Monofizytyzm jest doktryna, że Jezus Chrystus miał tylko jedną naturę, raczej niż dwa - boską i ludzką. Ta wiara jest czasami określane mianem Eutychianism, po Eutyches, w połowie - 5 - w. archimandryta klasztoru w Konstantynopolu. Eutyches nauczał, że w Jezusie Chrystusie człowiek został wchłonięty przez boskość, "rozpuszczony jak kropla miodu w morzu." Eutyches walczył z Nestorian doktryny, że dwóch naturach Chrystusa stanowiła dwie różne osoby. Jego doktryna, jak heretical został skazany, jednak na Sobór Chalcedoński w 451.
Ścisłe Monofizytyzm, lub Eutychianism, wyjaśnia w jednej natury Chrystusa w jednym z czterech sposobów:
|
uwierzyć
Religijne Informacje Źródło stronie internetowej |
| Nasz Lista 1.000 religijna Przedmioty |
Agnes Cunningham
Bibliografia
RC Chesnut, Trzy Monophysite Christologies (1976); Whc Freud, The Rise of the Monophysitic Ruch (1972).
Zaczerpnięte z monos, "jednym" i physis, "charakter" Monofizytyzm to doktryna utrzymująca, że ciało Chrystusa było tylko jednym, Boskiej natury, obłożona w ludzkie ciało. Jest to czasami nazywane Eutychianism, po Eutyches (d.454), jeden z jej czołowych obrońców. Ponieważ Sobór Chalcedoński, które potwierdziły, ortodoksyjnej nauki dwóch naturach, boską i ludzką, Monofizytyzm został uznany heretical. Swoje korzenie prawdopodobnie wykracza powrót do Apolinary (ok. 370), którzy zgodnie ogromny nacisk na połączenie Boskiej i ludzkiej. Aleksandria (w przeciwieństwie do Antiochii) stał Cytadela tej doktryny, Cyryl, choć uznana za ortodoksyjną, umeblowane paliwo do zapłonął ogień przez jego następcę, Dioskuros, Eutyches, którzy zaprzeczyć, że ciało Chrystusa było w istocie taki sam jak organy mężczyźni. Ich główny przeciwnik był Leon I Rzym, którego skład doktryny o dwóch naturach w jednej osobie triumphed w chalcedon.
Monophysites tendencję do podziału na dwie główne grupy: Julianists, którzy, która odbyła się w nieśmiertelność i niezniszczalne ciało Chrystusa ciało, a tym bardziej ortodoksyjnych Siewierzanie, którzy odrzucili Eutychian zdania, że ludzkie i boskie były całkowicie umieszczonych we Wcieleniu. W Reszta syryjskich i Jacobites Koptyjski w Etiopii i kościołów (w ograniczonym zakresie w Ormiański) zachowały się do dzisiaj.
DA Hubbard
(Słownik Elwell ewangelicki)
Bibliografia
AA Luce, Monofizytyzm przeszłości i teraźniejszości; RV Sprzedawcy, Dwa Stary Christologies oraz Sobór Chalcedoński; ER Hardy, Christian Egipt: Kościół i osób; Whc frend, The Rise of the Monophysite Ruchu; WA Wigram, separacji z Monophysites.
W historii tej sekty i jej konsekwencje zostały podsumowane w ramach EUTYCHIANISM (nick nieco niesprawiedliwie wydane przez Katolicki controversialists). Teologii Monofizytyzm został również opisany w tej samej pozycji. Dwa punkty zostały omówione w następującym artykule: po pierwsze, działalność literacką z Monophysites zarówno w Grecki i Syryjski; po drugie, pytanie, czy mogą one być exculpated z materiału herezja w ich Christology.
Literary History
Od wielu punktów widzenia Monophysites są najważniejszym wczesnego herezje, a nie herezja lub grupy powiązanych herezje aż do XVI wieku przyniosły tak rozległe i ważne literacka. Znaczna część to utracone; niektóre pozostaje w rękopisie, i późne lata ważne publikacje przyniosły wiele z tego materiału do światła dziennego. Prawie wszystkie Grecki literatury zaginął w swojej pierwotnej formie, ale wiele z niego przetrwa na początku Syryjski tłumaczenia, Syryjski i literatury jest w istniejące jeszcze większą kwotę. Naukowe, filozoficzne, gramatyczne i pism Monophysites musi w przeważającej części mogą być przekazywane tutaj. Biografii i historii Kosciola, jak i dogmatycznej polemical pisma zostaną opisane w piątym i szóstym wieku, wraz z kilkoma z głównych dzieł natychmiast po wieki.
Dioscurus opuścił nas, ale kilka fragmentów. Najważniejsze jest w "Hist. Misc.", III, i, z list napisany na emigracji w Gangra, w którym oświadcza, wypędziła patriarcha rzeczywistość i kompletność, Pana naszego, ludzkiego ciała, które zamierzają ewidentnie zaprzecza, że zatwierdzone odmowa Eutyches do przyjęcia Chrystusa consubstantiality z nami.
Timothy Ælurus (zm. 477) został którzy święceń kapłana przez samego św Cyryla i konserwowane głębokiego przywiązania do tego świętego, opublikowane wydanie niektóre z jego dzieł. On towarzyszy Dioscurus do zbrodniarzem Rady Efezie w 449, jak sam mówi "wraz z moim bratem błogosławionego kapłana Anatolius" (sekretarz Dioscurus, promowana przez niego do Patrz Konstantynopola). Nie jest konieczne, aby wywnioskować, że Tymoteusz i Anatolius byli braćmi. Po śmierci na wygnaniu w Dioscurus (wrzesień 454) było wiadomo, Timothy przejął kierownictwo tych, którzy nie uznają ortodoksyjnych Patriarcha Proterius, i zażądał nowego biskupa. Miał ze sobą cztery lub pięć pozbawiony biskupów. Zamieszki, które następnie zostały odnowione na śmierć cesarz Marcjan, Proterius został zamordowany. Nawet przed tym, Timothy został konsekrowany patriarcha przez dwóch biskupów. Euzebiusz z Pelsium i słynny Peter Iberyjskiego, biskupa Maïuma, te ostatnie nie nawet egipskie. Na Konstantynopola Anatolius było mało jego wroga; minister Aspar był prawdopodobnie jego przyjaciel, lecz cesarz Leo pewnością pożądane, aby w acquiesce zapotrzebowania na Timothy's depozycji skierowane do niego przez ortodoksyjnych biskupów Egipt i przez papieża św Leo, a on się karze zabójcy Proterius naraz. W międzyczasie został Ælurus wydalenia z ich widzi wszystkich biskupów którzy zaakceptował Sobór Chalcedoński. Nie było jednak, aż umarł Anatolius (3 lipca, 458) i był następcą św przez Gennadius, że cesarz wprowadzi w życie opinię miał wzbudził z wszystkich biskupów Wschodu w "Encyclia", exiling Ælurus pierwszy Gangrus w Paphlagonia, a następnie w 460 do Cheronesus. Podczas panowania Basilicus został przywrócony, na końcu 475, Zeno oszczędził jego starość z molestation.
Zgodnie EUTYCHIANISM coś zostało powiedziane o jego teologii, a więcej można znaleźć poniżej. Jego dzieł fragment w dwóch naturach, w Migne (PG, LXXXIV, 273). Nieopublikowanych Syryjski zbiór jego dzieł (w British Mus., Rękopis dodatkowa. 12156 szósty centów.) Zawiera
jeden traktat przeciwko "Dyophysites" (katolicy), która składa się głównie z kolekcji wyciągi z Ojców wobec dwóch naturach, ostatni z cytatów z listów jest Dioscurus. Jest to jednak, ale podsumowanie większego dzieła, które zostało niedawno opublikowane w całej Ormiański tłumaczenia pod tytułem "odrzucenia przez Sobór Chalcedoński". Mamy uczyć się od Justyniana, że oryginał został napisany na emigracji.
Ekstrakty z list napisany do miasta Konstantynopola przeciwko Eutychianizers Isaias z Hermopolis i Teofil, a następnie przez innego florigeium z "Ojców" (niemal w całości z Apollinarian fałszerstwa). Niniejsze pismo zostaje zachowana przez cały Zachariasz (w Hist. Misc., IV, XII, gdzie jest to po drugie pismo), a także w "Kronice" Michała syryjskiego.
Druga z tych samych list.
Ekstrakty z dwóch listów do wszystkich Egipt, Tebaida i Pentapolis na leczenie katolickich biskupów, kapłanów, zakonników i którzy powinni dołączyć do Monophysites.
A odrzucenia Synodu chalcedon, a także Tomasza Leona, napisane między 454 i 460, na dwie części, zgodnie z tytułem, i zawarcia z wyciągów z "Dz" The Robber Synodu i czterech dokumentów z nią związanych.
Krótka modlitwa, która Błogosławiony Timothy wykorzystywane do wytwarzania nad tymi, którzy po powrocie z komunii z Dyophysites.
Ekspozycja wiarę Tymoteusza, wysłał do cesarza Leo przez hrabiego rusticus, oraz skróconej narracji, co później stało się z nim. Podobny supplication z Ælurus do Leo, wysłane przez silentiary Diomede, jest wymienione przez Anastazjusz Sin. Zawartość tego rękopis cytowane są w dużej mierze przez Lebon.
Tłumaczenie na łacina patrystycznych z zeznań zebranych przez Ælurus został złożony przez Gennadius Massil, i ma być identyfikowane z Ormiański kolekcji. A Koptyjski listy Timothy wspomina jeden z utworów na Kantyk Canticles. "Plerophoria" (33, 36) mówią o swojej książce "narracji", z którego Crum (str. 71) czasownik jeden kościelnych historii przez Tymoteusza w dwunastu książek. Lebon nie zaakceptować przypisanie do Tymoteusza z Koptyjski fragmenty, które przez Crum wykazało istnienie takiej pracy, ale on stwierdza (str. 110) inne odniesienia do historycznych prac przez patriarcha w rękopis dodatkowa. 14602 (Chabot, "Documenta", 225 sqq.).
Peter Mongus z Aleksandria nie był pisarzem. Jego litery we Koptyjski nie są prawdziwe, choć pełny tekst Ormiański z nich została opublikowana, które jest uważane za bardziej prawdopodobnie autentyczne. Peter Fullo Aleksandria podobnie z lewej strony nie pism. Pismo skierowane do niego istnieją, ale są z pewnością Dziękujemy!. Timothy IV, patriarcha Aleksandria (517-535), w składzie: "Antirrhetica" w wielu książek. Tę polemical jego prac został utracony, ale pozostaje jego homilii i kilka fragmentów. Teodozjusz, patriarcha Aleksandria (10-11 lutego, 535, i ponownie lipca, 535 - 537 lub 538) opuścił nas kilka fragmentów i dwóch liter. W Siewierzanie o nazwie Aleksandria były Theodosians po nim, aby odróżnić je od Gaianites którzy po jego Incorruptibilist rywalem Gaianus. Te ostatnie nie opuścił pism.
Sewer: najsłynniejszych i najbardziej urodzajne wszystkich Monophysite pisarzy był Sewer, którzy był patriarcha Antiochii (512-518), a zmarł w 538. Mamy jego wczesnego życia napisana przez jego przyjaciela Zachariasza Scholasticus; kompletną biografię został złożony wkrótce po jego śmierci przez Jana, przełożonego klasztoru, gdzie po raz pierwszy obejmował Sewer zakonnego życia. On urodził się w Sozopolis w Pisidia, jego ojciec jest senator z miasta, i pochodzą od Biskupa Sozopolis którzy mieli uczestniczyć Rady Efezie w 431. Po śmierci ojca został on wysłany do studium retoryki na Aleksandria, będąc jeszcze katechumena, jak to było w zwyczaju Pisidia opóźnienia chrztu aż do brody powinien pojawić się.
Zacharias, którzy jego kolegów-studentów, świadczy o jego genialny talent i wielkie postępy uczynił w studium retoryki. Był entuzjastycznie przez starożytnych orators, a także ponad Libanius. Zacharias skłoniło go do zapoznania się z korespondencji z Libanius z St Basil, a prace te ostatnie i Święty Grzegorz z Nazjanzu, i był podbijany przez moc chrześcijańskiego oratorium. Sewer poszedł na studia prawnicze na Berytus o jesieni 486, a następnie był tam przez rok później Zachariasz. Sewer został oskarżony o zmianę w młodości był sluga z bożków i pośrednika w magiczne sztuki (tak liber w Palestynie mnichów w Radzie 536), Zachariasz i jest na bóle w celu odparcia tego calumny pośrednio, choć na wielką długość, przez interesujące historie odnoszące się do odkrycia na Skarb z bożków w Menuthis w Egipt i trasy z necromancers i enchanters w Berytus; w obu tych wykorzystuje przyjaciół Sewer wziął udział czołowy i Zachariasza triumphantly pyta, czy to oni z consorted Sewer gdyby nie zgodził się z nimi w nienawiści pogaństwa i czary. Zacharias nadal wpływać na niego, by jego własny rachunek, i skłoniło go do poświęcenia wolnego czasu, jaki uczniowie mieli do swojej dyspozycji w sobotę i niedzielę do popołudnia w studium Ojców. Inne uczniowie przystąpili do pobożnych spółki, których ascetyczny studentów nazwie Evagrius stał się liderem, i co wieczór modlił się one razem w kościele Zmartwychwstania Pańskiego. Sewer był przekonany, żeby przyjąć chrzest. Zacharias odmówił być jego ojcem chrzestnym, oświadczył, że nie komunikować się z biskupów Fenicji, więc Evagrius stanął sponsora, Sewer i został ochrzczony w kościele męczennika, Leoncjusz II, Tripolis. Po jego chrzest Sewer zrezygnowała z korzystania z kąpieli i betook się na czczo i vigils. Dwaj jego towarzysze odjechali się mnisi pod Peter Iberyjskiego. Gdy wieść o śmierci tego słynnego mnicha (488) przybył, Zachariasz i kilka innych wpisuje jego klasztoru Beith-Aphthonia, na miejsce rodzimych Zachariasza, port Gazy (znany również jako Maïuma), gdy Piotr był biskupem . Zachariasz nie cierpliwi, ale powrócił do praktyki prawa. Sewer przeznaczone do wykonywania w jego własnym kraju, ale po raz pierwszy odwiedził sanktuarium św Leoncjusz II z Tripolis, głowa świętego Jana Chrzciciela w EMEA, a następnie świętych miejsc Jerozolima, w związku z czym wstąpił Evagrius którzy już mnich w Maïuma, wielki austerities tam nie wystarczyć dla Sewer, a on preferowany życia na samotną w pustynię Eleutheropolis. O zmniejszonej się wielką słabość był zobowiązany przekazać jakiś czas w klasztorze założonym przez Romanus, po czym wrócił do portu z laura Gazy, w którym był klasztor Piotra Iberyjskiego. Tutaj spędził co jego charytatywnych opuściły jego dziedzictwo w budynku klasztoru na ascetics którzy chcieli żyć pod jego kierownictwem. Jego spokojny rudely został zakłócony przez Nephalius, byłym przywódcą Acephali, którzy zostało powiedziane, że raz miał 30.000 mnichów gotowa do marszu na Aleksandria, gdy pod koniec 482, Peter Mongus przyjęła Henoticon i stał się patriarcha. Później dołączyli do Nephalius bardziej umiarkowanym Monophysites, i wreszcie katolicy, akceptując Sobór Chalcedoński. O 507-8 wrócił do Maïuma, głosił przeciw Sewer, a uzyskane z wydaleniem z mnichów z konwentów. Sewer betook się do Konstantynopola z 200 mnichów, a tam trzy lata, wpływających na cesarz Anastazjusz tak dalece, jak mógł w poparcie dla Henoticon, przed katolikami z jednej strony i pogodzić Acephali na innych. Był zna jako następcę na Patriarcha Macedonius którzy zginęli w sierpniu 511. Nowy patriarcha, Tymoteusz, weszła w opinii Sewer, którzy wrócili do swego klasztoru. W następnym roku został konsekrowany patriarcha Antiochii, 6 listopada 512, kolejno do FLAVIAN, którzy wypędziła został przez cesarza do Arabii na pół-serca jego koncesji na Monofizytyzm. Elias z Jerozolima odmówił rozpoznany jako patriarcha Sewer, i wielu innych biskupów były równie wrogo. Jednakże, w Konstantynopolu i Aleksandria był obsługiwany, a Eliasz został złożone. Sewer wykonywane episcopacy najbardziej aktywnych, żyjących jeszcze jak mnich, po zniszczeniu przez kąpiele w jego pałacu, i mając oddalił kucharze. Był złożono we wrześniu, 518, w sprawie przystąpienia Justin, jako przygotowanie do reunion z Zachodem. On uciekł do Aleksandria.
