scholastyka, Schoolmen

Zaawansowane Informacje

Scholasticism jest formą chrześcijańskiej filozofii i teologii opracowane przez naukowców którzy przybyli, aby być zwołane schoolmen.

To rozkwitły w okresie średniowiecznej historii Europy.

W sercu scholasticism nalegał na system, który był jasny i definicyjnych w tonie.

System próbował synteza idei, wyrażone w klasycznej i Roman Grecki pism i chrześcijańskiej w Piśmie, pismach patrystycznych o przodkach i innych pism chrześcijańskich poprzedzającego okres średniowiecza.

Arystoteles poglądów pomogło dać scholasticism systematycznej struktury, ale także Platonism odegrał znaczną część w przedsiębiorstwie.

Niektóre osoby uważają, scholasticism aby było nudne, suche systemu podkreślając sama zapamiętywania.

Jednak, pod wieloma względami był on dynamiczny, naprawdę dąży do rozstrzygnięcia kwestii dotyczących rzeczywistości.

Zagadnienia sporne Thomas Aquinas, raczej niż jego Summa, zwrócić uwagę na vibrancy tego systemu.

Filozoficzne aspekty scholasticism nie były ściśle dicated przez zestaw teologiczne dogmaty, lecz pracował zarówno z wiary i rozumu, próbując zrozumieć rzeczywistość z punktu widzenia człowieka.

Uwierzyć
Religijny
Informacja
źródłowy
stronie internetowej
Uwierzyć Religijny Informacja Źródło
Nasze lista 2.300 religijna Przedmioty
E-mail
Metoda scholasticism starała się zrozumieć podstawowe aspekty teologii, filozofii i prawa.

Najwyraźniej sprzeczne punkty widzenia były oferowane w celu wykazania, w jaki sposób ewentualnie mogłyby być uzasadnione w drodze syntezy interpretacji.

Problem najpierw być "narażeni", a następnie byłoby "spornych" w celu stwarzania nowych "odkrycie" w myśl osoba została którzy szukają nowych znajomości.

Każdy z badanych miał tekst komentarza.

Kapitan pomógł ucznia do czytania tekstu w taki sposób, że może naprawdę zrozumieć, co było do powiedzenia.

To doświadczenie miało być czymś więcej niż tylko memorative.

Było tak - i - nie ma miejsca na różne teksty, które starał się zachować student z memorizing jedynie tekst.

Abelard rozwinęła tak - i - nie sposób z dużą precyzją.

Dwa najbardziej ekscytujących rodzaje sporów były Quaestio disputata, co było kwestionowane, a QUODLIBET, który był bardzo subtelne formy spornych kwestii, które mogłyby zostać zakwestionowane publicznie tylko przez naprawdę wielki mistrz, mając na uwadze, że sporne kwestie mogą być porozmawialiśmy o mniejszym przez umysły nadal rośnie w wiedzę.

Anzelm z Canterbury jest pierwszą wielką deweloper scholasticism.

Jego Monologion bada problemy otaczającego Boga z rozsądnym i jeszcze modlitewne widzenia.

Wypracował słynnej zasady "wiary stara się dowiedzieć".

Piotr Abelard starał się pokazać różne sposoby, w którym mogą być sprzeczne teksty syntezy.

On stał się udział w spornej kwestii dotyczącej tego, czy "universals" były naprawdę rzeczy lub jedynie nazwy.

Gilberta de la Porree nadal rozwijać różne poglądy w sposób szkolnego.

Hugh of St Victor starał się dać scholasticism więcej mistyczny pochodni, był krytykowany przez wielu, ponieważ jego brak zasadności.

Był głęboko zadłużonych do Augustyna do jego poglądów.

Bernard z Clairvaux opracowano w scholasticism widzenia psychologicznego, które, chociaż wedded do postaci mistycyzm, starała się być bardziej uzasadnione niż mistycznego.

Peter Lombard opracował serię "kary", które miały być nauczane do seminarzystów studiujących do kapłaństwa w XII wieku.

Te zdania szkolnego były zwykle proste i również mogą być zapamiętane przez uczniów.

To jest ta forma scholasticism spowodował, że wiele osób, które dyskredytuje go jako uncreative.

Albert Wielki (Albertus Magnus) nie był w znacznym stopniu do poprawy w ciągu Peter Lombard, ale głęboko pod wpływem Thomas Aquinas, którzy był w apogeum szkolnego myśli.

Tomizm ma wiele form, ale one są wszystkie próby interpretowania systemu myślenia opracowane przez Thomas Aquinas.

Jego wielkim wysiłkiem było łączyć to, co można by nazwać nie - zarówno z filozofii chrześcijańskiej filozofii i teologii chrześcijańskiej.

Christian Pisma mogą być łączone z elementami idei odkryte przez klęski myśli samodzielnie przez łaskę Pisma.

Thomas Aquinas był mocno pod wpływem arystotelizmu, ale nie tylko również Platonism.

On również próbował się połączyć myśli Averroes w jego systemie.

Niektóre z jego współczesnych uznać niektóre z jego pomysłów, które mają być heretical.

Kardynał Tempier Paryża został specjalnie zakłócany przez jego zdaniem dotyczące zmartwychwstania ciała, jak została ona przedstawiona w jego sporne pytania.

Bonawentura był inny wielki schoolman, ale jego styl prezentacji jest jędrne i pales nieco w stosunku do prezentacji z Akwinu.

Bonawentura był dość polemical w jego ataki na arystotelizmu, który podważył jego próby były na rozsądnym poziomie.

W XIV w. Giles Rzym prezentowane niektóre z blaskiem w tradycji szkolnego, ale nie był bardzo wynikłe w związku z Akwinu.

Wielki myśliciel szkolnego w XIV wieku był Jan Duns Scotus.

Miał niezwykle subtelne zrozumienie użycia słów.

Był przede wszystkim interesuje się problemem epistemologii.

Jego szkoła myślenia, Scotism, pod wpływem wielu ludzi w późniejszym wieku, w tym Martin Heidegger i Ludwig Wittgenstein.

William Ockham rund, chwalebne wieku scholasticism.

Był nazywany nominalist bo zastanawiał się, jeśli na zewnątrz rzeczywistości ludzkiego umysłu otrzymał szereg słów, które pozostały wszystkim w pamięci.

Dla William Ockham było jasne, że ludzki umysł może rzeczywiście znać rzeczywistość zewnętrzną.

Scholasticism poszedł do desuetude w XV w., ale została reaktywowana w XVI wieku.

W XX wieku doszło do próby odnowione, aby Tomistycznego formie scholasticism jako wiarygodnego systemu myślenia.

Ten ruch w kręgach Rzymsko-Katolickiego została częściowo udany.

TJ Niemiecki


(Słownik Elwell ewangelicki)

Bibliografia


J Pieper, Scholasticism; E Gilson, Filozofia chrześcijańska St Thomas Aquinas i jedności doświadczenia filozoficznego.


Scholasticism

Zaawansowane Informacje

Termin scholasticism (z łacina szkoła, "szkoła") odnosi się prawidłowo zarówno dla doktryny i metody nauczania w szkołach średniowiecznych europejskich oraz ich kolejne revivals do dnia dzisiejszego.

Jako metoda, scholasticism obejmuje: (1) zamknąć, szczegółowe czytania (czytanie) danej książki uznane za wielką pracę lub autorytatywnego człowieka lub boskiego pochodzenia - na przykład w logikę Arystoteles, Euklides w geometrii, Cicero w retoryce, Avicenna i Galen w medycynie, Biblia w teologii - i (2) do otwartej dyskusji (disputatio) w ścisłym logicznym formie istotne pytanie (Quaestio) wynikające z tekstu.

W doktrynie, scholasticism odnosi się do rodzaju filozofii, teologii, medycyny i prawa (cywilnego i kanonicznego) prowadzone przez wydziały odpowiedzialne za tych dyscyplin.

Te cztery wydziały stanowiły średniowieczne uniwersytety, że zaczął być zorganizowany w 12. wieku, rozpoczyna się w Bolonii, Paryżu i Oksford.

Do najważniejszych wydziałów, jednak były sztuki (filozofia) i teologii, a termin scholasticism jest zwykle rozumiane w kontekście tych dyscyplin.

Podstawowe wydziału filozofii sztuki Aristotelian ponieważ był największym i najbardziej autorytatywnym książki w filozofii oszacowano na Arystotelesa.

Arystoteles, jednak było różnie interpretowane przez różne w zależności od profesorów komentarze wykorzystywane, zwłaszcza "Autor" Averroes; chrześcijańskiej Neoplatonist, Augustyn; lub pogańskich Neoplatonist, Avicenna.

Podobnie w teologii, Biblii było różnorodnie interpretowane w zależności od rodzaju używanych do zrozumienia filozofii chrześcijańskiej wiary systematycznie.

Wśród licznych sposobów usystematyzowanie wiary, niektóre szkoły teologii wyróżnia jako szczególnie godne uwagi i opłacalne w całym średniowieczu i do dnia dzisiejszego.

Najważniejszą z tych scholastic theologies były tomizm, opracowane z nauczania Saint Thomas Aquinas; Augustinism, opracowane z Saint Augustine; Scotism, John Duns Scotus; Nominalism, Wilhelm Occam i Suarazianism, sformułowane przez Francisco Suarez, 16-te wieku jezuitów którzy starali się synteza różnych szkół.

Podstawową zasadą leżącą u podstaw wszelkich form scholasticism była racjonalna zgodność z wiary chrześcijańskiej, jak nauczał w Biblii, jak i zrozumiałe dla życia Kościoła Rzym za pośrednictwem pism starożytnych Grecki Ojcowie i łacina, orzeczenia ekumenicznego rady, liturgii, i kontynuowanie nauki i praktyki Kościoła.

Scholasticism jest zwykle podzielony na trzy okresy: średniowieczne scholasticism, rozciągający się od Boecjusz (5 - 6 wieku) do 16 wieku, z jej Golden Age w 13. wieku "; sekund scholasticism," na początku 16 wieku z Tomasza de Vio Kajetan, Conrad Koellin, Peter Crokert, Francesco de Vittoria, i Francisco Suarez; i neoscholasticism, począwszy od początku 19 wieku, ze względu na impuls przez encyklikę Aeterni Patris (1879) z dnia Pope Leo XIII, a dalsze przynajmniej do czasu Soboru Watykańskiego II (1962 -- 65).

Medieval Scholasticism.

Boecjusz jest powszechnie nazywany "pierwszym szkolnego", bo o ile pierwsze łacina tłumaczenia Arystotelesa, logika i inne podstawowe prace wykorzystywane w szkołach z wczesnego średniowiecza, jako warunek konieczny do zrozumienia Biblii i łacina Ojcowie Kościoła i staje się osoby wykształcone .

W tym wczesnym okresie, jednak dominujący wpływ był Platonism filozoficzne lub Neoplatonizm, szczególnie jak to miało odzwierciedlenie w pracach Augustyn.

Augustyn sformułował maksymą "Zrozum, tak że można wierzyć, wierzyć, że tak może zrozumieć" - podejście, że leżał na sercu scholasticism - i wezwał do korzystania z dialectics w bada doktryny chrześcijańskiej.

Jego zasady zostały zastosowane z rygoru takie jak wczesne Szkolnictwa Szkot Erigena John, Saint Anselm, Piotr Abelard, Alan z Lille, i wielu nauczycieli w szkołach katedry Laon, Chartres, Paryż, Poitiers, szkoły i opactwo Saint - Victor w Paryż.

W dosłownym znaczeniu, scholasticism rozpoczął z Zdania (ok. 1150) z dnia Peter Lombard, Decr (ok. 1150) z dnia Gracjan i powodzi nowych łacina tłumaczenia klasycznych filozofów, w tym wszystkie Arystotelesa, wykonane z Grecki i Arabski w całej drugiej połowie 12. wieku.

Włączenie tej nowej nauki odbyło się w uniwersytetach w 13. wieku przez geniusza na Dominikanie Saint Albertus Magnus i jego wielkiego ucznia Thomas Aquinas, Summa Theologiae, których jest powszechnie uważany za pinnacle of scholastic teologii; i franciszkanów Saint Bonaventure, Jan Duns Scotus, William of Occam (na początku 14 wieku), którzy zakwestionował Dominikańska szkoły.

Z mnożenia uniwersytetów pomiędzy 14 i 16 wieku wszedł w spadku poziomu nauczania i kalibru nauczycieli, a także "logicism" lub formalizm myśli, że wzbudził w animosity nową humanizmu, które powstały głównie spoza środowisk uniwersyteckich.

Termin scholasticism potem zaczął być używany w sensie odstępstwa.

Po drugie Scholasticism.

Protestanckiej Reformacji w 16 wieku stymulowane ponowny teologii przez powrót do języka Biblii, Ojców Kościoła i wielkich Szkolnictwa z 13 wieku.

Ten drugi był scholasticism wspomaganych przez założycieli (1540) do Towarzystwa Jezusowego (jezuitów) przez św Ignacy Loyola zgodą Pope Paul III.

Przede wszystkim jezuitów Szkolnictwa tego okresu były Saint Robert Bellarmin, Suarez Francisco, a Gabriel Vazquez.

Z powodu dużej mierze do rewolucji naukowej w 17 wieku (z początku Galileo), dążenie do oryginalności filozoficznego (początek z Rene Descartes), wzrost nacjonalizmu i kolonizacji, i splintering protestanckich religii, drugi scholasticism odrzucona.