W panowania Justyniana patronatem przyznanych na Monophysites przez Theodora podniosło ich nadzieje. Sewer udał się do Konstantynopola, gdzie fraternized z ascetical Patriarcha Anthimus, którzy już wymianie listów z niego przyjazny i Teodozjusz z Aleksandria. To ostatnie zostało złożone do herezji przez Agapit na jego przybycie w Konstantynopolu w 536. Jego następca Mennas, która odbyła się wielka rada sześćdziesiąt dziewięć biskupów w tym samym roku po papieża;-wyjścia w obecności papieskiego legates, uroczyście usłyszał przypadku Anthimus i powtórzył jego depozycji. Mennas wiedział Justyniana umysłu, jak została ustalona być ortodoksyjną: "My, jak wiesz", powiedział on do Rady ", śledzenia i posłuszni Stolicy Apostolskiej, i tych, z którymi komunikuje mamy w naszej wspólnocie, oraz te, których potępia , Potępienia ". W konsekwencji Easterns były emboldened do obecnej petycji przeciwko Piotra i Sewer z Apamea. To z tych dokumentów, które mamy u naszych głównych wiedzy Sewer z punktu widzenia jego ortodoksyjnych przeciwników. Jeden petycji jest z siedmiu biskupów Syria Sopot, dwie pozostałe są z dziewięćdziesiąt siedem klasztorów Palestyny i Syria Sopot do cesarza i do Rady. Były petycje do 518 były recytowane. Opłaty są nieco niejasne (lub rzekome fakty są znane) morderstw, aresztowań i łańcuchów, jak również herezja. Mennas wyraźne potępienie dla tych heretyków contemning spadku z Apostołami w Stolicy Apostolskiej, do ustawienia na darmo w patriarchalnej zobaczyć z królewskiego miasta i jego rady, sukcesji apostolskiej od naszego Pana w świętych miejscach (Jerozolima), oraz zdanie z całej diecezji Oriens. Sewer do emerytów Egipt jeszcze raz i do jego eremitical życia. Zmarł, 8 lutego, 538, odmawiając podjęcia kąpieli nawet zapisać swojego życia, chociaż był przekonany, aby pozwolić się kąpać się z jego ubrania. Zastanawia to, aby po jego śmierci, i cuda, aby zostały opracowane przez jego relikwie. On zawsze była czczona przez Jacobite Kościoła jako jeden z jej głównych lekarzy.
Jego produkcja była ogromna literackich. A długi katalog dzieł jest przez Assemani. Tylko nieliczne fragmenty przetrwać w oryginalnym Grecki, ale istnieje ogromna ilość w Syryjski tłumaczenia, z których niektóre zostały wydrukowane. Wczesne prace przed Nephalius zostaną utracone. W dialogu ", Philalethes", wobec kibiców na Sobór Chalcedoński został złożony w trakcie pierwszego pobytu Sewer w Konstantynopolu, 509-11. Była to odpowiedź na ortodoksyjnych zbiór 250 wyciągi z dzieł św Cyryla. Odpowiedź wydaje się być napisana przez Jana Grammarian z Cezarei, i Sewer z retorted "Apologia do Philalethes" (pozostaje w ataku i Retorta w Dorsz. Vat. Syr. 140 i Dorsz. Venet. Marca. 165). Utwór "Contra Joannem Grammaticum", który miał się wielkim sukcesem, i wydaje się, że od dawna uważany przez Monophysites jako triumf, został prawdopodobnie napisany na emigracji po 519. Sewer nie był oryginalny teolog. Miał studiował w Cappadocians i on uzależniony jest od wielu Apollinarian na fałszerstwa, ale w głównym on następująco Święty Cyryl w każdym miejscu bez świadomy zmienności.
A kontrowersje z Sergiusza w Grammarian, którzy poszli za daleko w swej gorliwości dla "One Nature", a co za tym idzie style Sewer których jeden Eutychian, jest zachowany w rękopisie dodatkowa. 17154. Ta polemika Sewer włączona do bardziej precyzyjne określenie Monophysite miejsce, aby zabezpieczyć siebie i wobec exaggerations, które zostały mogące wynikać z nawyku do ataki ograniczenie teologii na chalcedon. W jego wygnania egipskie Sewer zajęta była z jego kontrowersji z Julianem of Halicarnassus. Mamy również słuchać utworów w dwóch naturach "Felicissimus przeciw" i "Przeciw Codicils Aleksandra". Podobnie jak wszystkie Monophysites jego teologia jest ograniczona do kontrowersyjnych kwestii. Poza tym nie ma perspektyw. Spośród licznych kazań na Sewer, które On głosił w Antiochii są notowane jako "Homilae cathedrales". Mają przyjść do nas w dwóch Syryjski tłumaczenia, jeden był prawdopodobnie wykonane przez Pawła, biskupa Callinicus, na początku szóstego wieku, z drugiej przez Jakuba Barandai, został ukończony w 701. Te, które były drukowane są zadziwiające wymowy. A on przed diatribe Hipodrom mogą być w szczególności zauważyć, bo jest bardzo nowoczesna w swojej wypowiedzenie okrucieństwa do koni, który był zaangażowany w wyścigi rydwanów. Grzywna wezwanie do częstej komunii jest w tym samym Sermon. W pismach z dnia Sewer zostały zebrane w dwudziestu trzech książek, ponumerowane i nie mniej niż 3759. Szósty książka jest istniejące. Zawiera ona oprócz wielu pism teologicznych dowodów na różnorodnych działań w ramach patriarchatu w jego biskupiej funkcji. On również w składzie hymnów dla osób z Antiochii, bo uznał, że zostały one lubiący śpiew. Jego korespondencja z Anthimus Konstantynopola można znaleźć w "Hist. Misc.", IX, XXI-XXII.
Julian, Bishop of Halicarnassus, połączone z Sewer w intrygę, dzięki któremu złożono Macedonius był od Patriarchatu Konstantynopola w 511. Był zesłany w sprawie przystąpienia Justin w 518, emerytów i do klasztoru Enaton, dziewięć mil od Aleksandria. Był już w zaawansowanym wieku. Tam napisał pracę "Przeciw Diphysites", w którym mówił on nieprawidłowo według Sewer, którzy jednak nie odpowiedział. Ale Julian rozpoczął się jeden korespondencji z nim (jest on przechowywany w Syryjski tłumaczenia wykonane w 528 przez Pawła z Callinicus, a także częściowo w "Hist. Misc.", IX, X-XIV), w którym błagał swoją opinię na temat pytanie o niezniszczalne z Ciałem Chrystusa. Sewer odpowiedzi, załączając opinię, która zostanie utracona, w odpowiedzi na drugi list od Juliana napisał długi list, który uważa się za Julianem w odniesieniu do życzenia, szczególnie jak był zobowiązany czekać na niego przez rok i miesiąc. Strony zostały utworzone. W Julianists potwierdził niezniszczalne z Ciałem Chrystusa, co oznacza, że Chrystus nie był oczywiście przedmiotem powszechnego chce z głodu, pragnienie, zmęczenie, itp., ani bólu, ale że On je założyć Jego woli dla naszego wzgląd. Oni przyznał, że On jest "consubstantial z nami", przed Eutyches, jeszcze byli oskarżeni przez Siewierzanie z Eutychianism, Manicheizm, Doketyzm, i były nazywany Phantasiasts, Aphthartodocetae lub Incorrupticolae. Oni retorted przez wywołanie Siewierzanie Phthartolotrae (Corrupticolae), lub Ktistolatrae, Sewer nauczał, że nasze ciało Chrystusa było "corruptible" przez własną naturę, że był mało spójna, gdyż może być sam w sobie "corruptible", kiedy uznać, z wyjątkiem zawodowych, a Monophysites odmówił rozpatrzenia ludzką naturę Chrystusa, z wyjątkiem związków zawodowych. Justynian, którzy w swej starości się bardziej niż kiedykolwiek pragnienie pogodzenia Monophysites (mimo jego braku należy je potępiając "trzy rozdziały"), była prawdopodobnie doprowadziły do korzyść Julian ponieważ był przeciwnikiem z Sewer, którzy był powszechnie uważany za wielki foe o prawowierność. Cesarz wydane w bulli w 565 podejmowania "niezniszczalne" obowiązkowej nauki, pomimo faktu, że był Julian anathematized przez radę w Konstantynopolu w 536, na których data miał prawdopodobnie był martwy przez kilka lat.
A komentarz Juliana na Księga Hioba, w wersji łacina, został wydrukowany w starej paryskiej edycji Orygenes (red. Genebrardus, 1574). A rękopis oryginał Grecki jest wymieniona przez Maj. Jest to w dużej mierze przytoczona w sprawie catena Praca z Nicetas z Heraclea. Wielkie dzieło Juliana przed Sewer wydaje się być utracone. Dziesięć anathematisms pozostać. Spośród swoich komentarzach, Mateusza jest jednym z cytowanych przez Mojżesza Barkepha (PG, CIX, 551). Należy mieć nadzieję, że niektóre Julian's prace zostaną odzyskane w Syryjski lub Koptyjski tłumaczeń. Anty-Julianist catena w British Museum (rękopis dodatkowa. 12155) sprawia, że wzmianka o Julian's pism. Słyszeliśmy o traktat przez niego, "Przeciw Eutychianists i Manichaens", która pokazuje, że Julian, podobnie jak jego wielki przeciwnik Sewer, musiał być na jego ochrony przed ekstrawaganckich Monophysites. Część z traktatem, który z Callinicus Piotra, patriarcha Antiochii (578-591) pisał przed Damianists jest istniejące w Syryjski rękopisy (Patrz Assemani i Wright's katalogów). W pisarzy z Tritheist sekty obok popytu naszą uwagę. Główną wśród nich John Philoponus z Cezarei, był Patriarcha z Tritheists na Aleksandria na początku szóstego wieku, i był głównym pisarzem w jego partii. Był grammarian, filozof, astronom, a także jako teolog. Jego główne prace teologiczne, Diaitetes e henoseos okres, w ciągu dziesięciu książek, jest stracone. To rozpatrywane z chrystologiczna i trynitarnej kontrowersji jego wieku, oraz fragmenty jej znajdują się w Leoncjusz II (De sectis, 5 października) w Święty Jan Damasceński (De haer., I, 101-107, wyd. Quien Le) w Niceph. Zadzwoń., XCI (patrz: Mansi, XI, 301). Kompletny Syryjski tłumaczenie jest w Brit. Mus. i podatek VAT. rękopisów. Innym teologicznych stracił pracę, okres anastaseos, opisanych pisarza teorii powstania nowych podmiotów na walnym zmartwychwstania, to wymienione przez Photius (cod. 21-23), kapłana i Tymoteusz Nicephorus. Jako filozof był Philoponus Aristotelian, a uczeń z Aristotelian komentator Ammonius, syn Hermeas. Jego własne komentarze na temat Arystotelesa były drukowane przez Aldus w Wenecja ( "De generatione et interitu", 1527; "Analytica posteriora", 1534; "Analytica Priora", 1536; "De nat. Auscult.", I-IV, a " De anima ", 1535;" Meteorologica ", I, 1551;" Metaphysica ", 1583). On także napisał wiele przeciwko Epicheiremata z Proklos, ostatniego wielkiego Neoplatonist: osiemnaście książek na wieczność w świat (Wenecja, 1535), w składzie: 529, a okres kosmopoitas (drukowane przez Corderius, Wiedeń, 1630, w Gallandi, XII ; Nowe wyd. Przez Reichert, 1897), na Hexaemeron, w którym następuje Święty Bazyli i innych Ojców, i pokazuje, ogromnej wiedzy na temat wszystkich dostępnych literatury i nauki w jego dzień. Ta ostatnia praca jest dedykowana do niektórych Sergiusz, którzy może być identyfikowane z Sergiusza w Grammarian, Eutychianizing korespondent Sewer. Praca została napisana prawdopodobnie już w 517 (617 w wersjach jest oczywisty błąd pisarski). "Computatio de Pascha", wydrukowane po tej pracy, twierdzi, że Ostatnia Wieczerza była na 13 Nizan, a nie prawdziwą Paschę. A stracił pracę teologicznych (prawo tmemata jest podsumowane przez Michała syryjskie (Kronika, II, 69). Książki przed Sobór Chalcedoński jest wymieniona przez Photius (cod. 55). Pracy "Contra Andream" jest zachowany w rękopisie Syryjski . Innej pracy "Przeciw Acephali" istnieje w rękopisie, i mogą być prace Philoponus wiadomo, że są napisane w kontrowersji z Sewer. Gramatyki swego pana został Romanus, istniejące i jego pisma na ten temat oparte są na katholike z herodian ( tonika paraggelmata, ed. Dindorf, 1825; peri ton diaphoros tonoumenon, ed. Egenolff, 1880).
To szósta wieku Monophysite jest odróżnić od wcześniejszego grammarian, zwany też Philoponus, którzy rozkwitała pod Augusta i Tyberiusza. Jego życia jest mało znany. Na uwagę jego opinie Tritheistic był wzywany do Konstantynopola przez Justyniana, ale zwolnił się ze względu na jego wiek i kalectwa. On skierowanej do cesarza jeden traktat "De Divisione, differentia, że liczba", która wydaje się być taka sama jak mówił jako traktat "De differentia quae manere creditur w post unionem Christo", ale jest ona utracona. On zwrócił się do eseju na Tryteizm Atanazy Monachus, i został skazany na tym koncie na Aleksandria. Na disputation posiadanych przez cesarza zamówienia przed Patriarcha Konstantynopola John Scholasticus, Konon, Eugenius stanowiły Tritheists; John Philoponus potępiony, a cesarz wydał bulli przeciwko sekty (Photius, dorsza. 24). W 568 Philoponus był jeszcze przy życiu, bo opublikowała broszurę przeciwko John, który opisuje z wielkim Photius ciężkości (cod. 75). Styl Philoponus, mówi, zawsze jest jasne, ale bez godności, a jego argumentacji jest puerile. (Dla teologicznych poglądów z sekty, patrz TRITHEISTS).
Konon, biskupa Tarsu, chociaż Tritheist, a Eugenius, zwolennik Jana Philoponus przed cesarza, że nie zgadzały się z pisarzem na temat równości z trzech osób Trójcy Świętej (patrz TRITHEISTS), a wraz z Eugenius i Themistius napisał książki, kata Ioannou, przed jego poglądów na temat zmartwychwstania. Eugenius nazywa się Cilician przez biskupa Jana z Efezu, ale Bar Habraeus czyni go biskup Selucia w Isauria (patrz TRITHEISTS). Themistius, surnamed Calonymus, był diakon z Aleksandria, którzy oddzielone od jego patriarchatu, Timothy IV (517-535), i założył sektę z Agnoeci. Pisał przed Sewer książki o nazwie "Apologia do końca Theophobius", do którego Severian mnich imieniem Teodor odpowiedział; odpowiedź Themistus została ponownie potwierdzona przez Theodore w trzech książek (Photius, dorsza. 108). Inne dzieła Themistius są określone przez św Maksym Wyznawca, a niektóre fragmenty są cytowane w Mansi, X, 981 i 1117. Stephen Gobarus w Tritheist znany jest tylko przez opracowanie analizy jego książki wydane przez Photius (cod. 232); była to "Sic et Non" podobnie, jak Abelard, dając organom na propozycją a następnie za sprzeczne opinii. Na koniec została były pewne uwagi na ciekawy poglądy wielu ojców. To był oczywisty, jak Photius uwagi, wydajność pracy więcej niż użyteczność.