Niektóre formy schoolbook scholasticism, jednak pozostał na pewien czas w katolickich krajach, szczególnie Hiszpania i łacina Ameryki.

W 18 wieku, miał scholasticism ponownie stać się odstępstwa długim okresie, szczególnie w celach niekomercyjnych - katolickich krajów.

Neoscholasticism.

Na początku 19 wieku w niektórych Włochy katolickich profesorów filozofii rozpoczęła się, aby zobaczyć w Akwinu nauczania podstawowych zasad, które mogą rozwiązać problemy związane z Kantian i Hegelian Idealizm, British Empiricism, obecnego racjonalizm, Skepticism, Liberalizm.

By 1850, neo - tomizm lub neoscholasticism zaczął być przesłuchiwani za pomocą pisma Gaetano Sanseverino w Neapol, Matteo Liberatore w Rzym, jezuitów i okresowych Civilita Cattolica założona w Neapol w 1850 roku.

Wysiłki te zostały wprowadzone do głowy by Josef Kleutgen w Niemcy, Francja w Henri Lacordaire, Zeferino Gonzales w Filipiny i Hiszpania, i Zigliara, Tommaso Pope Leo XIII w Włochy.

Karty tego neo - tomizm został Leo's Aeterni Patris (1879).

Przez następnych encyklikach, Leo przykładem zastosowania Tomistycznego pomysłów do współczesnych problemów.

Wszystkie kolejnych papieży, w tym Jana Pawła II, zachęciła do filozofii chrześcijańskiej w oparciu o zasady Tomistycznego.

Powstanie Modernizm w kościół rzymskokatolicki po 1900 roku, jednakże, spowodowały w wielu kościelnych condemnations, ustanowiona tomizm, a nie realizować nadzieje Leo XIII.

Pomimo tego i dwóch wojen świat, wiele owocnej pracy został dokonany przez wybitnych uczonych z licznych czasopism i edytory tekstów historycznych, w tym krytyczne wydanie dzieł z Akwinu (Leonine Edition).

Wśród wielkiej liczby współczesnych uczonych którzy sami Thomists nazwie (ale nie neo - Thomists lub neoscholastics) Jacques Maritain, Etienne Gilson, Martin Grabmann, i Yves Congar.

Ze względów jeszcze nie w pełni zrozumiałe, postanowiła reakcja przeciw Akwinu i neoscholasticism nastąpił w roku 1960.

Niektórzy błędnie związane z tym Sobór Watykański II, która okazała się w umysłach ludzi do społecznego niż doktrynalnych.

Akwinu był jednak jedynym szkolnego lekarza wymienione z nazwy w conciliar wszystkich dokumentów.

Prawdziwe powody spadku neoscholasticism musi być prowadzona w szerszym socjologicznej i psychologicznej obawy współczesnego społeczeństwa.

Weisheipl James A

Bibliografia


FP Cassidy, formierzy z Medieval Mind (1944); Y Congar, A History of Theology (1968); E Gilson, Filozofia chrześcijańska Saint Thomas Aquinas (1957) i Historia filozofii chrześcijańskiej w średniowieczu (1955); RM McInerny, ed., Nowych tematów w filozofii chrześcijańskiej (1968); J Pieper, Scholasticism: Postacie i Problemy Medieval Philosophy (1960); B Smalley, Becket konfliktów i szkół: Badanie Intelektualistów w polityce (1973); JR Weinberg, A Short History of Medieval Philosophy (1964).


Scholasticism

Informacje Katolicki

Scholasticism jest terminem używanym do wyznaczenia obie metody i systemu.

Jest stosowana do teologii, jak również do filozofii.

Scholastic jest odróżnić od teologii patrystycznej teologii z jednej strony, oraz z pozytywną teologii na innych.

W schoolmen rozróżnialne między theologia speculativa najdroższą scholastica i theologia positiva.

Stosowany do filozofii, słowo "Scholastic" jest często używany również do wyznaczenia chronologiczny podział odstępie między końcem okresu epoki patrystycznej w piątym wieku i na początku epoki nowożytnej, ok. 1450.

Będzie zatem wprowadzić do porządku clearness i jeśli uważamy:

I. pochodzenia słowa "Scholastic";

II. Historia Scholastic zwany okres w historii filozofii;

III. W Scholastic metodę w filozofii, przypadkowe odniesienia do Scholastic metody w teologii;

IV. Zawartość tego Scholastic systemu.

Ożywienie Scholasticism w ostatnim czasie zostało już traktowane jako szef Neoscholastyka.

I. Pochodzenie nazwy "szkolne"

Istnieją w literaturze Grecki kilka przypadków użycia słowa scholastikos do wyznaczenia zawodowego filozofa.

Historycznie jednak, że słowo, tak jak obecnie stosowane, jest drogi, nie Grecki wykorzystania, ale do wczesnych chrześcijańskich instytucji.

W chrześcijańskiej szkoły, a zwłaszcza od początku szóstego wieku, zwyczajem było, aby połączyć szef szkoły magister scholae, capiscola lub scholasticus.

W czasie udał się na ostatniej z tych nazw zostało wykorzystane wyłącznie.

Program nauczania w tych szkołach włączone dialektyki wśród siedmiu sztuk wyzwolonych, który był w tym czasie tylko gałąź filozofii systematycznie badane.

Kierownikiem szkoły ogólnie nauczał dialektyki, a obecnie jego nauczanie wzrósł zarówno w sposób philosophizing i systemu filozofii, że dominował podczas wszystkich średniowiecza.

W związku z tym, nazwa "Scholastic" był używany i jest nadal stosowany do wyznaczenia metody i system, który wzrósł z akademickich programów nauczania w szkołach lub, bardziej zdecydowanie, z dialektycznym nauczania w szkołach mistrzów (scholastici).

Nie ma znaczenia, że historycznie, Golden Age of Scholastic filozofii, a mianowicie trzynastego wieku, zalicza się okres, kiedy szkoły, program nauczania, które było siedem sztuk wyzwolonych, w tym dialektyki dał do innego sposobu organizacji studiów, na studia generalia, czy uniwersytetów.

Nazwa, gdy biorąc pod uwagę, w dalszym ciągu, tak jak prawie zawsze działa, do wyznaczenia metody i system, który miał przez ten czas przeszły do nowego etapu rozwoju.

Academically, filozofów trzynastego wieku znane są jako magistri, lub magisterskich; historycznie, jednak są one Szkolnictwa, i nadal być tak wyznaczony, aż do końca średniowiecza.

A, nawet po zamknięciu średniowieczu, filozof i teolog którzy przyjmuje metody lub systemu średniowiecznego Szkolnictwa powiedział za Scholastic.

II. NA LATA SZKOLNE

Okres rozciągający się od początku do spekulacji Christian czasie St Augustine, włącznie, jest znany jako epoce patrystycznej w filozofii i teologii.

W ogóle, że era skłonni do Platonism i niedoceniane znaczenie Arystotelesa.

Ojcowie usiłowano do skonstruowania na platońskiej zasad systemu filozofii chrześcijańskiej.

Przyniosły one powodem do pomocy Objawienia.

Leaned one jednak w kierunku doktryny z mistyków, aw ostatecznym resort, opierała się bardziej na intuicji niż na duchową dialektycznym dowód na utworzenie i wyjaśnienie najwyższej prawdy filozofii.

Między końcem okresu epoki patrystycznej w piątym wieku i na początku ery Scholastic w dziewiątym interweniować tam szereg intercalary myślicieli, jak mogą one być wezwane, tak jak Claudianus Mamertus, Boecjusz, Cassiodorus, Święty Izydor z Sewilla, Czcigodni BEDA CZCIGODNY itp., którzy pomagali do strony w dół do nowej generacji z tradycji patrystycznej wieku i nadal do Scholastic czasach obecnych w Platonism.

Z karolińska ożywienie nauki w IX wieku rozpoczął się okres aktywności edukacyjnej, które doprowadziły w nową fazę myśli chrześcijańskiej znany jako Scholasticism.

Pierwszy mistrzów szkoły w dziewiątym wieku Alkuin, Rabanus, itp., nie były w rzeczywistości, bardziej oryginalnego niż Boecjusz lub Cassiodorus; pierwszy oryginalny myśliciel w Scholastic epoki był Jan Scot (patrz Eriugena Jan Szkot).

Niemniej jednak te zainaugurował w Scholastic ruch, ponieważ starał się doprowadzić Patrologia (głównie augustianów) w kontakcie z tradycją nowe życie w Europie chrześcijaństwo.

Nie porzucają Platonism.

Oni wiedzieli niewiele z wyjątkiem Arystotelesa jako logik.

Ale przez nacisk one ustanowione na dialektycznym rozumowanie, dali nowy kierunek w filozofii chrześcijańskiej tradycji.

W programie nauczania w szkołach, w których nauczał, filozofia była reprezentowana przez dialektyki.

Z podręczników do dialektyki, które wykorzystywane są pisał komentarze i glosses, do którego.

Krok po kroku, one dopuszczone problemy psychologii, metafizyki, kosmologii i etyki.

Tak więc, że Scholastic ruch jako całość może być tłumiona powiedział, że z rozmów z dialecticians.

Metoda, zawartość, a wnioski były pod wpływem tego pochodzenia.

Nie spowodowało gatunku chrześcijańskiej Rationalism, które bardziej niż jakakolwiek inna cecha charakteryzuje Scholastic filozofii w każdym kolejnym etapie jego rozwoju i znaki go bardzo zdecydowanie z filozofii patrystycznej, które, jak już wspomniano, został ostatecznie intuitional i mistyk.

Z Roscelin, którzy się o połowie jedenastego wieku, uwaga racjonalizmu jest bardzo wyraźnie zabrzmiał, a po raz pierwszy usłyszał o serwisie Rumbling jest nieuniknione reakcji, głosem chrześcijańskiego mistyka obiegu swoją uwagę ostrzeżenia, i potępiając w którym nadwyżka Rationalism spadła.

W jedenastego i dwunastego stulecia, w związku z tym, Scholasticism przeszedł przez okres burzy i naporu.

Z jednej strony byli zwolennicy rozumu, Roscelin, Abelard, Peter Lombard; z drugiej strony były liderami w mistycyzm, Święty Anzelm, Peter Damian, Bernardyn, a Victorines.

Podobnie jak wszystkie gorący zwolennicy, Rationalists poszedł zbyt daleko w pierwszym, i tylko stopniowo ich metody wniesione w ramach linii prawowierność i zharmonizowane z jej chrześcijańskim szacunkiem dla tajemnic wiary.

Podobnie jak wszystkie konserwatywne reactionists, mistyków w pierwszym potępił stosowanie, jak również z powodu nadużycia, nie osiągną kompromisu z inteligentnych dialecticians do końca XII wieku.

W ostatecznym wyniku walki, była Rationalism, że po jego zmodyfikowano nieuzasadnione roszczenia, triumphed chrześcijańskiej w szkołach, jednakże prowadzenie mistyków z pola.

Tymczasem, Eclectics, jak John Salisbury i Platonists, podobnie jak członków School of Chartres, dał do Scholastic szerszy ruch ducha tolerowały, imparted, aby mówić, rodzajem humanizmu do filozofii, tak, że kiedy dochodzimy do szczytu z XIII w., Scholasticism wprowadziła dwa bardzo postanowiła kroki w góry.

Po pierwsze, z powodu wykorzystania w dyskusji na temat duchowej prawdy i zastosowania dialektyki do teologii są akceptowane.

obecnie protest, tak długo jak są one przechowywane w granicach moderacji.

Po drugie, istnieje gotowość w ramach Schoolmen, aby przejść poza linie ściśle kościelnej tradycji i nauki, nie tylko od Arystotelesa, którzy teraz zaczynają być znane jako metaphysician i psycholog, ale również od Arabów i Żydzi, których prace zaczął się wniknięcia w łacina tłumaczenia do szkół chrześcijańskich Europa.

W Zdobycie Konstantynopola w 1204, wprowadzenie arabskich, żydowskich i utworów Grecki do chrześcijańskich szkół, wzrost uniwersytetów i fundacji z mendicant zamówienia - to wydarzenia, które doprowadziły do niezwykłej aktywności intelektualnej w XIII w., który w środku Uniwersytecie Paryskim.

Na początku nie było znaczne zamieszanie, i wydawało się, jakby bitew wygrał w XII wieku przez dialecticians powinny być zwalczane po raz kolejny.

Tłumaczenia Arystoteles wykonane z Arabii i towarzyszy Arabii komentarze były z odcieniem Panteizm, fatalizm, neoplatonic i inne błędy.

Nawet w chrześcijańskiej szkoły nie zostały zgłoszone Pantheists, jak Dawid z Dinant, otwartości i Averroists, jak Siger z Brabancji, którzy bade sprawiedliwe uszczerbku przyczyną Aristoteleanism.

Zmiany te zostały zniesione przez najbardziej rygorystycznych środków dyscyplinarnych w ciągu pierwszych kilku lat z trzynastego wieku.

Choć były one nadal źródłem zagrożenia, jak William mężczyzn w Owernii i Aleksander z Hales wahała między tradycyjnym Augustinianism z chrześcijańskiej szkoły i nowych Aristoteleanism, który pochodzi z podejrzanego źródła.

Poza tym, Augustinianism i Platonism przyznanych z pobożności, podczas gdy Aristoteleanism stwierdzono brak elementu mistycyzm.