HISTORIA
Mamy teraz zwrócić się do historyków. Zachariasz z Gazy, brat Prokopiusz z Gazy, rhetorician, Zachariasz Scholasticus, Zachariasza w Rhetorician, Zachariasz z Mitylene, to najwyraźniej ta sama osoba (tak Kugener najnowszej, Kruger, a Brooks). Z początku jego życia mamy żywy obraz w jego wspomnienia Sewer, z którymi studiował na Aleksandria i Berytus. Jego domu był w porcie Iberyjskiego. W tym ostatnim był znacznie poświęcone, i uwierzył, że Peter miał prorokował jego niezdolność do życia zakonnego. On w rzeczywistości nie stać się mnich, gdy jego przyjaciele Evagrius, Sewer, a inni nie tak, ale prawo praktykowana w Konstantynopolu, eminence i osiągnęła w swoim zawodzie. Z jego pism, dialog ", że świat nie istnieje od wieczności" był prawdopodobnie złożony, natomiast w młodości mieszkał w Berytus. Jego "Historia kościelna" obowiązują tylko w Syryjski zbiorczy, który tworzy cztery książki (III-VI) "Historia Miscellanea". To zaczyna się od krótkiego Monophysite konto z punktu widzenia jego Sobór Chalcedoński, i nadal dzieje, głównie w Palestynie i Aleksandria, aż do śmierci Zeno (491). Od tej samej historii pochodzi jeden ciekawy opis statystycznych w Rzym "Hist. Misc.", X, XVI. Bardzo ciekawe życie Sewer autora prowadzi rekolekcje do przystąpienia do jego bohater Zobacz Antiochii w 512. To było napisane następnie do historii, jako cubicularius Eupraxius, do której został poświęcony pracy, był już martwy. Jego wspomnień Piotra Iberyjskiego i Theodore, biskupa Antinoe, zostaną utracone, ale jego biografia Isaias, egipskie ascetyczny, jest zachowany w Syryjski. A disputation przeciwko Manichæans, opublikowany przez kard Pitra w Grecki, prawdopodobnie został napisany po Edykt Justyniana przeciwko Manichæans w 527. On wydaje się być nadal laika. Do czasu pisał życia Sewer był follower z Henoticon; był to łatwy w ramach kursu Zeno i Anastazjusz. Wydaje się, że znalazł go, aby powrócić do wypłacane w ramach Justin prawowierność i Justyniana, bo był obecny jako Biskup Mitylene w Radzie Mennas w Konstantynopolu w 536, gdzie był jednym z trzech metropolitów którzy wysłano wezwania do Anthimus wyświetlane. Jego nazwisko nie pojawia się w niekompletne listy drukowane prenumeraty, że patriarcha w depozycji, ale Labbe świadczy, że w niektórych rękopisów (Mansi, VIII, 975); jest nieobecny z potępienie Sewer w późniejszym sesji. Zacharias umarł przed Sobór 553.
Istotnym historycznych prac w formie niepotwierdzonych w "Plerophoria" Jana Maïuma, w składzie około 515; zawiera historie Monophysite worthies aktualne, zwłaszcza Piotra Iberyjskiego, którego życie było również napisane przez Zachariasza, ale jest teraz utracone. W późniejszym życiu Piotra został wydrukowany, który zawiera informacje na temat ciekawy Iberyjskiego książąt, z którego biskup Monophysite zstąpił. Życie w ascetycznych Isaias przez Zachariasza towarzyszy.
W interesujący "Historia Miscellanea", często określane jako Pseudo-Zachariasza, został złożony w Syryjski w dwunastu książek przez nieznanego autora którzy wydają się mieć Mieszkał przy Amida. Choć praca była ukończona w 569, zdaje się on używany część historii Jana w Efezie, który był gotowy dopiero w 571. Niektóre części zostały napisane wcześniej (lub są zapożyczone ze starszych pisarzy), VII, przed xv 523, X, XII w 545, XII, VII w 555, XII, IV 561. Pierwsza książka zawiera ilości materii legendarnej postaci Grecki źródeł, które są nadal obowiązują; kilka słów dodawane są na Syryjski lekarzy Izaaka i Dodo. Księga II opowieść z siedmiu podkłady. Historia rozpoczyna się w II, II, z rachunku Eutyches, i pismo z Proklos do Ormianie w następujący sposób. Następne cztery książki są zbiorczy z straciła pracę rhetor Zachariasza. Siódmy książka kontynuuje opowieść z przystąpienia Anastazjusz (491), a wraz z ogólnym kościelnych historia łączy w sobie kilka interesujących szczegółów wojny z Persami w Mezopotamii.
A ciekawy rozdział daje Prologu Moro, lub Mara, biskupa Amida (Syryjski pisarz, którego dzieła wydają się utracone), jego wydanie czterech Ewangelii w Grecki, do którego dołącza pisarzy jak ciekawość tego pericope z kobieta podjęte na cudzołóstwie (Jan 8) Moro, który miał w brzmieniu 89-cie kanon "nie jest założona w innych rękopisów" Księga VIII, III, daje list Symeona z Beit-Arsham na męczenników Jemen, być może jeden dokument Dziękujemy! . Księga XI jest stracone, ze wiekszosc z X i XII. Niektóre z X został doprowadzony przez Brooks z "Kronika" Michała syryjskie (zm. 1199). Konieczne jest, aby wspomnieć o "Kronika z Edessy", od 495 do 506, który jest osadzony w "Kronika" przypisane do Jozuego, Stylite (którzy wydaje się, że katolik); ta ostatnia znajduje się w drugiej książce z "Kronika" nadana patriarcha Antiochii, Dionizy z Tell-Mahre, kompilacja, która ma czwarty książki (od końca szóstego wieku do 775), która jest dziełem oryginalnym przez kompilator, którzy w rzeczywistości został mnichem z Zonkenin (na północ od Amida), ewentualnie Jozue, Stylite siebie.
Niektóre małe Kronik szóstego, siódmego, ósmego i dziewiątego wieku zostały opublikowane jako "Chronica minora" w "Corpus skryptu. Lub." Późniejszej historii, tych Bar Hebraeus (zm. 1286) należy zauważyć. Jego "Kronika Syriacum" jest abridgment Michaela z kontynuacji, "Kronika ecclesiasticum" zawiera pierwszy w historii kościelnych Zachodu, a następnie Syria Syria Wschodniej, mieszka w patriarcha Antiochii, w Jacobite misjonarza biskupów (zwanych maphrians) oraz z Nestorian patriarchów. "Kronika" Eliasz z Nisibis do 1008 jest bardzo ważna, ponieważ wspomina jego źródeł, ale jest wadliwe w bardzo wczesnym okresie poprzez utratę niektórych stron rękopisu. Masil w Cilician i Jana Ægea są liczone jako Monophysite pisarzy przez Ehrhard (w Krumbacher, str. 53), ale Photius wyraźnie czyni je Nestorians (cod. 41, 55, 107) i jest przez poślizgu że conjectures Bazyli jest autorem pracy przed Nestoriusz.
Syryjski Writers
Spośród pisarzy Syryjski Monophysite nie jest ważniejsza niż Philoxenus, inaczej Xenaias, którzy został biskup Mabug (Hierapolis): 485. W jego życiu i wersję Pisma Świętego, który został złożony przez jego celu, patrz PHILOXENUS. Jego pisma dogmatyczne samodzielnie dotyczą nas tutaj. Jego list do cesarza Zeno, opublikowane przez Vaschalde (1902) jest 485, data jego konsekracji biskupiej i jego akceptacji przez Henoticon. Jego traktaty o Wcieleniu może przed datą 500; do tego samego okresu należą dwóch krótkich utworów, "Spowiedź wiary" i "przeciw wszystkim Nestorian". Pisał także o Trójcy. List do Marco, czytelnik w Anazarbus, jest przypisana do 515-518. Po roku został zesłany przez Justina do Philippolis w Tracji w 518 roku zaatakowali ortodoksyjnej patriarch, Paul Antiochii, w liście do mnichów z Teleda, a inny napisał list do których fragmenty znajdują się w rękopisie dodatkowa. 14533, w którym twierdzi, że jest mądry czasem dopuścić do chrztu i biskupów przez heretyków do celów pokojowych; kwestia ważności sakramentalnej nie wydaje się, że doszło do niego. Fragmenty jego komentarzach na temat Ewangelii można znaleźć w rękopisach Thirteen homilii na życie religijne zostały opublikowane przez Budge. Oni słabo dotknie dogmat. Spośród trzech jego liturgii dwie są udzielane przez Renaudot. Z wielką masę roboty w jego rękopis na Rzym, Paryż, Oksford, Cambridge, Londyn, tylko część została opublikowana. Był gotowy controversialist, naukowiec, pisarz i zrealizowane. Syryjski Jego styl jest o wiele podziwu. Jego sekta nie miał więcej energiczny lider Jakub Baradeusz do siebie. Był prezesem Synodu, które podwyższone do Patrz Sewer z Antiochii, a on był głównym agentem w wytłaczania z FLAVIAN. Był energiczny foe na katolicyzm, i stanąć obok dzieł jego znaczenie dla tych Sewer jako świadków do założenia ich strony. Był zesłany przez Justin w Philippolis do 519 a następnie do Gangra, gdzie zmarł z uduszenia przez dymu w pomieszczeniu, w którym był ograniczony.
James z Sarugh (451-521) stał periodeutes lub odwiedzającym, Haura w tej dzielnicy około 505, biskupa i jego stolicy, Batnan, w 519. Prawie wszystkie jego licznych pism są metrical. Jesteśmy powiedział, że siedemdziesiąt amanuenses były zatrudnione na jego kopia 760 metrical homilii, które w opinii Wright bardziej czytelny niż Ephraem lub Izaak z Antiochii. A wielu dobrych zostały opublikowane w różnych razy. W Watykanie są w 233 rękopisów, 140 w Londyn, Paryż, 100. Są one o wiele cytowane w Syryjski liturgii, a obrzęd liturgii chrzcielnej i są do niego przypisane. Wiele z jego listów są istniejące w Brit. Mus., Rękopisy dodatkowa. 14587 i 17163. Choć jego święto jest prowadzony przez Maronites, a nawet przez niektórych Nestorians, nie ma wątpliwości, że przyjęła Henoticon, a potem został w związku z wiodących Monophysites, odrzucając Sobór Chalcedoński do końca swego życia. Stephen bar Soudaili był Edessene Monophysite którzy spadła do Panteizm i Origenism. Był atakowany przez Philoxenus i Jamesa z Sarugh, do emerytów i Jerozolima. Do spowiedzi wiary Jana Link (483-538; biskupa, 519-521) jest istniejące, i tak jest jego komentarz na Trisagion i jego kanony dla duchownych i odpowiedzi na pytania kapłana Sergiusz - wszystkie w rękopisach w British Museum. Wielki James Baradaeus, eponymous bohater z Jacobites, którzy dostarczane biskupów i duchowieństwa na Monophysites, gdy zostały one ostatecznie dzieli od wschodnich katolików w 543, pisał, ale niewiele; liturgii, kilka listów, Sermon, a spowiedź wiary są istniejące. Spośród Syryjski tłumaczy nie jest konieczne, aby mówić, ani się nie trzeba traktować z Monophysite Sergiusza z Reschaina naukowiec, pisarz na filozofii, Ahoudemmeh, i wiele innych.
Jana z Efezu, zwany również Jana Azja, był syryjskich z Amida, gdzie stał się w 529 diakona. Ze względu na prześladowania z jego sekty wyjechał i został administratorem w czasie sprawy z Monophysites w Konstantynopolu przez Justyniana, którzy skierowali go w roku następnym, jako biskupa misyjnego do pogan z Azja-moll. On odnosi do siebie, że zamieniane 60000 i kościółki zbudowane miał 96. On wrócił do stolicy w 546, aby zniszczyć idol też kultu. Ale na śmierć Justyniana on doznał stałego prześladowania, które opisano w swojej "Historia", jako pretekst do jego pomyłek i powtórzeń. Co pozostaje, że praca ma wielką wartość jako współczesna rekord. Styl jest florid Grecki i pełne wyrazu. W życiu błogosławiony Easterns zostały wprowadzone przez Johna razem około 565-566, oraz zostały opublikowane przez kraj. Obejmują one wielkich ludzi, takich jak Sewer, Baradæus Teodozjusz, itp. (Na konta tych dzieł i bibliografia patrz Jana Efez.)
Jerzego, biskupa z Arabów (ur. ok. 640; zm. 724) był jednym z głównych autorów z asyryjska Jacobites. Był osobowych follower Jakuba z Edessy, którego poemat na Hexameron ukończył po śmierci Jakuba w 708. W tej pracy naucza się Apocatastasis lub przywrócenie wszystkich rzeczy, w tym zniszczenia piekła, które tak wiele nauczyłem się od Ojców Grecki Orygenes. George urodził się w diecezji Tehouma w Antiochii, i został ordynowany biskupem Beduinów w listopadzie, 686; jego było zobaczyć w Akoula. Był człowiekiem znaczne nauki. Jego tłumaczenie, z wprowadzeniem i komentarzem, w części "Organon" Arystoteles ( "Kategorie", "De Interpretatione" oraz "Prior Analytics") jest istniejące (Brit. Mus., Rękopis dodatkowa. 14659), jak jest zbierania uczynił z scholia w St Grzegorz z Nazjanzu, a także wyjaśnienie z trzech sakramentów (chrztu, Komunii Świętej, konsekracji Krzyżma, po Pseudo-Dionizy). Jego pisma od 714 do 718 są istniejące w tym samym rękopis jako ten ostatni pracy (Brit. Mus., Rękopis dodatkowa. 12154). Odnoszą się one do wielu rzeczy; astronomicznych, exegetical, liturgiczne pytania, wyjaśnienia Grecki przysłów i bajek, dogmat i polemiki, i zawierają historyczne sprawy o Aphraates i Grzegorz Oświeciciel. Jego wiersze ujęte w jeden dodecasyllables na unpromising przedmiotem obliczeń święta ruchome i korekty słonecznej i lunar cykli, w innym życiu zakonnym, oraz dwa na konsekracji święty olej chorych. Jego prace są ważne dla naszej wiedzy o literaturze i Syryjski Kościół. Jego literatura była ogromna, w tym główny Grecki Ojców, z którego klas Sewer i Pseudo-Dionizy Areopagita; On zna Pseudo-klementynek i Józef Flawiusz, pisarzy i Syryjski wie Bardesanes, Aphraates, Ephraem i św. Jego korespondencja skierowana jest do literackiej mnisi z jego sekty. Kanonów nadana George w "Nomocanon" Bar Hebraeus najwyraźniej są wyciągi z jego pism zredukowana do postaci kanonów.
Jakuba z Edessy (ok. 633-708) był naczelnym Syryjski pisarz swojego czasu, a ostatnio, że trzeba być tutaj wymienione. Jego prace są wystarczająco opisane w oddzielnym artykule. W literaturze Syryjski z Monophysites, jednak nadal na całym średniowieczu. Ich Koptyjski, Arabski, Ormiański literaturze jest duża, ale nie może być traktowana w artykule jak obecna.
Prawosławie
Czy naprawdę Monophysites heretyków lub były one tylko schismatics? To pytanie było udzielić odpowiedzi twierdzącej przez Assemani, ostatnio przez Wschodnią uczony Nau, a ostatnio przez wszystkich Lebon, którzy nie poświęconych ważnym, pełne dowodów z niepublikowanych źródeł, do ustanowienia tej tezy. Jest wezwał że Monophysites nauczał, że istnieje tylko jeden Natura Chrystusa, mia physis, gdyż określenie słowa physis i Hipostaza. Ale tylko w ten sam sposób w Nestorians które w ostatnim czasie były uzasadnione. Prosty system pozwoli sprawy zwykłego:
Nestorians: Jedna osoba, dwie hypostases, dwóch naturach.
Katolicy: jedna osoba, jeden Hipostaza, dwóch naturach.
Monophysites: jedna osoba, jeden Hipostaza, jeden charakter.
Jest wzywał Bethune-Baker, że Nestoriusz i jego przyjaciół miało wyraz Hipostaza w sensie charakteru, a przez Lebon, że Monophysites miały charakter w rozumieniu Hipostaza, że tak naprawdę obie strony katolickiej doktryny. Nie jest prima facie argument przeciwko obu tych zarzutów. Przyznaję, że od wieków controversialists pełne odium theologicum może brak zrozumienia siebie i walczyć o słowa zgadzając się co do podstawowych doktryn, ale pozostaje ona, że słowa osoby, Hipostaza, charakter (personae, Hipostaza, physis) otrzymał w drugiej połowie czwartego wieku doskonale określonym znaczeniu, co do którego cały Kościół był w jednym. Wszyscy zgodzili się, że w Trójcy Świętej jest tylko jedna natura (physia lub physis), posiadające trzy Hypostases osób. Jeśli w Christology w Nestorians używane Hipostaza i Monophysites physis w nowym znaczeniu, nie tylko po to, że ich użycie słów było niezgodne pojedynczo i inexcusable, ale (co jest znacznie bardziej istotne), że mogą one nie miały trudności w to, co był prawdziwy sens katolicki rady, papieży i teologów, którzy konsekwentnie używane słowa w jednym i tym samym znaczeniu, zarówno w odniesieniu do Trójcy Świętej i Wcielenia. Nie będzie każdy pretekst dla katolików, jeżeli niezrozumiany taki dziwny "derangement z epitafia" w ramach schismatics, ale schismatics muszą być łatwo skorzystać katolickiego stanowiska. W rzeczywistości Antiochene strona nie miała trudności w nadchodzących się z St Leo; one rozumiane go wystarczająco dobrze, i oświadczyli, że zawsze rozumie, co on oznacza. Jak dalece to był fakt, musi być rozpatrywana w ramach Nestorianizm. Ale Monophysites zawsze sprzeciwiał się katolickiej doktryny, deklarując, że jest Nestorian, lub pół Nestorian, że Chrystus dzieli się na dwie części.