Z czasem jednak, że tłumaczenia wykonane z Grecki ujawnił jeden Arystoteles wolne od błędów nadany mu przez Arabów, a przede wszystkim, komendanta geniusz św Albertus Magnus i jego jeszcze bardziej sławny, uczeń, St Thomas Aquinas, którzy się w krytycznym momencie, spokojnie badanych trudności w sytuacji, i spotkała ich fearlessly, zdobył zwycięstwo dla nowej filozofii i nadal z powodzeniem tradycje ustanowione w poprzednim wieku.

Ich współczesna, Święty Bonawentura, wykazało, że nowe nauki nie został uznany za niezgodny z mistycyzm wyciągnąć z chrześcijańskich źródeł, a Roger Bacon wykazane przez jego nieudanych prób rozwoju nauk przyrodniczych możliwości innego rodzaju, które zostały utajone w Aristoteleanism.

Z Duns Scotus, geniusz w pierwszej kolejności, ale nie konstruktywne typu, rozpoczyna się w krytycznej fazie, Scholasticism.

Jeszcze przed swoim czasem, franciszkanów i dominikanów prądy miał określoną w rozbieżnych kierunkach.

To był jego żywe i niesłabnące poszukiwaniu słabych punktów w Tomistycznego filozofii i podrażnionej, że ranni susceptibilities wśród naśladowców Świętego Tomasza i przyniósł około duchu partisanship, które nie niszczą tak wiele energii Scholasticism w XIV wieku.

W recrudescence z Awerroizm w szkołach, nadmierny formalizm uprawy i subtelności, wzrostu, a nawet sztuczne barbarzyńskiego terminologii, a zaniedbania w badaniu przyrody i historii przyczyniły się do tego samego rezultatu.

Ockham's Nominalism i Durandus na próbę "uproszczenia" Scholastic filozofii nie ma wpływu na które ich autorów.

"Na chwałę i potęgę scholasticism znikła w ciepło i jasność mistycyzm" i Gersona, Thomas à Kempis, Eckhart i są bardziej reprezentatywne dla tego, co rzeczywiście zostało chrześcijaństwa myślenia w XIV i XV wieku, niż to Thomists, Scotists, i Ockhamists tego okresu, którzy frittered sie wiele cennego czasu na omówienie kwestii wysoce technicznych, które powstały w ramach szkół i posiadają niewielki odsetek za wyjątkiem adepts w Scholastic subtelności.

Po wzrost humanizmu, kiedy renesansu, który ushered w epoce nowożytnej, był w całości postęp, wielki Włoski, Hiszpański, Portugalski i komentatorów zainaugurowała wieku więcej zdrowego Scholasticism, i wielkie jezuitów nauczycieli, Toletus, Vasquez, Francisco Suárez, wydawało się przypomnieć najlepsze dni od trzynastego wieku spekulacji.

Triumf naukowe odkrycia, które z reguły przedstawicieli Scholasticism miejsc w akademickiej organ miał, niestety, zbyt mało sympatii, doprowadziły do nowych sposobów philosophizing, a kiedy wreszcie, Descartes w praktyce, jeżeli nie Teoretycznie, dokonane pełną separację filozofii z teologią, w epoce nowożytnej i zaczęła w wieku wiadomo, co było Scholasticism dobiegła końca.

III. SPOSÓB NA SZKOLNE

Nie sposób w filozofii został skazany niesprawiedliwie więcej niż w Szkolnictwa.

Nr filozofia została bardziej rażąco nieprawdziwe.

I to jest prawda nie tylko o szczegółach, ale także z najbardziej istotnych elementów Scholasticism.

Dwa opłat, w szczególności, są dokonywane przed Schoolmen: Po pierwsze, że confounded filozofii z teologią, a po drugie, że dokonane powodu podporzadkowane do władzy.

W rzeczywistości, istotę Scholasticism jest, po pierwsze, wyraźne rozgraniczenie poszczególnych dziedzin filozofii i teologii, a po drugie, jego poparcia z powodu wykorzystania.

A. Teologia i Filozofia

Myślicieli chrześcijańskich, od początku, były konfrontowane z pytaniem: Jak jesteśmy do pogodzenia z powodu objawienia, nauki z wiarą, filozofii z teologią?

Pierwszy apologists nie posiadał własnej filozofii.

Mieli do czynienia z pogańskich dumni z jego świat literatury i filozofii, gotowy w każdej chwili do flaunt jego dziedzictwo mądrości w obliczu niewiedzy chrześcijan.

W sytuacji apologists spełnione przez teorię, że był tak śmiałych, gdyż musi być disconcerting do pogan.

Oni zaawansowane wyjaśnienie, że wszystkie mądrość Platona i innych Greków był ze względu na inspirację z Loga, że Bóg jest prawda, i dlatego nie może być w sprzeczności z nadprzyrodzonego objawienia zawarte w Ewangeliach.

To była hipoteza obliczone nie tylko do milczenia jeden pogańskich przeciwnika, ale także konstruktywnie.

Znajdujemy go w Święty Bazyli, Orygenes, a nawet w St Augustine.

Przekonanie, że dwa rzędy prawda, naturalnych i nadprzyrodzonych, należy zharmonizować, jest inspiracją do aktywności intelektualnej w erze patrystycznej.

Ale niewiele zrobił, że era określenie limitów dwóch z rzędu prawdy.

Święty Augustyn uważa, że pomoc powodu wiary (credo ut intelligam) i z tego powodu pomocy wiary (intelligo ut credam); jest on jednak podkreślić, skłonni do pierwszej zasady, a nie drugie.

On nie jest ostateczne opracowanie metodologii w radzeniu sobie z nimi.

W Szkolnictwa, niemal od pierwszego, próbował to zrobić.

Jan Szkot Eriugena, w IX wieku, jego doktryny, że wszystkie prawdy jest Teofania lub wykazujące o Boga, starał się podnieść do rangi filozofii z teologią, a także określić w dwóch gatunków theosophy.

Abelard, w XII wieku, próbowali wnieść do teologii na poziomie filozofii, jak i określenie w Rationalistic systemu.

Największy z Szkolnictwa w trzynastym wieku, zwłaszcza w St Thomas Aquinas, rozwiązało problem dla wszystkich czas, jakim jest chrześcijańska spekulacji, wykazując, że są dwie odrębne nauki, i jeszcze, że zgadzają.

Są to odrębne, naucza, ponieważ, podczas gdy filozofia opiera się na samym rozumem, teologia używa prawdy pochodzi od objawienia, a także dlatego, że istnieją pewne prawdy, tajemnice wiary które leżą całkowicie poza domeną filozofii i należą do teologii.

Zgadzają się, i muszą zgodzić, gdyż Bóg jest autorem całej prawdy, i to jest niemożliwe, aby myśleć, że On będzie uczyć w naturalnym porządku, że wszystko, co sprzeczne Wykłada w porządku nadprzyrodzonym.

Uznanie tych zasad jest jednym z osiągnięć Scholasticism zwieńczeniem.