Lebon nalega, aby Sewer się więcej niż jeden raz wyjaśnia, że istnieje różnica w stosowaniu słów "teologii" (doktryny o Trójcy) oraz "gospodarki" (Wcielenie): "admittedly Hipostaza i ousia lub physis nie są takie same w teologii, ale w gospodarce są takie same "(PG, LXXXIV, 1921), i jak twierdzi na przykład Grzegorz z Nazjanzu, aby pokazać, że w nowych warunkach tajemnicy musi podjąć nowe significations. Ale na pewno te fragmenty sprawiają, że bardzo oczywiste, że Sewer rozróżnić między physis i Hipostaza. Odłóżmy na bok Trójcy i Wcielenia, co jest physis Hipostaza, a co Hipostaza jest physis - w tym oświadczenie wszystkich katolików i Monophysites pozytywna. Ale to oznacza, że weryfikacji tych słów jest takie samo, że nie ma różnicy konotacji. Physis jest abstrakcją, i nie może istnieć z wyjątkiem konkretnego, to znaczy, jako Hipostaza. Ale "admittedly" w Trójcy do weryfikacji, jak również konotacji tych słów jest zróżnicowany, jest jeszcze prawdą, że każdy z trzech Hypostases jest identyfikowany z Boskiej natury (czyli każda osoba jest Bogiem), ale jeśli każdy Hipostaza jest więc nadal physis (jednej physis) physis jeszcze nie jest przez trzy Hypostases. Słowa zachować swój stary sens (konotacji) otrzymali jeszcze nowego sensu w nowym związku. Jest oczywiste, że jest to zjawisko, do którego Sewer określone. Katolików byłoby dodać, że we Wcieleniu odwrotnie dwóch naturach są jednym Hipostaza. Tak więc znaczenie physis (abstrakt = ousia) i Hipostaza (subsistent physis, physis hyphestosa lub enhypostatos) w Trójcy Świętej były wspólnym posiadaniu, a ponadto, że wszystkie uzgodnione w uaktualniona wszechświata nie może istnieć charakter, który nie istniał, istnieje ma coś takiego jak physis anhypostatos.
Ale katolicy posiadają ludzką naturę Chrystusa uważane same w sobie być anhypostatos, ale że druga Osoba Trójcy Świętej jest Hipostaza. Ponieważ w nieskończoność Boskiej natury zdolny jest do trzykrotnej diety, więc w nieskończoność Hipostaza programu Word może być Hipostaza na Human Nature założyć, jak również Bożego. Unii w Chrystusa nie jest związek dwóch naturach bezpośrednio ze sobą, ale związek obu w jednym Hipostaza; w ten sposób są one nierozłączne dotychczas odrębne, a każda działa w komunii z innymi.
W Nestorians argumentował w ten sposób: Nie są, zgodnie z Ojców, dwóch naturach w Chrystusie, ale ponieważ każdy charakter jest Hipostaza, w ludzką naturę Chrystusa jest Hipostaza. W celu wprowadzenie jednego Chrystusa, chciał (na próżno) wyjaśnienie, w jaki sposób dwa hypostases może być zjednoczona w jedną osobę (personae). Nie znaczy dzielić Chrystusa, ale ich prosopic unii wycieku na każdy szew, było trudne do wyrażenia lub twierdzą na ten temat bez należących do herezji. W Antiochenes ucieszyli się do spadku nieodpowiednie takich wzorów, gdyż była pewna, że "osoba" w Trójcy Świętej była tylko inna nazwa "Hipostaza". W Cyrillians byli zaszokowani, i nie może być skłonna do wierzę (choć sam zrobił Święty Cyryl) Nestorianizers, że tak naprawdę nie oznacza dwa Christs, dwóch synów.
Natomiast począwszy od tego samego physis, że każda propozycja jest Hipostaza, Monophysites twierdził, że Chrystus jest jedna osoba, jeden Hipostaza, tak On jest jednym Natura, a oni woleli "jest jednym charakter" równoważne "ma jedną naturę". Twierdziły one, Wysokiej Władzy ich formułę, nie tylko Święty Cyryl, ale za nim św Atanazy, Papież Juliusz St, St Grzegorz Wonderworker. Organy te jednak były, ale Apollinarian fałszerstwa; ulubionych wzorem św Cyryl, mia physis sesarkomene, nieświadomie został wypożyczony z Apollinarian źródło, i był jej pierwotnym rozumie się przez wynalazcę w sensie heretical. Tak, na "jednego rodzaju" udał się z powrotem do Arians, i były używane przez Eudoxius się wyrazić niekompletność ludzką naturę Chrystusa.
Jednak Monophysites były dalekie od Apollinarians, nadal były one mniej Arians; były staranne od początku, że Chrystus jest doskonały człowiek, i że on zakłada pełną Human Nature takich jak nasze. Dioscurus jest nacisk na ten punkt w swoim piśmie do Secundinus (Hist. Misc., III, i) oraz z konieczności, ponieważ miał uniewinniony Eutyches którzy mieli zaprzeczyć, naszego Pana "consubstantiality z nami". Ælurus jest jasne, podobnie jak w pismach o którym oddalił i excommunicated Isaias z Hermopolis i Teofil "Eutychians" (Hist. Misc., IV, XII), i Sewer miał ostre kontrowersje z Sergiusza w tej sprawie bardzo Grammarian pkt. Al one zadeklarowane w jednym głosem, że Chrystus jest mia physis, ale duet ek physeon, że Jego Boskiej natury w połączeniu z pełną Human Nature w jednym Hipostaza, a więc dwa stały się wraz Jeden Charakter że jeden Hipostaza, howbeit bez mieszaniny lub pomyłek i obniżenia. Ælurus podkreśla, że po unii właściwości każdego z natury pozostają niezmienione, ale mówił o "boskich i ludzkich rzeczy", Divina et humana, a nie charakter; każdego charakteru pozostaje w stanie nieprzetworzonym z własnych cech (en idioteti te kata physin) jeszcze nie jako jedność, ale jako część, jakość (poiotes physike), ani jako physis. Wszystkie cechy w dwóch naturach są połączone w jedną Hipostaza synthetos i formie jednej charakter, że jeden Hipostaza. Jak dotąd nie ma zamiaru w herezja, ale tylko źle definicji: Hipostaza, że jeden może mieć tylko jeden charakter.
Ale jednak nieszkodliwe formułę "jednego rodzaju" może wyglądać na pierwszy rzut oka, to natychmiast w rzeczywistości doprowadziło do poważnych i katastrofalne konsekwencje. Boskiej natury programu Word jest nie tylko liczbowo, ale szczególnie jeden z Charakter Bożego Syna i Ducha Świętego. To jest sens tego słowa homoousios stosowane do trzech osób, jeżeli zostały Harnack w prawo, że na posiedzeniu Rady w Konstantynopolu w 384 słowo zostało podjęte w celu oznaczać tylko trzy osoby z jednego gatunku, a następnie, że Rada przyjęła trzy Bogów, i nie trzy odrębne, lecz nierozerwalnie Osoby w jednym Bogu. Teraz, gdy Boskie i ludzkie Natures są zjednoczeni w programie Word do jednego Natura, niemożliwe jest uniknięcie jednego z dwóch wniosków, albo, że cały Boskiej natury stał się człowiekiem i poniósł i umarł, albo że każda z trzech osób miała Bożego Przyroda własnego. W rzeczywistości Monophysites podzielone na to pytanie. Ælurus i Sewer wydają się uniknąć trudności, ale nie było na długo przed tymi którzy odmówili w ostatnim alternatywne zostały taunted z konieczności obejmującego były, i były nazywany Theopaschites, jak co Bóg cierpi. Zdecydowanie Sewer i jego szkoła zadeklarowały, że w boskość nie cierpi jako Boga, ale tylko jako człowiek, ale było to niewystarczające, jako odpowiedź. Ich formuła nie było "Słowo, które stało się ciałem", "Syn Boży stał się człowiekiem", ale "jeden Rodzaj Słowo Wcielone";-Nature stało się ciałem, że jest cały Boskiej natury. Oni nie odpowiedź: "mamy na myśli kiedy mówimy Hipostaza charakter, nie oznacza Boskiej natury (Word, który ma wspólną z Ojcem i Duchem Świętym), lecz Jego Boskiej osoby, które w tym przypadku nazywamy Jego physis ", Na physis tou Theou Logou, przed sesarkomene słowo zostało dodane, jest w sferze" teologii "nie" gospodarka "i jej signification nie może być podawane w wątpliwość.
Podobnie jak było wielu "Eutychians" wśród Monophysites którzy zaprzeczyć, że Chrystus jest z nami consubstantial, więc nie stwierdzono, aby objąć wiele śmiało na paradoks, że Boskiej natury stał się wcielony. Peter Fullo dodany do chwałę Trójcy słowami "którzy został ukrzyżowany za nas", i odmawia, aby umożliwić naturalne wnioskowania, które mają być wyjaśnione dalej. Stephen Niobes i Niobites wyraźnie zaprzeczył wszystkim rozróżnienie między ludzkie i Boskie Natures po unii. W Actistetae oświadczył, że ludzką naturę stał się "uncreated" przez Unię Europejską. Jeśli największych teologów z sekty, Sewer i Philoxenus, unikać tych wykroczeń było przez odmowę być logicznie Monophysite. Był nie tylko ortodoksyjnych którzy byli scandalized przez tych skrajnych poglądów. Wpływowego i nauczyłem się bardzo sekcji schizmy bunt, i wybrał drugi z dwóch wariantach - dokonywania Boskiej natury trojaki, w celu zapewnienia, że ludzką naturę Chrystusa zostało dokonane w jeden z charakterem Syn samodzielnie i nie z całej Boskiej natury. John Philoponus, Aristotelian komentator, więc nauczał, że istnieją w Trójcy trzy częściowe substancji (merikai ousiai) i jednej wspólnej substancji (MIA Koine), wchodzących w ten sposób puste pola i usuń, trzy, cztery lub raczej bogów. Ta strona była traktowana Tritheistic z łagodzących. Jest podzielony na sekcje. Choć byli w excommunicated Aleksandria, Patriarchy Damian odbyło się widok nie daleko różne. On tak rozróżniono Bożego ousia i trzech Hypostases które bierzemy (metechousin) w to, że przyznała się do ousia istnieje samo w sobie (enyparktos), i jego zwolenników byli nazywany Tetradatites. Tak Peter Fullo, Actistetae i Niobites z jednej strony, oraz Tritheists i Damianists na innych, opracowane przez Monophysite formuły tylko w dwóch możliwych kierunkach. Jest oczywiste, że formuły, które zostały zaangażowane takie alternatywy heretical w rzeczywistości, jak również w pochodzenia. Sewer chciał być ortodoksyjną, ale na koszt spójności. Jego "corruptibilist" widok jest prawdziwe wystarczy, jeśli Human Nature jest uważana w sposób abstrakcyjny, z wyjątkiem Unii Europejskiej (patrz EUTYCHIANISM), ale uważają, że w ten sposób jako jednostka była z pewnością bardzo przyjęcia dwóch naturach. Wszystkie zmiany i cierpienie w Chrystusie musi być (jak Julianists Justyniana i słusznie zobaczył) absolutnie dobrowolne, tak dalece jak unia daje do świętym człowieczeństwie prawa i roszczenia do beatyfikacji i (w pewnym sensie) deification. Ale Sewer był skłonny podzielić Natures nie tylko "przed" Unii Europejskiej (to jest logicznie do poprzednich), jednak nawet po zawodowych "teoretycznie", a on poszedł do tej pory w jego kontrowersji z ortodoksyjną Jana Grammarian, aby stwierdzić physeis en duo theoria. To był rzeczywiście ogromny koncesji, ale biorąc ileż bardziej ortodoksyjnych były intencje Sewer niż jego słowa, jest mało zadziwiające, Święty Cyryl był przyznany znacznie więcej.
Ale choć Sewer poszedł tak daleko, jak to zostanie wykazane gdzie indziej (patrz EUTYCHIANISM, Maksym Wyznawca, a zwłaszcza Monoteletyzm), że nie uniknąć błędu po jednej działalności do naszego Pana, jeden, i jeden wiedzy. Prawdą jest, wystarczy, że on nie miał zamiaru przyjmowania jakichkolwiek niekompletność w człowieczeństwo Chrystusa, i że on sam i wszyscy Monophysites rozpoczął jedynie z propozycją, aby wszystkie działania, wszyscy będą postępować i wywiadu z osobą, jako ostateczną zasadę, i w tej samej one potwierdzenie jedności wszystkich w Chrystusie. Ale to było na tej podstawie, że Monoteletyzm został potępiony. Nie było rzekome przez najlepszych katolickich teologów którzy zaatakowali doktryny Monophysites zaprzeczył, że Chrystus sprawuje się działalności człowieka, ludzi aktów woli, akty poznania ludzkiego; błąd był wyraźnie uznane za leżące w braku rozróżnienia między ludzi lub mieszane (theandric) działalności Chrystus jako człowiek, czysto i Bożego działania, wiedzy, której syn ma wspólnego z Ojcem i Duchem Świętym, i które są w rzeczywistości Boskiej natury. W mowie jednej działalności, jeden, jeden wiedzy w Chrystusie, Sewer było zmniejszenie Monofizytyzm do czystej herezji, jak zrobił Niobites lub Tritheists którego z pewnością odbędzie się w horror, bo odmówił odróżnić człowieka wydziały Chrystusa - działalności, będzie, intelektu i Boskiej natury. To nie Apollinarianism, ale jest tak jak on, że rozróżnienie jest raczej teoretyczna niż realna. Jest to bezpośrednią konsekwencją stosowania Apollinarian formuły. Święty Cyryl nie wychodzi tak daleko, w tym Monothelite błąd możemy zobaczyć na istotę herezji w Monophysites; dla wszystkich spadły w tym pułapkę, z wyjątkiem Tritheists, ponieważ był to logiczny skutek błędnej ich punktu widzenia.
Publikacja informacji w formie pisemnej przez Johna Chapmana. Przepisywane przez Michaela T. Barrett. Dedykowane do ks. Michael Sprauer w sprawie 25. rocznicy jego koordynacji w Encyklopedii Katolickiej, Tom X. wydania 1911. New York: Robert Appleton Company. NIHIL OBSTAT, 1 października 1911. Remy Lafort, STD, cenzor. Imprimatur. + John Murphy Farley, Archbishop of New York
Bibliografia
W ogólnym literatury patrz EUTYCHIANISM. W PG jest więcej niż kompletne fragmenty pism. Ważne są zbiory ASSEMANI, Bibliotheca Orientalis (Rzym, 1719-28); Chabot i inni, Corp skryptu. Chrystusa. Orient., Skryptów. Syri; GRAFFIN i Nau, Patrologia Orientu. (1905 - w toku); DE Lagarde, Analecta syriaca (Lipsk, 1858); ziemi, anecdota syriaca (Lejda, 1870). Dla bardzo wielu Monophysite pism zawartych w Syryjski MSS. zob. w szczególności następujące katalogi: ASSEMANI, Bibl. Medicaeae Laurentianae et Palatinae PC. Orient. catal. (Florencja, 1742); Tamże, Bibl. Apost. Vatic. catal., część I, tom. II-III (Rzym, 1758-9); Wright, Catal. Syryjski z MS. w Brit. Mus. nabyte od 1838 (Londyn, 1870-2); WRIGHT I Cook, Catal. Syryjski z MSS. z Uniw. Cambridge (Cambridge, 1901); SACHAU, Handschrift-Verzeichnisse der K. Bibl. zu Berlin, XXIII, Syrische MSS. (Berlin, 1899), itp. W literaturze w ogóle zobaczyć ASSEMANI, op. . cit., II, Dissertatio de Monophysitis: GIESELER, Commentatio gdzie Monophysitarum veterum errores Corum ex scriptis recends editis illustrantur (Gottingen, 1835-8); Wright, Syryjski literatury (Encyclop. Brit., 9. ed., 1887; opublikowane jako osobny Krótka historia Syryjski Lit., Londyn, 1894); DUBAL, La literatury Syriaque (3rd ed., Paryż, 1907); wielu doskonałych artykułów przez KRUEGER w Realencyclopadie.
Na TIMOTHY ÆLURUS patrz Crum, Euzebiusz i Koptyjski Kościół Hist. w proc. z Soc. w Bibl. Arch. (Londyn, 1902); TER-MEKERTTSCHIAN i TER-MINASSIANTZ, Tim. AElurus "des Patriarchen von Alexandrien, Widerlegung der auf der Synode zu chalcedon festgesetzten Lehre, Ormiański tekstu (Lipsk, 1908); LEBON, Tim de La Christologie. Ælure w Revue d'hist. ecc. (Październik 1908); Tamże, Le Monophysisme severien (Louvain, 1909), 93-111.
Dla Francuski tr. z listów Piotra FULLO se REVILLOUT w Revue des Pytania Hist., XXII (1877), 83, i (w Koptyjski i Francuski) AMELINEAU, pon pour servir a l'hist. de l'Egypte chret. (Paris, 18888); Ormiański tekst w ISMEREANZ, Księga listów, tylko Ormiański (Tiflis, 1901); listów do Piotra Mongus są w Mansi, VII, 1109 sqq.; Za ich prawdziwość patrz wynagrodzenia w notach do BARONIUS Ad ann. 485, Nr 15; przeciw, VALESIUS, Observ. Eccles. 4 (w jego wydaniu EVAGRIUS, Paryż, 1673; PG, LXXXIV), a TILLEMONT, XVI. Grecki fragmenty z homilii z IV w TIMOTHY Kosmy Indicopleustes (PG, LXXXV), cały homilii w Mai, skryptów. weterynarza. nova coll., V (1831), PG LXXXIV. Fragmenty Teodozjusz w Kosmy (tamże), oraz listów do Sewer w PG, LXXXIV; będzie także Mansi, X, 1117 i 1121. List od Teodozjusz do Sewer i jeden do Anthimus w Hist. Misc., IX, 24, 26.
Na Sewer patrz ASSEMANI; KRUGER w Realencycl. sv; Venables w słowniku. Chrystusa. Biog.; SPANUTH, Zachariasz rhetor, Das Leben des Sewer (Syr. tekst, Gottingen, 1893); życia przez Zachariasza i Jana Beith-APHTHONIA, a następnie zbiór dokumentów dotyczących Sewer, redagowanym przez KUGENER w Patrol. Orient. II; konflikt Sewer, Atanazy, etiopski Angielski tekst z przeł., Ed. przez GOODSPEED, wraz z Koptyjski fragmenty tej samej pracy, redagowanym przez Crum, w Patrol. Orient. III; Duval, Homelies cathedrales de Ciężkie, 52-7, Syryjski i Francuski w patr. Orient. II; Brooks, szóstej księgi wybierz z listy Sewer w Syryjski wersji Atanazy z Nisibis (tekst i tłum. Soc., Londyn, 1904); EUSTRATIOS, Seuneos ho Monophysites (Lipsk, 1894); PEISKER, Sewer von Antiochien, ein Kritischer Quellenbetrag zur Geschichte des Monophysismus (Halle, 1903), a zwłaszcza LEBON, Le Monophysisme severien, w dużej mierze opiera się na badaniu niepublikowanych Syryjski MSS. w Brit. Mus. (Louvain, 1909).
Na JULIANA patrz Fabricius, Jaskinia, GIESELER, DORNER, HARNACK; Davids w słowniku. Chrystusa. Biog. (1882); KRUGER w Realencycl. (1901); LIETZMANN, Catenen (Freiburg, 1897); Tamże, Aus Julian von Hal. w Rheinisch. Mus., LV (1900), 321. NA JANA PHILOPONUS patrz jaskini Fabricius, ASSEMANI, DORNER, itp.; SCHARFENBERG, Dissert. Joanne de Philop. (Lipsk, 1768); Davids w słowniku. Chrystusa. Biog.; NAUCK w Allgemeine Encycl.; STOCKL w Kirchenlex., Sv Joannes Philoponus; GAZ i MEYER w Realencyckl.; Ritter, Gesch. der Philos., VI; KRUMBACHER, Gesch. der byz. Litt. (2nd ed., 1897), 53 i 581, itd.; LUDWICH, Joanne Philopono De grammatico (Konigsberg, 1888-9). Na Zacharias patrz KUGENER, La kompilacji historique de Ps.-Zach. le rheteur w Revue de l'Orient Chret., V (1900), 201; Tamże, Observations sur la vie de l'ascete Isaie et sur les vies Pierre de l'IV. Theodore et de d'Antinoe par Zach. Uczeń le. w Byzant. Zeitschr., IX (1900), 464; w tych artykułów KUGENER rhetor odróżnia od Scholastic, którego identyfikuje z biskupem, ale on zmienił jego serce wg. do KRUGER, Zach. Uczeń., W Realencycl. (1908). Patrz także poniżej Historia Miscellanea. W Plerophoria z Jana MAIUMA są zachowane w abridgement w Kronice Michała SYR. A Francuski przekład Nau, Les Plerophories de Jean, eveque de Maiouma w Revue de l'Orient chret. (1898-9, a osobno, Paryż, 1899). W życiu Piotra Iberyjskiego, Raabe, Petrus der Iberer (Lipsk, 1895); Brooks, Vitae mężów apud Monophysitas celeberrimorum w Corp skryptu. Orient., Skryptów. Syri, 3rd serii, 25, w tym życiu Isaias, który jest również w ziemi, III (Paryż, 1907); Gruziński wersji z publ. biografii. przez MARR (Sankt Petersburg, 1896); KUGENER w Byzant. Zeitschr., IX (Lipsk, 1900), 464; Chabot, Pierre L'Iberien d'apres une recente publikacji w "Revue de l'Orient łacina, III (1895), 3.
W Historia Miscellanea pseudo-Zacharias został opublikowany przez ziemię, loc. . cit., III, w Syryjski; Niemiecki tr. przez Ahrens i Rozlewaczko-dozownica Kugler, die sogennante Kirchengeschichte von Zach. Rh. (Lipsk, 1899); HAMILTON i BROOKS, Syryjski kronikę wiadomo co Zach. z Mitylene (Londyn, 1899, tylko Angielski); Zobacz KUGENER, op. cit.. Dla Michała SYRYJSKA, Chabot, Chronique de Michel le Syrien (Paryż, 1901-2, w toku). Istnieje skróconej łacina tłumaczenia Kronice Joshua w ASSEMANI, loc. . cit., I, 262-283; Syryjski i Francuski przez Martina, Chronique de le św Josue w Abhandlungen futra die Kunde des Morgenlandes, VI (Lipsk, 1876), 1; Syryjski i Angielski przez WRIGHT, Kronika J. św (Cambridge, 1882); Syryjski i łacina (Kronika Edessy tylko) w Corpus skryptu. Orient., Chronica minora (Paryż, 1902); hallier, Untersuchungen uber die Edessenische Chreonik w Texte und Unters., IX (Lipsk, 1892), 1; Nau w Biuletyn krytyka, 25 stycznia 1897; Tamże, Analyse des partie inedites de la chronique attribuee jeden Denys de Powiedz Mahre w Suppl. do Revue de l'Orient chret. (1897); Tullberg, Dionysii Tellmahrensis chronici liberalizm. I (Upsala, 1851); Chabot, Chronique de Denys de T., quatreme partie (Paryż, 1895); BEDJAN, Barhebraei Kronika syriacum (łacina tr., Paryż, 1890); ABBELOOS i Lamy, Barhebraei Chron. Eccles. (Z łacina tr., Louvain, 1872-7); Lamy, Elie de Misibe, wobec Chronologie (wcześniejsze części, Francuski tr., Bruksela, 1888).
Na PHILOXENUS patrz ASSEMANI, Wright, Duval; KRUGER dobrze artykułu w Realencycl.; Budge, Dyskursy o Philoxenus, biskupa Mabbogh, Syryjski i Angielski, z krótkim wprowadzeniem zawierającym wiele pism dogmatycznych, a także wykaz prac Philoxenus, w obj . 2 (Londyn, 1894); VASCHALDE, trzy litery Philoxenus Biskup M., Syr. i inż. (Rzym, 1902); Tamże, Philoxeni Mabbugensis Tractatus de Trinitate et Incarnatione w Corpus skryptu. Or., Scriptores Syri, XXVII (Paryż, Rzym, 1907); Duval, Hist. politique, et Litteraire religieuse d'Edesse (Paryż, 1892); Guidi, La lettera de Filosseno albo Monaci di Powiedz Adda w Mem. dell 'Acad. dei Lincei (1886); patrz zwłaszcza LEBON, op. . cit., 111-118, oraz passim. Na JAMES Z SARUG patrz ABBELOOS, De vita et scriptis S. Jacobi (trzy starożytne Syryjski biografie, Louvain, 1867); ASSEMANI, Wright, Duval, loc. cit..; Acta SS., 29 października; BARDENHEWER w Kirchenlex.; NESTLE w Realencycl.; MARTIN, un poete eveque et au xxx xxxx siecles w Revue des Sciences eccl. (Październik, listopad, 1876); Tamże, Correspondance de Jacques de Saroug avec les Moines de Mar Bassus w Zeitschr. der deutschen Morganlandl. Gesellsch., XXX (1876), 217; łacina w liturgii w RENAUDOT, Liturg. Lub. coll., II, 356; ZINGERLR, sechs homilien des h. Jacob von S. (Bonn, 1867); BEDJAN, Homiliae Selectae 70 marca Jacobi S. (Paryż, Lipsk, 1905-6); jednym homilii znajdują się w różnych publikacjach, w kilku CURETON, Ancient Syryjski Dokumenty (1864). FROTHINGHAM, Stephen Bar Sudaili, syryjskie mistyk i książki Hierotheos (Lejda, 1886). Na Jana Link, KLEYN, Het leven van Johannes van Link (Lejda, 1882); innego życia w Brooks, Vitae mężów, loc. cit..; jego wyznanie wiary jest cytowane przez LEBON, loc. cit.. Na Jerzego ARABIAN patrz ASSEMANI, Wright, Duval, dobry artykuł RYSSEL w Realencycl. (1899); Tamże, Ein Brief Georgs, Bischop der Ar. an den Presb. Josua aus dem Syrischen ubersetzt i erlautert, mit einer Einleitung produkt sein Leben und seine Schriften (Gotha, 1888); Tamże, Georges des Araberbischofs Gedichte und Briefe (Lipsk, 1891), tej pracy daje Niemiecki tłumaczenia wszystkich George's autentyczne dzieła, poza z komentarzem; Syryjski z listu do josua w Lagarde, Analecta; część poematu na olej chorych w CARDAHI, tezaurusy Liber de arte poetica Syrorum (1875); całości, że w życiu zakonnym, ed. przez RYSSEL w Akty della R. Acad. dei Lincei, IX (Rzym, 1892), 1, którzy edycji pism astronomicznych również, ibi D., VIII, 1.
Na pytanie o prawowierność, patrz ASSEMANI, II; Nau, Dans quelle mesure les Jacobites sont-ils Monophysites? w Revue de l'Orient Chretien, 1905, no. 2, str. 113; LEBON, op. . cit., passim.
Eutychianism Monofizytyzm i są zazwyczaj zidentyfikowane jako jeden herezja. Ale ponieważ niektóre Monophysites skazany Eutyches, nazwisko Eutychians jest przez niektórych autorów tylko w tych Armenia. Najlepszym rozwiązaniem wydaje się użyć słowa obojętnie, ponieważ żadna ze stron nie z sekty spojrzał na Eutychius jako założyciel i lider i Eutychian jest tylko pseudonim dla wszystkich tych, którzy, podobnie jak Eutyches, odrzucił ortodoksyjnych wyrażenie "dwóch naturach" Chrystusa. W elementem "jednego rodzaju" była wspólna dla wszystkich Monophysites i Eutychians, a ich wpływ na wezwanie katolików Diphysites lub Dyophysites. Błąd wziął jej wzrost w reakcji przeciwko Nestorianizm, który nauczał, że Chrystus jest Hipostaza lub osoby ludzkiej, jak również Bożego. Było to interpretowane oznaczać chcesz rzeczywistości w unii programu Word z Ludzkość założyć, a nawet na wynik w dwóch Christs, dwóch synów, choć jest to dalekie od zamiaru Nestoriusz się w jego podaniem nieprawdziwych wyjaśnień w Unii. Był gotowy do przyjęcia prósopon jeden, ale nie jednej Hipostaza, "prosopic" Unii, choć nie "hipostatycznej" unii, która jest wyrazem katolickiej. On tak dalece przesadzone rozróżnienie na Ludzkość od Bożego osoba, która zakłada, że on zaprzeczył temu, że Matka Boska można by nazwać Matką Boga, Theotókos. Jego poglądy były na czas interpretować w sensie przez łagodne Teodoret z Cyru, a także przez Jana, biskupa z Antiochii, ale ostatecznie wszyscy zgodzili się na jego potępienie, kiedy wykazała heretical jego ducha poprzez odrzucenie wszelkich wyjaśnień i przedstawienia. Jego wielki antagonista, Święty Cyryl Aleksandria, był w pierwszym vehemently zaatakowane przez Teodoret z Cyru, Jana i ich strony, jak odmawiać kompletność Najświętszego Ludzkość od sposobu The Heretic Apollinarius.
The fiery Cyryl ograniczyć jego naturalnych impetuosity; wzajemnego wyjaśnienia; i 434, trzy lata po Rady Efezie, który potępił Nestoriusz, pokoju zostało dokonane pomiędzy Aleksandria i Antiochii. Cyryla ogłoszona w liście do Johna początku Lætentur cœli, w którym jasno uprzednio skazany na Monothelite, jeśli nie Monophysite, poglądów, które miały być niestety w oparciu o pewne niejasności w jego wcześniejszych zgłoszeń. Jeśli nie przybędą na dość dokładnością do języka, w którym był św Leo wkrótce formułuje doktrynę o Kościele, jeszcze następujące słowa, sporządzone przez Antiochian strony iw pełni akceptowane przez Cyryl w swoim piśmie, są wystarczająco jasne :
Przed światy zrodził z Ojcem zgodnie z Godhead, ale w ostatnich dniach i dla naszego zbawienia z Maryi Dziewicy, zgodnie z Manhood; consubstantial z Ojcem w Godhead, consubstantial z nami w Manhood; dla Unii dwóch charakter miały miejsce, jeden Dlatego mamy wyznać Chrystusa, jednego Syna, jednego Pana. Według zrozumienia tego unconfused unii, wyznać Matka Boska się Theotókos, ponieważ Słowo Boże i został wcielony, który stał się człowiekiem, i poprzez jej koncepcji zjednoczonej do siebie w świątyni, którą uzyskał od niej. I jesteśmy świadomi, że słowa Ewangelii i Apostołów, dotyczące Pana są przez teologów, jak patrzyłem na niektóre stosowania wspólnego [do dwóch naturach] jako należące do jednej osoby; inne przypisane do jednej z w dwóch naturach, i powiedz nam, że przez tradycję, że niektóre są boskie importu, garnitur boskość Chrystusa, inni z natury skromnym należących do Jego człowieczeństwa.