Jest to jedna z cech tego znaku go z epoki patrystycznej, w którym były te same zasady, aby mówić, w roztworze, a nie skrystalizowane w precyzyjnych wypowiedzi.

lt jest cechą, która odróżnia Scholasticism z Awerroizm.

Jest inspiracją dla wszystkich Scholastic wysiłku.

Tak długo, jak trwało Scholasticism trwało, i tak szybko, jak tylko stało się przekonanie, naprzeciwko ustalono, przekonanie, mianowicie, że to, co jest prawdziwe w teologii mogą być fałszywe w filozofii, Scholasticism przestała istnieć.

Jest, zatem, sprawa stała zaskoczeniem dla tych, którzy wiedzą Scholasticism, aby znaleźć go złego w tym ważnym punkcie.

B. Scholastic Rationalism

Scholasticism sprang ze studium dialektyki w szkołach.

Najbardziej decydujące bitwy pod Scholasticism, że była ona prowadzona, które w XII wieku przed mistyków którzy potępili użycie dialektyki.

W odróżniający Scholasticism w wieku jej rozwój jest jego najwyższym korzystania z metody dialektycznym.

Jest, zatem sprawą, jeszcze raz, za niespodzianka, aby znaleźć Scholasticism oskarżony nienależnych subservience do władzy oraz z powodu niedbalstwa.

Rationalism jest słowo, które ma różne znaczenia.

To jest czasem używane do wyznaczenia system, odmawiając uznania organu objawienia, prawdy przez wszystkie testy standardowe rozumu.

W tym sensie, Szkolnictwa nie były Rationalists.

W Rationalism z Scholasticism polega na przekonaniu, że powód ma być używany w elucidation duchowej prawdy i obrony w dogmaty wiary.

Jest przeciwieństwie do mistycyzm, który distrusted przyczyny i nacisk położono na intuicji i kontemplacji.

W tym łagodniej rozumieniu tego terminu, wszyscy byli przekonani Szkolnictwa Rationalists, a jedyną różnicą jest, że niektórzy, jak Abelard i Roscelin, były zbyt gorący w ich poparcia z powodu wykorzystania, i poszedł tak daleko, jak twierdzą, że powód może okazać się nawet nadprzyrodzonej tajemnice wiary, podczas gdy inne, jak Thomas, moderowana roszczeń z powodu limity swoją duchową moc udowodnienia prawdy, i utrzymywał, że tajemnice wiary nie może być wykryte i nie może być udowodnione bez powodu.

Cały ruch Scholastic, więc jest Rationalistic ruch w drugim znaczeniu tego pojęcia racjonalizmu.

W Szkolnictwa wykorzystane ich powodu; dialektyki one stosowane do badania przyrody, natury ludzkiej i nadprzyrodzonej prawdy.

Daleki od depreciating powodu, że poszedł tak daleko, jak człowiek może go - w niektórych nowoczesnych krytyków uważam, że poszli za daleko - w stosowaniu powód do dyskusji na dogmaty wiary.

Ich władze uznały objawienia, jak we wszystkich chrześcijańskich filozofów są zobowiązani do zrobienia.

One dopuszczone na życie człowieka, gdy organ warunki jego prawidłowego wniosku zostały zweryfikowane.

Ale w teologii, organ objawienia nie zmuszają ich rozumu i filozofii nauki i nauczał ich bardzo dobitnie, że argument z organem jest najsłabszym wszystkich argumentów.

Oni nie podporządkowanych powód do władzy w jakimkolwiek sensie, że niegodne zdanie.

Było to przeciwnik z Scholastic ruch którzy stylizowany filozofii "służebnica teologii", nazwy, jednakże niektóre z Schoolmen Przyjmujemy oznacza, że należy do filozofii zaszczytne zadanie przeprowadzenia w świetle którego jest przewodnikiem śladami teologii .

Jedno nie musi iść tak daleko, aby powiedzieć, z Barthélemy SaintHilaire, że "Scholasticism, w jego ogólnym wyniku, jest pierwszym współczesnego buntu przeciw władzy ducha".

Niemniej jednak, jeden jest zmuszony przez fakty z historii przyznać, że tam jest więcej prawdy niż w opisie, że w wyroku z powierzchownych historyków którzy opisują Scholasticism jako powód do podporządkowania władzy.

C. Szczegóły Scholastic Metoda

W Scholastic sposób traktowania problemów filozofii i teologii jest widoczne na pierwszy rzut oka od ciała, które w literaturze Schoolmen produkowane.

Ogromnych ilości komentarzy na temat Arystotelesa, Peter Lombard, Boecjusz, Pseudo-Dionizy, i na Pismo wskazuje formy działalności akademickiej, która charakteryzuje się Scholastic okres.

Korzystanie z tekstów pochodzi z początku do Scholastic era w filozofii i teologii, i był kontynuowany w dół do czasów nowożytnych.

W dojrzałych nauczyciela, jednak bardzo często wcielać wyniki własnych spekulacji w Summa, który w czasie stał się tekstem znajdującym się w rękach jego następców.

W Questiones disputatae zostały specjalne traktaty na trudniejsze lub bardziej ważne tematy, jak i dorozumianych nazwę, a następnie metoda powszechnie debaty w szkołach, zwanych ogólnie disputation lub określenia.

W Quodlibeta były miscellanies ogół w formie odpowiedzi na pytania, które tak szybko, jak to nauczyciel miał osiągnąć powszechny rozgłos, zaczęła się do niego, nie tylko ze środowiska akademickiego świat, w którym mieszkał, ale ze wszystkich klas i osoby z każdej część Christendom.

Podział na tematy w teologii została ustalona w porozumieniu się w Peter Lombard "Książki z Zdania" (por. Summa, SIMMULAE), w filozofii i ściśle przestrzegane go do porządku traktaty Arystotelesa w pracach.

Nie jest dobrze rozbieżność między głównym Szkolnictwa w szczegóły porozumienia, jak również w wartości względnej w filmach, "część", "pytanie", "disputation", "artykułu", itp. Wszyscy, jednak przyjąć sposób leczenia za pomocą którego tezy, sprzeciwu, sprzeciwu i rozwiązań wyróżniać wyraźnie w dyskusji z każdym problemem.

Znajdujemy ślady tego w Gerbert's little traktat "De racjonalnego) et ratione uti" w dziesiątym wieku, i jest jeszcze ostatecznie przyjęty w Abelard "Sic et non".

To był jego głównym w Aristotelean metody, ale natychmiast została ustalona przez więcej dialektycznym działalność na początku szkoły, z których, jak zostało powiedziane, Scholasticism sprang.

Wiele zostało powiedziane zarówno w chwale i oskarżać o Scholastic terminologii w filozofii i teologii.