W tym "creed of the Union" między John i Cyryla, jest co najmniej dorozumiany, że pozostanie po dwóch naturach w Unii Europejskiej (przed Monofizytyzm), i to całkiem wyraźnie określony, że niektóre wyrażenia należą do osoby, inne dla każdego z Charakter, jak np. było później, że określone działania (enérgeiai) i są w Natures (przed Monothelites), natomiast synostwa (przed Adoptionists), to na osobie. Nie ma wątpliwości, że Cyryl musiałby rozumieć i słusznie przyjęły (nawet niezależnie od władzy papieskiej) słynne słowa św Leo's ser "tome:" Agit enim ultraque forma communione cum alterius i proprium est "(Ep. xxviii, 4). W słynnej formuły Święty Cyryl mía ph & úsis toû Theoû Lógou sesarkoméne, "jedna z natury wcielony Bóg Słowo" (lub "Słowo Boże"), pochodzące z traktatem, które Cyryl Uważa się, że przez św Atanazy, największe przez jego poprzedników, było przeznaczone przez niego w sensie prawa, i został formalnie przyjęty przez Kościół. W ósmym kanon piątej Generalnego Rady, tych którzy są anathematized powiedzieć "jedna natura wcielony Słowo Boże", o ile nie "przyjmują go jako Ojcowie nauczał, że w unii hipostatycznej Boskiej natury i człowieka, jednego Chrystusa zostało dokonane ". W Lateranie Rady 649, znajdujemy: "Jeśli co za sanctos Patres nie confitetur poprawnie za veritatem et unam naturam Verbi Dei incarnatum… anathema sit". Mimo tej formuły, często używane przez Cyryla (w PPE. I, ii, reklam Successum; Contra Nest. Ii; eulogium reklam, itp.; patrz Petavius "De Incarn.", IV, 6), była punktem wyjścia do Monophysites Niektóre z nich rozumie on słusznie, że inni pchają go do odmowy rzeczywistości ludzkiej natury, a wszystkie jednakowo wykorzystywane jako dowód, że formuła "dwóch naturach" musi zostać odrzucony jako heretical, a zatem również w piśmie z dnia Leo i św dekret Chalcedoński.
Słowo ph & úsis był niejednoznaczny. Podobnie jak wcześniejsze pisma Teodoret z Cyru przeciwko Cyryl zawarte fragmenty, które pozwoliły na uzyskanie naturalnie Nestorian interpretacji-były one w tym sensie skazany przez Piąty Generalnego Rady, tak wcześniejszych pismach przed Nestoriusz Cyryl dał do koloru za Apollinarianism wniesione przeciwko niemu przez Teodoret z Cyru , Jana, Ibas, a ich stroną. Słowo ph & úsis produkowane tylko same trudności, że słowo "upóstasis miał wzbudził w poprzednim wieku. Dla "upóstasis, jak St Jerome słusznie uznane zostało równowartość ousía w usta wszystkich filozofów, ale została ona ostatecznie wykorzystane theologically, począwszy od Didymos, jako równoważne z łacina persona, czyli istoty subsistent. Podobnie ph & úsis był szczególnie Alexandrian słowo ousía i "upóstasis, i oczywiście używany na subsistent ousía, a nie abstrakcyjnych ousía, zarówno przez Cyryla często (jak we wzorze, o których mowa), a przez bardziej umiarkowane Monophysites. W Cyrillian wzoru, w jego geneza i jej uzasadnienie, zostało wyjaśnione przez Newman na esej o zdumiewających nauki i doskonałe clearness (opracowań Theol. I Eccl., IV, 1874). On zwraca uwagę, że słowo "upóstasis mogą być wykorzystane (przez św Atanazy, na przykład), bez zmiany sensu, zarówno z jednej Godhead, oraz z trzech osób. W pierwszym przypadku nie oznacza Bożego Essence w abstrakcyjne, ale traktowane jako subsistent, bez określania, czy utrzymanie jest trojaki lub jedno, tak jak mówimy "jednego Boga" w konkretnych, bez odmawiania potrójna osobowości. Wystarczy użyć tego samego dwojaki sposób, bez zmiany mogą być dokonywane na słowa ousía, eîdos, ph & úsis. Również ph & úsis nie był stosowany, jako zasada, w czwartym wieku, na człowieczeństwo Chrystusa, dlatego że Ludzkość nie jest "naturalne" w sensie "jak w całości do naszej natury", gdyż jest sinless, i wolne od wszystkie niedoskonałości, które wynikają z grzechu pierworodnego (ale nie pura charakter integra charakter), nie ma ludzkiej osobowości własnej, i to jest ineffably graced i uwielbiony przez jego związków z programu Word. Z tego punktu widzenia jasne jest, że Chrystus nie jest więc w pełni "consubstantial z nami" jako On "consubstantial z Ojcem". Jeszcze raz, w tych dwóch wyrażeń consubstantial słowo pojawia się w różnych znaczeniach, bo Ojciec i Syn mają jedną substancję liczba, zważywszy, wcielonego Syna jest jedną substancję z nami gatunku (nie liczby, oczywiście). Dlatego też nie należy dziwili się, jeżeli wyrażenie "consubstantial z nami" było uniknąć w czwartym wieku. W podobny sposób wyraz ph & úsis ma pełny sens, gdy stosuje się do Boskiej natury Chrystusa, ale o ograniczonym znaczeniu (tak jak zostało wyjaśnione) w odniesieniu do Jego ludzką naturę.
W Święty Cyryl korzystania z formuły jego signification jest czysty. "Oznacza to," mówi Newman (loc.. Cit., str. 316) ", (a), że kiedy słowa Bożego stał się człowiekiem, pozostał on jednym i tym samym w istocie, atrybuty i osobowość; pod wszystkimi względami tak samo jak przed, i dlatego mía ph & úsis. Oznacza to, (b), że manhood, wręcz przeciwnie, zakłada on, nie we wszystkich aspektach tego samego rodzaju, jak masa, usia, physis, itp., na którym została podjęta ; (1) od bardzo okoliczność, że dopiero uzupełnienie lub dodatek do tego, co On już był, nie jest kompletny sam w sobie; (2), ponieważ w akcie zakładając, zmienił go w jego jakości. Dodaje charakteru , A następnie została wyrażona najlepszych, a nie przez drugą merytorycznych, jak gdyby zabezpieczenie w jego miejsce, ale przez stronę lub przymiotnika, jak sesarkoméne. Odpowiedział trzy słowa do St John's "albo lógos sárks-egéneto, tj. sesarkoménos ên". W ten sposób Święty Cyryl ochronne przeznaczone do nauczania Rady z Antiochii (przeciwko Paweł Samosata, 264-72), że Słowo jest w niezmienionej formie przez Wcielenia, "że jest" én kaì tò a-utò o tê-usía z pierwszego do ostatniego, na ziemi i w niebie "(str. 317). On jeden na jego charakter Boga, "z Radą Antiochii, że protestują przeciwko unalterableness i niedoskonałości, których anty-katolickich szkół umieszczone na ich pojęcie programu Word. Rada mówi" jednym i tym samym w usia "; nie mówiąc o usia człowieka w Chrystusie, ale z bożą. przypadku jest taki sam w Cyryl formuły, on mówi o mía theía ph & úsis w programie Word. On w ten sam sposób, napisał traktat zatytułowany "i jeden siedzieć Christus "; I, w jednym z jego paschalnej Epistles, poszerza on na tekst" Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam, i na wieki ". Jego wielkim tematem w te słowa nie jest coalescing o dwóch naturach w jednej, ale błąd dokonywania dwóch synów, jednego przed i jednego po Wcielenia jeden Boski, jednego człowieka, lub ponownie rozkładać Bożego usia przez uczynienie go przedmiotem do ludzkości "(str. 321-2). Został on zatem niezbędne, aby wyjaśnić, na długości Święty Cyryl jest sens, aby być w stanie wyliczyć bardziej zwięźle i jasno, w różnych fazach z Eutychian doktryny. 1. W Cyrillian przed chalcedon strony nie przedstawiły żadnych doktryn własnych; one jedynie wypowiedzieć jako Nestorians wszelkie którzy nauczał d & úo ph & úseis, dwóch naturach, które się na dwie równe hypostases, i dwóch synów. Zwykle przyznał, że Chrystus był d-ek & úo ph & úseon "dwóch naturach", ale oznaczało to, że przed Humanity (czyli przed logicznie) było założyć, był kompletny i ph úsis; nie było już pH i úsis (subsistent) po unii do Boskiej natury. To było naturalne, że ci którzy z nich były zgodne powinien odrzucić nauczanie św Leo, że nie było dwóch naturach: "TENETA enim sine defectu proprietatem suam utraque Natura", "Assumpsit wersję produkcy sine sorde peccati, humana augens, Divina nie minuens ", A jeżeli zdecydują się zrozumieć" charakter "oznacza subsistent charakter, były nawet zobowiązane do odrzucenia takich jak język Nestorian. Ich winy nie był sam w sobie, że niekoniecznie były one Monophysites na serce, ale że nie przestać słuchać na sześćset biskupów chalcedon, dla papieża, i do całego Kościoła Zachodniej. Ci, którzy byli gotowi wysłuchać wyjaśnień i wiedziały, że słowa mogą mieć więcej niż jedno znaczenie (np. podziwu po ustalonym przez siebie Święty Cyryl), mogły pozostać w jedności z Kościołem. Reszta byli rebeliantami, i czy w ortodoksyjnej wiary lub nie, dobrze zasłużył, aby znaleźć się w tym samym uznać za prawdziwe heretyków.
(2) Eutyches sam nie był Cyrillian. Był Eutychian a nie w zwykłym sensie tego słowa. Jego umysł nie był wystarczająco jasne, które mają być ostatecznie Monophysite i św Leo był najwyraźniej prawo w myśleniu go w niewiedzy. Był z Cyrillians w wypowiadającego jako Nestorians wszystkich którzy mówili o dwóch naturach. Ale on nigdy nie przyjął "consubstantial z nami" "creed z unii", ani Święty Cyryl, przyjęć, przyjmując, że religia, jak w dwóch naturach. Był skłonny zaakceptować Święty Cyryl pisma i decyzje z Efezu i Nicæa jedynie w sposób ogólny, o ile nie zawierała błąd. Jego uczeń, mnich Konstantyna, na zmianę, w kwietniu, 449, potępienie Eutyches, wyjaśnił, że nie akceptują Ojcowie jako kanonu wiary. W rzeczywistości po prostu Eutyches podtrzymał ultra-protestanckich, że nic nie może być nałożone z wiary, która nie jest ustnie można znaleźć w Piśmie. To, wraz z przesadnej horror z Nestorianizm, wydaje się opisywać całej jego miejsce teologiczne.
3. Dioskuros i strona, która się nim wydaje się być czysty Cyrillians, którzy przez niechęć do nadmiernego Nestorianizm, spadła do nadwyżki w zminimalizowaniu kompletność ludzkości, a exaggerating na niego wpływ w Unii. Mamy dokumenty nie wystarczy, aby powiedzieć nam, jak daleko poszedł ich błąd. Fragment Dioskuros jest zachowany w "Antirrhetica" Nicephorus (Spicil. Solesm., IV, 380), która prosi: "Jeśli Krwi Chrystusa nie jest z natury (katà ph & úsin) Boga, a nie człowiek, jak nie różnią się z krwią kozłów i cielców oraz popiół z krowa? Na to ziemskie i corruptible, i krew człowieka zgodnie z natury jest ziemskie i corruptible. Ale broń Boże, że powinniśmy powiedzieć Krwi Chrystusa jest jednym z consubstantial tych rzeczy, które są w zależności od charakteru ( "Enos tôn katà ph & úsin" omoousíon). " Jeśli jest to rzeczywiście, jak ma ona by być, z list napisany przez Dioskuros z jego wygnania w Gangra, będziemy mieć z nim do klasy skrajnych Monophysite "Incorrupticolæ", że odrzuca "consubstantial z nami" i sprawia, że Krwi Chrystusa niezłomnymi własnej natury. Ale przejście maja mieścić się Julianist fałszerstwem.
4. Timothy Ælurus, pierwszy Monophysite Patriarcha Aleksandria, została wręcz niemal w jego ortodoksyjnych poglądów, tak jak zostało to jasno wynika z opublikowanych przez Lebon wyciągi z jego dzieł, istniejące w Syryjski w rękopisie w British Museum (Addit. 12156) . On zaprzecza, że ph & úsis, charakteru, mogą zostać podjęte w sensie abstrakcyjnym. Dlatego On sprawia, że wyciągi z St Leon, mocks papieża jako czysty Nestorian. On nawet nie akceptują-ek d & úo ph & úseon, i deklaruje, nie może być mowy o dwóch naturach, przed lub po Wcielenia. "Nie ma charakter, który nie jest Hipostaza, ani Hipostaza, który nie jest osobą". Jak dotąd mamy, nie herezja, ale tylko terminu określonego w sprzeczności z Chalcedonian Zachodniej i użytkowania. Drugi punkt jest w sposób Ælurus rozumie ph & úsis oznacza to, co jest "z natury". Chrystus, mówi, ze swej natury jest Bogiem, nie człowiekiem; On stał się człowiekiem tylko przez "oikonomía" (gospodarki lub Wcielenie), w związku z jego człowieczeństwa nie jest Jego ph & úsis. Podjęta w ten sposób, formuła mía ph & úsis został przeznaczony przez Ælurus w sensie ortodoksyjne. Po trzecie, działania Chrystusa są przypisane do Jego Boskiej osoby, do jednej Chrystusa. Tutaj Ælurus wydaje się być unorthodox. W istocie Monothelism jest odmowa podziału działań (enérgeiai) między dwóch naturach, lecz podkreśla, że są one wszystkie działania z jednej osobowości. Jak daleko Ælurus był w rzeczywistości Monothelite nie może być orzekane do jego utworów są przed nami w pełni. On jest, w każdym razie w głównym, schismatic, pełne nienawiści i pogardę dla Kościoła katolickiego na zewnątrz Egipt, do 600 biskupów chalcedon, do 1600 z Encyclia, Rzym i całego Zachodu. On jednak konsekwentnie anathematized Eutyches za jego odmowę consubstantial, że Chrystus jest z nami.
5. W następnej generacji Sewer, biskup Antiochii (511-39), był wielkim Monophysite lidera. W swoich wcześniejszych dni, odrzucił Henoticon z Zeno, ale gdy patriarcha on zaakceptowany. Jego współczesnych oskarżył go o sprzecznych się w próbie, jak się wydaje, być wszechstronna. On jednak nie pogodzenia Incorrupticolæ, ale utrzymała corruptibility z Ciałem Chrystusa. Wydaje się, że dopuszczone do wypowiedzi-ek d & úo ph & úseon. Chalcedon i Leon on traktowany jako Nestorian, jak Ælurus zrobił, na terenie dwóch naturach oznacza, że dwie osoby. On nie pozwalają Ludzkość jest odrębną Monada, ale to nie więcej niż Zdaniem wielu nowoczesnych teologów katolickich, że treść nie ma własnych. (Więc Thomas, III, q. XVII, a. 2; patrz Janssens, De Deo homine, pars uprzedniej, str. 607, Freiburg, 1901.) To nie musi być rozumiane w ten sposób, że przez co złożonej Hipostaza Sewer odwołuje Cyrillian doktryny niezmienione charakter programu Word po unconfused unii. Gdzie on jest z pewnością najbardziej heretical jest w jego koncepcji jednego charakter Bożego nie (tak Cyryla i Ælurus), ale theandric, a tym samym składzie, choć nie jest mieszanka-PH & úsis theandriké. Aby tego charakteru przypisane są wszystkie działania Chrystusa, i są one nazywane "theandric" (enérgeiai theandrikaí), zamiast być odpowiednio segregowane, do Bożego działania i działalności człowieka, jak przez doktryny katolickiej. W niepodzielnej Word, rzekł, musi mieć niepodzielnej. Tak więc nawet jeśli Sewer mogą być bronione z opłat ścisłej Monofizytyzm, że w pełni potwierdziła rzeczywistość ludzką naturę Chrystusa, ale on odmówił jej nazwę charakter, ale przynajmniej on wyświetlany jako dogmatyczne Monothelite. Jest to tym bardziej jasne, że na zasadnicze pytanie jednego lub dwóch testamentów, pronounces dla jednego theandric będzie. Z drugiej strony wypowiedzi o Sewer, które dobrowolnie cierpienia Chrystusa dozwolone, zamiast naturalnie konieczność traktowania przez zadane na jego ciało, być może mogłyby być bronione przez uwagę, że z Unii Europejskiej i stąd beatific Wizja w duszy Chrystusa, to wynikają congruously jeden beatyfikacji duszy i spiritualizing w organizmie, jak to było faktycznie miało miejsce po zmartwychwstaniu, z tego punktu widzenia jest to prawda, że możliwość ludzkości jest dobrowolne (to jest, przyznany przez Boskiego będzie), a nie z powodu do niej w stanie, który jest connatural do niego po Unii, chociaż Human Nature ma swój własny charakter passible poza Unii Europejskiej (Thomas, III, q. XIV, a. 1, ad 2). Ważne jest, aby recollect, że samo rozróżnienie musi być dokonane w rozważania, czy Ciało Chrystusa jest nazywany corruptible lub niezłomnymi, a co za tym idzie, czy doktryny katolickiej w tej kwestii na korzyść Sewer lub jego wrogiem Julian. The words of St. Thomas may be borne in mind: "Corruptio et mors non competit Christo ratione suppositi, secundum quod attenditur unitas, sed ratione naturæ, secundam quam invenitur differentia mortis et vitæ" (III, Q. 1, a. 5, ad 2). As the Monophysites discussed the question ratione suppositi (since they took nature to mean hypostasis, and to imply a suppositum) they were bound to consider the Body of Christ incorruptible. We must therefore consider the Julianists more consistent than the Severians.