Jest to dość powszechnie uznała, że niezależnie od dokładności jest w nowoczesnych językach Europa Zachodnia jest spowodowany w głównej mierze do dialektyki disquisitions z Szkolnictwa.

Z drugiej strony, ośmieszanie została wylana na sztywność, awkwardness, i barbarzyństwa do Scholastic stylu.

W bezstronnej analizy kwestii, należy pamiętać, że Szkolnictwa z trzynastego wieku i to nie oni, lecz ich następców, którzy byli winni z grossest grzechy zostały skonfrontowane ze stylem z terminologii problem unikalne w historii myśli .

Oni przyszli nagle w posiadaniu zupełnie nowej literatury, dzieł Arystotelesa.

Rozmawiali języka, łacina, w którym w terminologii Arystotelesa metafizyka psychologia itp., nie uczynił wrażenie.

W związku z tym byli zobowiązani do utworzenia wszystkich naraz łacina słów i zwrotów do wyrażania terminologii Arystotelesa, terminologii uwagę jego zakres, jego odmiany i jej złożoności technicznej.

Oni nie szczerze i pokornie, przez Arystotelesa w tłumaczeniu zwrotów dosłownie, tak że wiele dziwnych brzmiących łacina frazy w pismach z Schoolmen byłoby bardzo dobre Aristotelean Grecki, jeżeli świadczone dosłownie w tym języku.

W łacina z najlepszych w Szkolnictwa może być brak elegancji i rozróżnienia, ale nikt nie zaprzecza zasadności jego rygorystyczne powagi i wyrażenie swojej solidności konstrukcji logicznej.

Choć chcąc łaski do tego, co nazywane jest dobry styl, łask, które na mocy miłe, ale nie ułatwić zadanie ucznia w filozofii, stylu trzynastego wieku mistrzów posiada podstawowe cechy, clearness, conciseness, i bogactwo technicznych zdanie.

IV. ZAWARTOŚĆ DO SYSTEMU SZKOLNE

W logice na Szkolnictwa przyjęła wszystkie szczegóły dotyczące Aristotelean systemu, który był znany z łacina świat od czasu Boecjusz.

Ich indywidualnych wkładów składała się z kilku drobnych ulepszeń w kwestii nauczania i w Technika w nauce.

Ich podstawą jest teoria wiedzy również Aristotelean.

To może być opisany przez powiedzenie, że jest to system umiarkowanego realizmu i średni Intellectualism.

W Realizm polega na nauczaniu na uwadze, że poza istnieją rzeczy uniwersalne, które zasadniczo odpowiadają nasze pomysły powszechnej.

Umiarkowanym Intellectualism streszcza się w dwóch zasadach:

wszystkich naszej wiedzy pochodzi z poczucia-wiedzy;

intelektualnej wiedzy różni się od poczucia-wiedzy, nie tylko w stopniu, ale także w naturze.

W ten sposób, Scholasticism unika Innatism, zgodnie z którym wszystkie nasze pomysły, lub niektóre z naszych pomysłów są rodzi się z duszy i nie mają pochodzenia w świat poza nami.

Jednocześnie unika Sensism, zgodnie z którym nasze tak ealled intelektualnej wiedzy jest tylko poczucie-znajomość wyższej lub rodzaju odwzorowaniem.

W Szkolnictwa ponadto, przedsiębiorstwo miało stanąć przeciwko doktrynie Subjectivism.

W dyskusji na temat wartości ich wiedzy stwierdzić, że istnieje świat zewnętrzny, który jest rzeczywisty i niezależny od naszych myśli.

W świat, że są rzeczy, które sprawiają, że tworzy się to, co oni są.

Te same formularze otrzymane do umysłu w procesie poznania przyczyny nas nie jest obiekt, ale wiedzieć obiektu.

Ta obecność rzeczy w myśli za pomocą formy reprezentacji są prawdziwe, czy raczej prezentacji.

Na jej celem jest rzeczą, że jesteśmy świadomi pierwsze, nie jest jej reprezentacja w nas.

W Scholastic perspektywy na świat przyrody jest Aristotelean.

W doktrynie przyjmuje Schoolmen materii i formy, których zastosowanie nie tylko do życia rzeczy, ale także do charakteru nieorganicznych.

Ponieważ formularz, lub entelechy jest zawsze dążenie do realizacji własnych lub aktualizacja, widok natury, która prowadzi do tej doktryny jest teleologiczną.

Zamiast jednak, w celu ascribing niejasne, niezadowalający sposób na samą naturę, Szkolnictwa przypisane do projektowania inteligentnych, opatrznościową autor przyrody.

Zasada ostateczności nabytych w ten sposób bardziej dokładny sens, a jednocześnie na niebezpieczeństwo Pantheistic interpretacji było uniknąć.

Na pytanie o powszechności sprawy Schoolmen zostały podzielone między sobą, niektóre, jak Franciszkanów nauczycieli, twierdząc, że wszystkie materiały tworzone są ludźmi, inni, podobnie jak Thomas, gospodarstwa istnienie "odrębne formy", takie jak aniołowie , W której nie ma siły, ale nie ma sprawy.

Również na pytanie o oneness znaczących postaci, nie był brak porozumienia.

Thomas uznał, że w poszczególnych materiałów substancji organicznych lub nieorganicznych, istnieje tylko jeden znaczące postaci, które przyznaje się, istotności i łatwość w człowieka, życia, uczucie, i rozum.

Inni, wręcz przeciwnie, uważa, że w jednej substancji, człowiek, na przykład, nie są jednocześnie różne formy, z których jeden nadaje istnienie, innym istotności, innego życia, i innego, powodu.

Wreszcie, nie było rozbieżności poglądów co do tego, co jest zasadą indywiduacji, przez które kilka osób z tego samego gatunku są zróżnicowane od siebie.

Święty Tomasz nauczał, że zasada indywiduacji jest ustalona sprawa z jego wymiarów, materia signata.

W odniesieniu do natury człowieka, po raz pierwszy zostały Szkolnictwa sie Augustynianie.

Ich definicja duszy jest to, co może być nazywane duchowe, w przeciwieństwie do biologicznych, definicji.

One stwierdzić, że dusza jest zasadą myśli działalności, oraz że korzystanie ze zmysłów jest procesem, z duszy poprzez ciało nie jest procesem całego organizmu, że jest z ciała przez duszę animowanych.

W Szkolnictwa z trzynastego wieku francamente przyjął Aristotelean definicji duszy jako zasady życia, nie tylko myśli.

W związku z tym, że utrzymane, człowiek jest złożone z ciała i duszy, z których każda jest niekompletny znaczne zasadą Unii jest, co za tym idzie, natychmiastowego, istotne i znaczące.

Dla nich nie istnieje potrzeba pośrednika "organ światła", takich jak Święty Augustyn sobie wyobrazić, aby istnieć.