6. Julian, Bishop of Halicarnassus, był liderem tych, którzy, która odbyła się w niezniszczalne, jak Sewer był w posiadaniu tych, którzy corruptibility. Pytanie powstało w Aleksandria, i stworzył wielkie emocje, gdy dwóch biskupów miały schronienia w tym mieście, wkrótce po akcesji ortodoksyjnej cesarz Justyn, w 518. W Julianists zwany Siewierzanie phthartolátrai lub Corrupticolæ, a przez ostatnie retorted uprawniające Julians-Aphthartodokêtai i Phantasiasts, jak odnowienie Docetic herezje w drugim wieku. 537 W, obie strony rywalem wybrany patriarcha Aleksandria, Teodozjusz i Gaianas, po której Corrupticolæ były znane jako Theodosians i Incorrupticolæ jak Gaianites. Julian, ze względu na niektóre pokazują, że doktryna Sewer konieczność przyjmowania dwóch naturach, a on został niesłusznie oskarżony o Doketyzm i Manichæanism, uczył rzeczywistość człowieczeństwo Chrystusa i uczynił z niego nie niezłomnymi formaliter quâ człowieka , Ale jako zjednoczona w programie Word. Jego naśladowcy, jednak podzielone na to pytanie. Jedna ze stron potencjalnego dopuszczeni corruptibility. Inna strona nauczał bezwzględną niezniszczalne katà pánta trópon, jak płynące z samej Unii. Jedna trzecia deklaruje, że sekty przez Unię ludzkości uzyskał prerogatywy są uncreate; były one nazywane Actistetæ, i odpowiedział denominating przez ich przeciwników "Ctistolaters", lub czcicieli stworzenia. Herezje, po odpowiednio niskiej formy fizycznej życia, mają tendencję do propagowania przez podział. Więc Monofizytyzm pokazał swój charakter, kiedy została ona oddzielona od ciała katolickiego. Cesarz Justynian, 565, przyjął incorruptibilist widok, i to prawa do wszystkich biskupów. Do problemów, które wynikły w związku z tym zarówno Wschodu i Zachodu, były calmed przez jego śmierci w listopadzie tego roku.
7. Słynny Philoxenus lub Xenaias (zm. wkrótce po 518), biskupa Mabug (Mabbogh, Mambuce, lub w Hierapolis Euphratensis Syria), znany jest dzisiaj przez jego Syryjski wersję Nowego Testamentu, które zostały zrewidowane przez Tomasza z Harkel, znany jest jako Harkleian lub Philoxonian tekstu. Jest to nieuczciwe z Hefele (rady, tr. III, 459-60), aby traktować go jako niemal Docetist. Od tego, co można się nauczyć z jego doktryny były one bardzo podobnie jak Sewer i Ælurus. Był Monophysite w słowach i Monothelite w rzeczywistości, bo nauczał, że Chrystus był jeden, błąd, który został niemal niemożliwe do uniknięcia jakichkolwiek Monophysite. Ale to mía ph úsis & s & únthetos było żadnych wątpliwości, rozumie się przez niego jako równoważne do Hipostaza composita nauczanych przez St Thomas. W Philoxenus nauczał, że cierpienia Chrystusa były przez wyboru, musi on zostać umieszczony na stronie z Julianists. Był ostrożny, aby odmówić wszystkich nieporozumień w Unii, i wszystkie przemiany w programie Word.
8. Peter Fullo, patriarcha Antiochii (471-88), jest sławny głównie w sferę dogmatu o jego uzupełnieniu do Trisagion lub Tersanctus, "Agios o Theos, Ischyros Agios, Agios Athanatos", wyrazy "którzy wast ukrzyżowany dla nas ". Jest to zwykły Patripassianism, ile go słowami. To był zatrudniony przez Piotra jako test, a on excommunicated wszystkich którzy odmówili. Nie ma możliwości wyjaśniania poza tym stwierdzenie cierpienia Boskiej natury przez communicatio idiomatum, nie jest jedynie Boskiej natury (w sensie Hipostaza) Syna, który powiedział zostały ukrzyżowany, lecz słowa są załączone do trzykrotne powołanie się na Trójcy. Peter może zatem zostać uznana za pełną krwi Monophysite, którzy przenieśli swoją herezja ekstremalnych, tak że udział błąd co do Trójcy (Sabelianizm), jak również ze względu na Wcielenie. On nie toleruje dodanie słów "Chrystusa Króla naszych", które jego ortodoksyjnej rywalem Calandio dodana do jego formuły. Niektóre Scythian mnichów z Konstantynopola, kierowany przez Jana Maksencjusz, przed pojednania z Zachodem w 519, utrzymany w formule "jeden z Trójcy został ukrzyżowany" jako test, aby wykluczyć herezja Piotra Fullo z jednej strony i na innych Nestorianizm . Byli ortodoksyjnych wyrażających na Sobór Chalcedoński. Hormizdas bardzo poważnie myśli o mnisi, i nie byłoby nic w ich zatwierdzenia wzoru. Ale to zostało zatwierdzone przez John II, 534, nałożonych na mocy anathema przez Sobór w Konstantynopolu w 553, który zamknął tzw Theopaschite "kontrowersji.
9. Mamy do dalszego katalogu szereg poddziałów Monofizytyzm które pullulated w szóstym wieku. W Agnoetæ były Corrupticolæ, którzy odmówiono kompletność wiedzy na ludzką naturę Chrystusa, były niekiedy nazywane Themistians, z Themistus Calonymus, Alexandrian diakon, ich główny pisarz. Byli excommunicated przez patriarcha Aleksandria, Tymoteusz (zm. 527) i Teodozjusz. Ich poglądy podobne "Kenotic" teorie naszych dni. W Tritheists lub Tritheites lub Condobaudites, zostały założone przez constantinopolitan filozof, John Asconagus lub Ascunaghes, na początku szóstego wieku, ale ich głównym nauczycielem był John Philopomus, Alexandrian filozof, którzy zginęli prawdopodobnie pod koniec tego wieku. Te heretyków nauczał, że istnieją trzy naturach w Trójcy Świętej, do trzech osób fizycznych, dla każdego gatunku. A zealot z sekty był mnich Atanazy, wnuk z Cesarzowa Teodora, żona Justyniana. On po Zdaniem Teodozjusz, że organy, które mają być podane w zmartwychwstanie są nowe kreacje. Stephen Gobaras był inny pisarz tej sekty. Jego naśladowcy byli nazwie Athanasians lub Philoponiaci. Atanazy był przeciwieństwie przez Konon, biskupa Tarsu (ok. 600), którzy ostatecznie anathematized jego nauczyciel Philoponus. W Cononites są apelowali powiedział, że chociaż sprawa jest corruptible ciała, jego forma nie jest. W Tritheites były excommunicated przez Jacobite Patriarcha Aleksandria, Damian (577), którzy znaleźć jedność w Bogu "& úparksis odróżnieniu od trzech osób, które nazwał autótheos. Jego uczniowie byli taunted z wierząc w czterech bogów, a były nazywany Tetradites lub Tetratheites, a także Damianists i Angelites. Peter Callinicus, patriarcha Antiochii (578-91), w przeciwieństwie nich, jak i on i Damian zaatakowali Alexandrian filozof Stephen Niobes, założyciel z Niobites, którzy nauczał, że nie było rozróżnienia między niezależnie Boskiej natury i człowieka po Wcielenia I charakteryzuje rozróżnienia poczynione przez tych którzy przyznał się tylko jeden rodzaj timide. Wielu z jego naśladowców przystąpiły do katolików, kiedy znalazł się excommunicated przez Monophysites.
HISTORIA
Z pochodzenia Eutychianism wśród stron Cyrillian kilka słów zostały już wspomniane. Ze względu na kontrowersje pomiędzy Cyryla i Teodoret z Cyru została reaktywowana z przemocą w zamachach dokonanych w 444-8, po śmierci Cyryla, jego stroną w sprawie Irenæus Tyru, Ibas z Edessy, a inni (patrz DIOSCURUS). W procesie Eutyches, St FLAVIAN w Konstantynopolu, sprawy wniesione do głowy (patrz Eutyches). Teodozjusz II zwoływane jeden œcumenical rady w Efezie, 449, nad którymi Dioscurus, prawdziwym założycielem Monofizytyzm jako sekty, przewodniczył (patrz ROBBER RADA Efezu). St Leo już skazany na jeden rodzaj nauczania w jego piśmie do FLAVIAN zwany Tome, arcydzieło precyzyjnej terminologii, niezrównany do Jasność myśli, które potępia Nestoriusz z jednej strony, Eutyches i na innych (patrz LEO I POPE). Po Rada uniewinniony Eutyches, St Leo nalegał na podpisanie tego listu przez biskupów wschodnich, szczególnie przez tych, którzy wzięliby udział w niegodne sceny w Efezie. W 451, sześćset biskupi zebrani na chalcedon, pod przewodnictwem papieskiego legates (patrz chalcedon, Rada). Papież jest zdania był pewny sukcesu przed-strony o wsparcie nowych cesarz Marcjan. Dioscurus z Aleksandria została przywódcy. W ser "tome" został entuzjastycznie przyjęte przez wszystkich, chyba przez trzynaście obecnie siedemnastu egipskich biskupów obecnych, dla tych zadeklarowanych ich życie nie byłoby bezpieczne, jeżeli zwróciło się do Egipt od daty podpisania, chyba że nowy patriarcha został powołany. Prawdziwe trudności świeckich w opracowywaniu definicji wiary. Nie było teraz nie Patriarcha Aleksandria; z Antiochii i Konstantynopola było nominowanych do Dioscurus, choć mieli już zaakceptowała ser "tome"; Juvenal z Jerozolima była jednym z liderów w Robber Rady, ale podobnie jak reszta złożyły do St Leo. Jest to w konsekwencji nie dziwi, że komitet, powołany do opracowania definicji wiary, produkowane bezbarwny dokumentu (już nie istniejące), za pomocą słów-ek d & úo ph & úseon, które Dioscurus Eutyches i może mieć podpisane bez trudności. To było w excitedly się z piątej sesji Rady, ale papieski legates, wspierane przez komisarzy cesarskich, nie zgadzają się na to, i ogłosił to rozbić rady i powrócić do Włochy, gdyby było tłoczone.
W kilku biskupów którzy stanęli przez legates były z Antiochian strony i podejrzanych o Nestorianizm przez wielu. The Emperor's osobistej interwencji było powoływać. To było wykazać, że do biskupów do odmowy dochodzić "dwóch naturach" (nie tylko "z" dwa) do uzgodnienia z Dioscurus a nie z papieża, a uzyskane z nich bardzo zły łaski. Mieli Przyjmujemy papieża pismo z entuzjazmem, i mieli przywódcy Dioscurus, rzeczywiście nie do herezja (jak Austolius Konstantynopola miał odwagę, czy impudence, aby zwrócić uwagę), ale za naruszenie kanonów. Aby z niego oznaczało stronie kara. Rezultatem było opracowanie przez nową komisję słynnego Chalcedonian definicji wiary. Potępia Monofizytyzm w następujących słowach: "W świętych Ojców, uznają jednego i tego samego Syna, jednego Pana Jezusa Chrystusa, i zgodnie z tym wszystkim uczyć, że jest on idealny w Godhead, doskonały również w Manhood, prawdziwie Boga i Człowiek prawdziwie, racjonalnej duszy i ciała, consubstantial z ojcem, jeśli chodzi o jego Godhead, consubstantial z nami, jeśli chodzi o jego Manhood, we wszystkim do nas podobny oprócz grzechu; zrodził swego ojca przed światów, aby Jego Godhead, w ostatnich dniach dla nas i dla naszego zbawienia [ur] Maryi Panny Theotókos, aby Jego Manhood; jednego i tego samego Chrystusa, Syna, Pana Tylko-urodziły, znany jako wykonane w dwóch naturach [Grecki tekst ma teraz "dwóch naturach", ale historia z definicji wynika, że łacina "w" jest poprawna] bez pomyłki lub zmiany, niepodzielny, nierozerwalnie [-d & úo ph & úsesin-asugch & útos, atréptos-,-adiairétos-achorístos gnorizómenon]; Rozróżnienie tych dwóch naturach jest w żaden mądry usunięte przez Unię, lecz właściwości każdej z natury są raczej zachowane i concurring w jedną osobę i jedną Hipostaza, nie dzieli lub podzielone na dwie osoby, ale jeden i ten sam Syn, i tylko zrodził, Słowo Boga, Pana Jezusa Chrystusa, tak jak dawniej proroków nauczał o nim, jak i Pan Jezus Chrystus sam nas nauczył, i jako symbol Ojców, wydanych do nas. "
Więc Monofizytyzm został exorcised, lecz niechęć do większej liczby w celu sześćset Ojcowie dokonać ostatecznego oświadczenia jest ważne. "W związku z historycznym Rady jest to, że doktryna Credo, które nie deklarują, którego Ojcowie nie jednomyślnie świadka, który kilka wybitnych świętych miał prawie w przeciwieństwie zestaw warunków, którym odmówiono całego Wschodu jako symbol, nie raz, ale dwa razy, by patriarcha patriarcha, metropolitalnych przez metropolitalnych, po raz pierwszy przez usta ponad sto, a następnie przez usta ponad sześćset swoich biskupów, i odmówił ze względu na jej jako dodatku do Credo, był zmuszony Radę, a nie rzeczywiście jako Credo, ale z drugiej strony, nie tylko za abonament, ale do jej przyjęcia jako definicji wiary w ramach sankcji na anatema, przymusowych na mocy rezolucji Rady z Papieżem z dni, działając poprzez swoją Legates i wspieranych przez siły obywatelskiego "(Newman," Rozwój ", V, § 3, 1st ed., str. 307). Teodozjusz edicts wydane przed Eutychians, w marcu i lipcu, 452, zakazanie im do kapłanów, lub zespoły, aby testamentu lub dziedziczyć majątek, lub zrobić do służby wojskowej. Kapłani którzy byli uporczywą w błąd zostały usuwa się poza granice imperium. Problemy rozpoczęły się niemal natychmiast Rada była ponad. A mnich imieniem Teodozjusz, którzy zostały ukarane za Aleksandria w obwinianiu Dioscurus, teraz wręcz przeciwnie przeciwieństwie do decyzji Rady, i przekonał się do Palestyny wielu tysięcy mnichów, że Rada nauczał zwykły Nestorianizm. Oni się raid na Jerozolima i wypędził Juvenal, biskupa, którzy nie wyrzekają się Chalcedonian definicji, chociaż był przed jednym z szefów The Robber Rady. Domy zostały ustalone na ogień, a niektóre z ortodoksyjną zostali zabici. Teodozjusz uczynił sobie biskupa, i całej Palestyny biskupów zostały wydalone i utworzone nowe. Biskup Scythopolis straciła swego życia; przemocy i zamieszek zostały porządku dnia. Eudocia, wdowa z cesarz Teodozjusz II, miał na emeryturze do Palestyny, i dał pewne wsparcie dla powstaniec mnichów. Marcjan i Pulcheria miały łagodne środki w celu przywrócenia pokoju i wysłał powtarzających się liter, które w rzeczywistym charakterze tego dekrety Chalcedoński był dokładnie wyjaśnione. St Euthymius i jego społeczności były niemal wyłącznie mnichów którzy podtrzymał Rady, ale ten wpływ, wraz z długich list od św Leo do podekscytowany mnichów, nie miał wątpliwości, wielką wagę w uzyskaniu pokoju. W 453, dużej liczby uznała ich błąd, gdy był prowadzony Teodozjusz i wziął schronienia na Synaj, po dwudziestu miesięcy od tyranii. Inni, która odbyła się na terenie, że nie było przesądzone, czy papież miał zatwierdził rady. To była prawda, że miał uchylił jego kanony dyscyplinarne. W związku z tym pismo do cesarza św Leo prośbą o wyraźne potwierdzenie, które papież wysłał na raz, jednocześnie dziękując za jego Marcjan acquiescence w potępienie dwudziestego ósmego kanonu, co do pierwszeństwa z Patrz Konstantynopola, i repressing religijnego zamieszek w Palestynie.