Wszystkie istotne działania poszczególnych człowieka ostatecznie są przypisane do duszy, co do ich aktywnego składnika, chociaż mogą one mieć więcej natychmiastowego zasad mianowicie wydziały, takie jak intelekt, zmysły, wegetatywnego i mięśni uprawnień.

Ale gdy dusza jest w ten sposób dotyczy wszystkich funkcji życiowych, jest w rzeczywistości, ich źródła, a ciało wchodzi jako pasywnych do zasady wszelkie działania w duszy, wyjątek musi być dokonane w łatwym nieistotne myślenia.

Są one, podobnie jak wszystkie inne działania, poszczególne działania.

Dusza jest aktywne zasady.

Jednak organizm się do nich, nie w tej samej wewnętrznej, w jaki sposób przyczynia się do zobaczenia, słuch, digesting itp., ale tylko w zewnętrznych sposób, poprzez dostarczanie materiałów, z których wytwarza intelekt pomysłów.

Ta zależność od zewnętrznych wyjaśnia zjawisk zmęczenia, itp. Jednocześnie pozostawia duszy tak niezależne wewnętrznie, że jest ono rzeczywiście mówi się, że nieistotne.

Od immateriality w następujący sposób jej nieśmiertelność duszy.

Pomijając możliwość zagłada, możliwość do wszystkich stworzeń, które, nawet aniołowie podlegają, duszy ludzkiej jest naturalnie nieśmiertelna i jej nieśmiertelności, Thomas uważa, może zostać udowodnione z jego immateriality.

Duns Scotus jednak, których pojęcie surowych wymogów demonstracji pod wpływem jego szkolenie w zakresie matematyki, zaprzecza rozstrzygający argument życie z immateriality, i zwraca uwagę na Arystotelesa, wahania lub nieprzejrzystych w tej kwestii.

Arystoteles, jak interpretowane przez Arabów, był niewątpliwie przeciwieństwie do nieśmiertelności.

Był jednak jeden z St Thomas's największych osiągnięć w filozofii, zwłaszcza w jego wypełnij puste pola i usuń "De unitate intellectus", potwierdzona w Arabii interpretacji Arystotelesa, wykazało, że aktywny intelekt jest częścią indywidualnej duszy, a tym samym usunięte niepewności, które do Aristoteleans, zawiesił wokół pojęcia immateriality i nieśmiertelność.

Od immateriality w duszy następuje nie tylko, że jest nieśmiertelna, ale również, że zapoczątkowane przez akt stworzenia.

Został on stworzony w momencie, w którym była zjednoczona z ciała: creando infunditur, że infundendo creatur jest Scholastic zdanie.

Scholastic metafizyka dodane do systemu Aristotelean pełne omówienie charakteru osobowości, ponownie w sposób bardziej precyzyjnych warunkach tradycyjnych argumentów na istnienie Boga, i rozwinął doktrynę o providential rządu wszechświata.

Wymogom teologicznej dyskusji była również minuty analizy charakteru wypadku w ogólności oraz w szczególności ilości.

Stosowanie zasad wynikających do wyjaśnienia tajemnicy Eucharystii, zawarte w St Thomas's działa w tej sprawie, jest jednym z najbardziej udanych wszystkich Scholastic próbuje uczynić wiarę rozsądnym drodze dyskusji dialektycznym.

Rzeczywiście, można stwierdzić, w ogóle, że swoiste doskonałości w Szkolnictwa jako systematyczne myślicieli polegała na ich zdolność do podejmowania posiadają w profoundest metafizyczny wyróżnienia, jak i formy, siły i aktualność, treść i wypadków, i stosuje je do każdego departamentu myśli.

Oni nie byli jedynie apriorists one uznane zasady i że w praktyce metoda naukowa rozpoczyna się z obserwacji faktów.

Niemniej jednak, że excelled przede wszystkim na talent, który jest specjalnie metafizyczne, uprawnienia do pojąć abstrakcyjnych ogólnych zasad i stosuje je konsekwentnie i systematycznie.

Tak dalece jak etyka Scholasticism nie jest wyraźnie chrześcijańskim, mające na celu przedstawienie uzasadnienia i Boskiego prawa i normy moralności chrześcijańskiej, jest Aristotelean.

To wynika z przyjęcia i stosowania na mocy definicji Aristotelean jako złoty środek pomiędzy dwoma ekstremami.

Zasadniczo, z definicji jest eudemonistic.

To opiera się na przekonaniu, że najwyższym dobrem człowieka jest szczęście, że szczęście jest realizacja, aktualizacja lub kompletne, z jednej istoty, i że mocy jest niezbędnym środkiem do tego celu.

Ale to, co jest niejasne i niezadowalające w Aristotelean Eudemonism jest ostateczne i bezpieczne w Scholastic systemu, który decyduje o znaczeniu szczęścia i realizacji zgodnie z Bożego w celu tworzenia i godności człowieka, do których przeznaczony jest jako dziecko Boga.

W dyskusji na temat problemów politycznych filozofii filozofów z trzynastego wieku, jednocześnie nie odrzucając teologicznych poglądów św Augustyna zawarte w "Miasto Boga", ustanowione nowe podstawy dla analizy politycznej organizacji poprzez wprowadzenie Arystoteles naukowych definicji pochodzenie i cel społeczeństwa obywatelskiego.

Mężczyzna mówi Thomas, jest naturalnie społecznego i politycznego zwierząt.

Dając ludziom charakter, który wymaga współpracy z innymi ludźmi dla jej dobrobytu, święceń Bóg człowieka dla społeczeństwa, a zatem jest to, że będzie Jego książęta powinien regulować ze względu na dobrostan publicznych.

W końcu, dla których państwo istnieje, a następnie, nie tylko vivere ale bene vivere.

Wszystko to idzie do życia lepsze i szczęśliwsze jest dołączona do karty Bożego, z którego pochodzą władców i królów ich władzy.

W Scholastic traktaty na ten temat i komentarze na temat "Polities" Arystoteles przygotował drogę do średniowiecznej i nowożytnej dyskusji politycznych problemów.

W tym departamencie myśli, tak jak w wielu innych, Schoolmen zrobił co najmniej jedną usługę, która powinna docenić potomstwa: starają się wyrazić w formie systematycznych jasno to, co było obecne w świadomości Christendom w ich dzień.

Publikacja informacji w formie pisemnej przez Williama Turnera.

Przepisywane przez Tomas Hancil.

W Encyklopedii Katolickiej, Tom XIII.

Opublikowany 1912.

New York: Robert Appleton Company.

NIHIL OBSTAT, 1 lutego 1912.

Remy Lafort, dd, cenzor.

Imprimatur. + John Murphy Farley, Archbishop of New York

Ta prezentacja tematu w oryginalnym języku angielskim


Wyślij e-mail pytanie lub komentarz do nas: E-mail

Głównym BELIEVE stronie internetowej (i tematy do indeksu) jest