W Egipt wyników rady były daleko bardziej poważne, prawie cały patriarchat ostatecznie płyta z Dioscurus, i pozostał w herezja do dnia dzisiejszego. Z siedemnastu biskupów którzy reprezentowani, na chalcedon, stu biskupów egipskich, tylko cztery miały odwagę do podpisania dekretu. Te cztery powrócił do Aleksandria, peacably ordynowany na archdeacon, Proterius, człowieka nieskazitelnego charakteru i czcigodne przez jego wieku, w miejscu Dioscurus. Ale przywódcy patriarcha był popularny i trzynastu biskupów, którzy zostały dopuszczone do odroczenia podpisania ser "tome św Leo, złego nauczania Rady w sprzeczności do tego Cyryla. A tłumienia zamieszek był wynik. Żołnierze którzy próbowali quell było motorem do starożytnej świątyni Serapisa, który był już kościół, a on został spalony ponad ich głowami. Marcjan retaliated przez pozbawienie miasta zwykłych largess kukurydzy, publicznych wskazuje, i przywileje. Dwa tysiące żołnierzy wzmocnili garnizon, i zobowiązała skandal przemocy. Mieszkańcy byli zobowiązani do przedstawienia, ale patriarcha był bezpieczny jedynie w ramach ochrony wojskowej. Schizma rozpoczął poprzez emeryturę z jego komunii kapłana Tymoteusza, zwany Ælurus, "kot", oraz Peter, zwany Mongus "etymologia", diakon, i te zostały połączone przez czterech lub pięciu biskupów. Po śmierci Dioscurus (wrzesień, 454) na uchodźstwie w Gangra było wiadomo, dwóch biskupów konsekrowanych Timothy Ælurus jak jego następcy. Henceforward prawie cały Egipt uznała Monophysite patriarcha. Po przybyciu na wieść o śmierci Marcjan (luty, 457), Proterius został zamordowany w zamieszki, biskupów katolickich i zostały zastąpione przez Monophysites całym świecie. Nowy cesarz, Leo, wysadzenia życie przez życie, ale Ælurus był chroniony przez jego ministra Aspar. Leo chciał dla Rady, ale ustąpiła przed sprzeciwu dokonane przez papieża jego imiennika, i trudności w montażu tak wielu biskupów. Dlatego wysłała zapytania w całej wschodniej części Cesarstwa do odpowiedzi przez biskupów, co do czci ze względu na Sobór Chalcedoński, jak i do koordynacji i prowadzenia Ælurus. Jak tylko katolickich biskupów były konsultowane, odpowiedzi były jednomyślne. Jeden lub dwóch z rady prowincji, wyrażając swoje oburzenie wobec Tymoteusza, dodać zastrzeżenie "jeśli doniesienia są dokładne, oraz biskupów Pamfilii zwrócić uwagę, że dekret Chalcedoński nie jest religia dla ludzi, ale test na biskupów. Litery, nadal zachowane (w łacina tylko) pod nazwą Encyclia, lub Kodeksu Encyclius, opatrzone podpisami ok. 260 biskupów, ale Nicephorus Callistus mówi, że było zupełnie ponad tysiąc, natomiast Eulogius, patriarcha Aleksandria w dzień św Grzegorza Wielkiego, stawia na numer 1600. Twierdzi on, że tylko jeden biskup, w wieku Amphilochius bocznej, dissented od reszty, ale szybko zmieniła jego umysł (cytowany przez Photius, Bibl., CCXXX, str. 283). Ten ogromny zbiór zeznań na Sobór Chalcedoński jest niewiele pamiętać dziś, ale w controvresies z Monophysites było w tamtych czasach na równi z Radą samo, jak jego uroczyste ratyfikacji.
W następnym roku został zesłany Ælurus, a 475 zostało przypomniane w krótkim czasie panowania w Monophysite Bazyliszki uzurpatora. "The Emperor Zeno oszczędził Ælurus z dalszego karania ze względu na jego wielką wieku. To cesarz chciał pogodzić Monophysites poprzez jego Henoticon, dekret, który spadł na Sobór Chalcedoński. Może to jednak nie należy po stronie, a na środku strony, które dołączyły do niego i stanowiły oficjalne Kościoła na Wschodzie był excommunicated przez papieży. Na Aleksandria, Monophysites byli zjednoczeni w schismatic Kościół Zeno przez Piotra Mongus którzy stał patriarcha. Jednak surowsze Monophysites seceded od niego i utworzyła sekty znany jako Acephali. W Antiochii Peter Fullo również poparł Henoticon. A schizmy między Wschodem i Zachodem trwała przez Zeno i króluje na jego następcę bardziej zdecydowanie Monophysite Anastazjusz, pomimo wysiłków podejmowanych przez papieży, zwłaszcza wielkich Gelasius św. W 518, ortodoksyjnej Justin doszedł do tronu, i reunion zostało skonsumowane w następnym roku przez Niego, z aktywnej współpracy z bardziej znanych jego bratanka Justyniana, z wielką radością na całym Wschodzie. Hormizdas legates wysłał do pogodzenia patriarchów i metropolitów, i każdy biskup został zmuszony do podpisania, bez zmian, petycji, w którym przyjęła wiarę, które były zachowane w Rzym, i potępił nie tylko przywódców Eutychian herezja, ale Zeno również w czasie służbę biskupów w Konstantynopolu, Achacy i jego następców. Niewielu z biskupów wschodnich wydaje się być inny niż ortodoksyjnych i oczekuje w reunion, i nie byli zobowiązani do pominięcia z diptychs ich kościoły nazwiska swoich poprzedników, którzy mieli unwillingly zostały odcięte od rzeczywistej komunii z Rzym, w Zeno i króluje z Anastazjusz. Słynny pisarz Monophysite Sewer był już złożone z Patrz Antiochii. Justynian, w trakcie jego długiego panowania, wziął strony katolickiej, ale jego empress, Theodora, był Monophysite, a jego starość cesarza leaned w tym samym kierunku. My nadal posiadają akty konferencji, od sześciu do siedmiu Severian ortodoksyjnych biskupów, która odbyła się w jego porządku 533. Wielkie kontrowersje jego panowania był spór o "trzech rozdziałów", wypisy z pism z Theodore Mopsuestia, Teodoret z Cyru, Ibas, Justyniana, który pragnął, aby potępił w celu pogodzenia Siewierzanie i innych umiarkowanych Monophysites. On udało się jazdy Papież Wigiliusz do przyjęcia przez Sobór Konstantynopolitański II, który był wzywany w celu nadania skuteczności jego widok. Zachód odrzucona jako potępienie tego odstępstwa na Sobór Chalcedoński, Afryka i Illyricum odmówić pewnego czasu, aby otrzymywać rady.
Podziały wśród heretyków zostały wymienione powyżej. A wielkie ożywienie i zjednoczenia został dokonany przez wielki człowiek z sekty, słynnego Jakuba Baradai, biskupa Edssa (ok. 541-78). (Patrz BARADÆUS). W jego wcześniejszych lat recluse w swoim klasztorze, kiedy to biskup swojego życia spędził podróżując w żebraka, Garb, ordaining biskupów i księży w całej Mezopotamii, Syria, Azja-moll, w celu naprawy duchowej ruiny spowodowanej między w Monophysites przez Justyniana's odnowienia pierwotnego prawa wbrew ich biskupów i kapłanów. Jana w Efezie stawia liczby duchownych on ordynowany na 100000, inni na 80000. Jego podróże były niezwykle szybkie. Był uważany za mający dar cuda, a przynajmniej grał cud infusing nowego życia w suchych kości jego sekty, choć nie był w stanie zjednoczyć ich przed "Synodites" (jak ich nazwał prawosławny), i umarł noszone przez kłótni między Monophysite patriarchów i teologów. On zasłużył dać swoje nazwisko do Monophysites z Syria, Mezopotamia, Babilonia, Azja-moll, Palestyny, Cypr, którzy pozostają na ogół od czasu jego ramach zjednoczonej patriarcha Antiochii (patrz Kościołów Wschodnich, A. Schismatical Kościołów, 5. Jacobites). Wiele z tych zjednoczonych w 1646 z Kościołem katolickim, i są one regulowane przez arcybiskupa syryjskiego Aleppo. W pozostałej części Monophysites są często również nazywane Jacobites. Do Koptyjski Monophysites patrz EGIPT, i dla Ormianie patrz ARMENIA. W Monophysite Ormiański patriarcha Konstantynopola mieszka w. W Abyssinian Kościół został ustanowiony w tym samym herezja poprzez bliski związek z jego Aleksandria. Przynajmniej od Mohammedan podboju Egipt, 641, Abuna z Abyssinians zawsze był konsekrowany przez Koptyjski Patriarcha Aleksandria, aby Abyssinian Kościół zawsze był i nadal jest, nominalnie Monophysite.
Publikacja informacji w formie pisemnej przez Johna Chapmana. Przepisywane przez WGKofron. Z podziękowania dla ks. John Hilkert, Akron, Ohio W Encyklopedii Katolickiej, Tom V. wydania 1909. New York: Robert Appleton Company. NIHIL OBSTAT, 1 maj 1909. Remy Lafort, cenzor. Imprimatur. + John M. Farley, Archbishop of New York
Bibliografia
Główny materiały na historię z Eutychians będzie można znaleźć w zbiorach przez Rad Mansi, Hardouin, lub LABBE, to znaczy rady, listów papieży, i inne dokumenty. Do tych należy dodać historyków EVAGRIUS, Teofan, itp., a także historyków Monophysite Jana Efezie, i Zachariasza rhetor (zarówno w kraju anecdota syriaca, II, III, Lejda, 1879), Niemiecki tłumaczenia tego ostatniego i przez Ahrens KRÜGERA (Lipsk, 1899) i jeden przez Angielski HAMILTON i BROOKS (Londyn, 1889). Prace FACUNDUS, Breviarium z LIBERATUS i informacje imparted przez Photius są cenne.
Nowoczesnych organów, większych i mniejszych historii są niezliczone, np. BARONIUS, FLEURY, gibbon, HEFELE, oraz (na początku okresu) TILLEMONT, XV; także artykuły biograficzne w takich wielkich dzieł, jak jaskini Biogr. Litt. Fabricius, Kirchenlexikon; Herzog, Realencykl.; I Dict. Ch. Biog.; ASSEMANI, Bibl. Orient. II; Walch, Ketzergeschichte (Lipsk, 1762-85), VI-VIII; szczegółowe biografie zobacz artykuły, o których mowa powyżej.
Na stronie zobaczyć PETAVIUS dogmatycznej, De Incarn., VI; DORNER, von der Entwicklungsgeschichte Osoba Christi (Berlin, 1853), 2nd ed.; Tr.: Nauki osobie Chrystusa (Edynburg, 1861-3), 5 vols. - Należy zauważyć, że odbyła się DORNER Nestorian widok; Dict. de Théol. Cath.; Historii dogmatów, takie jak SCHWANE, HARNACK, i (do 451) BETHUNE-BAKER; KRÜGER, Monophysitische Streitigkeiten w Zusammenhange mit der Reichspolitik (Jena, 1884); LOOFS, Leoncjusz II von Byzanz. w Texte und Unters., 1. serii, III, 1-2; nowe światło ma pochodzić z Syryjski, Arabski, Koptyjski późnego lata. W uzupełnieniu do wyżej wymienionych historie: EVETTS, historii Patriarchów z Koptyjski Kościół Aleksandria, Arabski, Angielski w Patrol. Orient., I, 2 (Paryż, 1905); S. BEN EL MOGAFFA Historia patriarchum Alexandr. w Corpus skryptu. Chrystusa. Orient., Narzędzia arabici, 3rd serii, IX; CHABOU, Chronique de Michel le Syrien (Paryż, 1901), II.
Na prace Timothy Ælurus, Crum, Euzebiusz i Koptyjski Ch. Hist., W proc. z Soc. w Bibl. Archæol. (Londyn, 1902), XXIV; LEBON, La Christologie de Timothée Ælure w Revue d'Hist. Eccl. (Październik, 1908), IX, 4; na Sewer z Antiochii, KUGENER, Vies de Sašvère par Zaccharie le Rhéteur, et par Jean de Beith Apthonia w Patrol. Orient. II (Paryż, 1907); Duval, Les homélies Cathédrale de sévère, trad. syr. Jacques de d'Edesse w Patrol. Orient.; Brooks, szósta książka z wyboru litery Sewer w Syrii wersji Athan. z Nisib. (Tekst i tłum. Soc., Londyn, 1904), obok fragmentów opublikowanych przez MAI, itp.; Julian patrz na LOOFS, loc. cit..; USENER w Rhein. Mus. für Phil. (NS, LV, 1900); litery Piotra i Mongus Achacy publ.. przez REVILLOUT (Rev. des Qu. hist., XXII, 1877, Francuski tłum.) oraz AMÉLINEAU (Monum. pour servir à l'hist. de l'Egypte chr. Ive et aux Ve siècles, Paris, 1888) są Dziękujemy!; Duval, Litt. Syriaque (Paryż, 1900), 2nd ed.
Cytując z American College Dictionary (Webster's jest podobna):
Monophysite, jednego gospodarstwa, które jest w Chrystusie, ale jednego rodzaju, lub jedno kompozytowe charakter, częściowo boską i ludzką częściowo, jako członkowie tego Koptyjski Kościół Egipt.
Definicja ta, w tym dwóch różnych interpretacji, wydaje się być źródłem problemu. Wschodniej cerkwiach najwyraźniej akceptuje pierwszej definicji (jednym naturalna), natomiast (Wschodnią i prawosławny) Koptyjski Kościół akceptuje drugiego (jeden złożonych Natura, częściowo Boskiej i ludzkiej częściowo). Niestety, obie grupy użyć dokładnie to samo słowo, a za dwa różne pojęcia, a które mogą być źródłem od dawna nieporozumień i konfliktów.
Protestanckie i katolickie rozumienie tego pojęcia są na ogół bardzo zbliżone do definicji Koptyjski Kościół.
Wydaje się, że prawosławny Kościoły Wschodnie (Rosyjski, Grecki), używając ich zrozumienie słowa, wybrać krytykować Wschodnią cerkwiach przez powodując, że te Kościoły uważają, że w ludzkiej naturze skutecznie znika do Boskiej natury. To twierdzenie jest odrzucone przez vehemently Wschodnią cerkwiach, ponieważ nie jest to opis ich przekonań. Ich przekonania wiążą się z kompozytu, że natura składa się z dwóch części.
To wydaje się być problem semantyki, gdzie dwa kościoły stało się używać tego samego słowa oznacza znacząco różne rzeczy. Właściwie, konflikt między dwoma Kościołami jest bardzo intensywna i głęboko zakorzenionych w obu Kościołów, w taki sposób, że słowo to powodować punkt kontrowersji.
Z tego powodu intensywnej krytyki przez prawosławny Kościoły Wschodnie, Wschodnią cerkwiach wybrać, aby nie używać słowa Monofizytyzm w opisywaniu swoich przekonań. Oni najwyraźniej nie chcą dopuścić do tego słowa jest właściwe technicznie (ale z bardzo różnym znaczeniu), ponieważ, które dałyby wschodniej cerkwiach więcej paliwa na ich krytykę. W Koptyjski Kościół nawet mówi, że nigdy oficjalnie omówione Monofizytyzm.
Dlatego, za pośrednictwem Western oczy, Koptyjski Kościół Wschodu i innych cerkwiach następujące zasady Monofizytyzm, przy użyciu normalnego Western definicji dotyczących złożonej natura. Jednak, ze względu na reperkusje ze Wschodniej cerkwiach, nigdy nie używać tego słowa, aby opisać tę część swoich przekonań.
Artykuły napisane powyżej były zarówno przez zachodnich autorów, którzy opisali w Koptyjski Kościół jako zawierające Monofizytyzm. Użycie dwóch słowniku definicji słowa muszą być brane pod uwagę, jeżeli artykuły te są odczytywane przez użytkowników jakichkolwiek Kościoła Prawosławnego.
(Redaktor, wierzcie)
Orientalne cerkwiach
Chalcedon
Ta prezentacja tematu w oryginalnym języku Angielski
Wyślij e-mail pytanie lub komentarz do nas: e-mail
Głównym BELIEVE stronie (i tematy do indeksu) jest http://mb-soft.com/believe/belieplm.html