Historia Biblii

Septuaginta, LXVIII

Informacje ogólne

W Septuaginta, wyznaczone wspólnie LXX, jest najstarszym Grecki wersja Starego Testamentu z Biblii, tytuł "siedemdziesiąt" nawiązując do tradycji, że prace tłumaczy 70 (lub 72 w niektórych tradycjach).

Tłumaczenie zostało dokonane z Hebrajski Biblia helleńskiego przez Żydów w okresie 275 - 100 pne na Aleksandria.

Początkowo Septuaginta był powszechnie stosowany przez Grecki - mówił Żydów, ale jego przyjęcie przez chrześcijan, którzy go w preferencji do Hebrajski oryginał, wywołały wrogość wśród Żydów, którzy przestał go używać po około 70 AD. Jest to nadal stosowane przez Cerkiew w Grecki.

W Septuaginta zawiera książki z Hebrajski Biblia, Księgi deuterokanoniczne - to znaczy te, a nie w wersji Hebrajski, ale zaakceptowane przez kościoła - i Apocrypha. Ancient: Qumrān rękopisy sugerują, że Septuaginta często nastąpił Hebrajski tekst różni się od Hebrajski tekst obecnego autorytatywny. Zatem jego wartość Krytyka tekstu została wzmocniona.

W Septuaginta stanowi rozumienie kulturowej i intelektualnej ustawienia helleńskiego judaizmu.

Uwierzyć
Religijny
Informacja
źródłowy
stronie internetowej
Uwierzyć Religijny Informacja Źródło
Nasze lista 2.300 religijna Przedmioty
E-mail
Norman K Gottwald

Bibliografia


CH Dodd, Biblia i Greków (1935); S Jellicoe, LXX i Modern Studies (1968).

Septuaginta

Informacje ogólne

Septuaginta to nazwa nadana przez starożytnych Grecki Hebrajski z tłumaczeniem Starego Testamentu.

Określenie to pochodzi od słowa łacina Septuaginta ( "siedemdziesiąt", stąd skrót zwyczajowe LXX), który odnosi się do 70 (lub 72) tłumaczy, którzy niegdyś uwierzyli został mianowany przez arcykapłana żydowskiego w czasie renderowania w Biblii w Grecki Hebrajski na żądanie helleńskiego cesarza Ptolemeusza II.

Legenda z 70 tłumaczy zawiera element prawdy, dla Tora (pięć ksiąg Mojżesza-Rodzaju do Powtórzonego) prawdopodobnie zostały przetłumaczone na język przez Grecki 3. wieku pne w celu zaspokojenia potrzeb Grecki-speaking Żydów poza Palestyną którzy byli nie jest już w stanie ich odczytać Pismo w oryginalnej Hebrajski.

Tłumaczenie pozostałych książek z Hebrajski Stary Testament, oprócz książek i jej części książki (Apocrypha), a końcowy z produkcji Grecki Starego Testamentu, jak na początku Biblii chrześcijańskiej kościoła stanowią bardzo skomplikowana historia.

Ponieważ Septuaginta, zamiast Hebrajski tekst Biblii stało się na początku Kościół, inne żydowskie tłumaczenie z Biblii do Grecki Hebrajski zostały dokonane przez 3rd w.; te obowiązują tylko w kawałki, a ich historia jest nawet więcej niż ukrywać, że z Septuaginta.

Rev Bruce Vawter


.

Wulgaty

Informacje ogólne

Wulgaty (łacina Vulgata zestawienie, "wydanie popularnego") jest ostateczna z Biblii, że łacina była wyraźniejsza "autentyczne" przez Sobór Trydencki.

Nazwa pierwotnie została podana do "wspólnego wydanie" z Grecki Septuaginta wykorzystywane przez wczesnych Ojców Kościoła.

It was a następnie przeniesione do Starego łacina wersji (lista), jak Stary Testament i Nowy Testament, który został szeroko stosowane w ciągu pierwszych wieków w zachodniej części kościoła.

Obecny kompozytowe Wulgaty jest zasadniczo pracy St Jerome, Doktorem Kościoła.

Na pierwszym St Jerome Grecki Septuaginta używa do jego tłumaczenia Starego Testamentu, w tym części z Apocrypha; później skonsultowano Hebrajski oryginalne teksty. On produkowany w trzech wersjach Psalmy, zwany rzymskim, Gallican, a Hebrajski. Gallican Psalter, na podstawie transliteracji na Grecki Hebrajski tekst, jest teraz odczytywane z Wulgaty.

Na wniosek Damazy I w 382, Jerome wcześniej podjętych rewizji Nowego Testamentu.

On gruntownie poprawione Ewangelii, jest sporne, czy niewielkie zmiany dokonane w pozostałej części Nowego Testamentu są jego prace.

Przez następne 12 wieków, tekst z Wulgaty został przekazany z coraz mniej dokładności.

Sobór Trydencki (ok. 1550) uznała potrzebę autentycznego tekstu i łacina upoważniony przegląd istniejące uszkodzony wydań. Zmiana ta jest podstawowym tekstem łacina nadal wykorzystywane przez badaczy. Zmian w nowoczesnych, nazywany przez Pope Paul VI w wyniku Soboru Watykańskiego II, w dużej mierze został zakończony w 1977 roku.

Było wykorzystywane w tworzeniu się nowych tekstów liturgicznych, które były w łacina podstawowego do liturgii vernacular upoważnione przez Radę.


Ver'sion

Zaawansowane Informacje

Wersja jest tłumaczeniem z Pisma Świętego.

To słowo nie jest w Biblii, jednak, jak częste są odniesienia się do tej pracy w różnych starożytnych, jak również nowoczesne wersje, to, że niektóre krótkie montażu należy zwrócić uwagę na najważniejsze z nich.

Wersje te są ważne, pomaga w prawo interpretacji Słowa.

(Patrz Samarytanin Pentateuch artykułu poniżej).


.

(Easton Illustrated Dictionary)

Nowsze wersje Popularne Angielski

Informacje ogólne

The American Standard Version (1901, 1946, 1957); The Holy Bible; Revised Standard Version (1946 [NT], 1952 [OT], 1971); Życie Biblia (1971); New International Version (NIV) (1973, 1978, 1984); Simple Wersja Angielski (1978, 1980); New King James Version (1982); Micro i Biblia (1988), wszystkie kraje rozwinięte szerokiej akceptacji przez Nominały i różnych grup chrześcijańskich.

Dodatkowo, dosłowne tłumaczenie z Biblii Świętej (Młoda, 1887, przedrukowany 1953); XX wieku Nowego Testamentu (1901); Historyczna Nowego Testamentu (Moffatt, 1901); Nowy Testament w nowoczesne Przemówienie (Weymouth, 1903); W Holy Bible - udoskonalone Edition (Amer. Baptist Publication Society, 1913); Biblia - nowe (Moffatt, 1922), The New Testament, American Translation (Goodspeed, 1923); Biblii, amerykański Tłumaczenie (Goodspeed, 1931), The New Testament (Williams, 1937); Młoda listów do Kościołów (Phillips, 1948) (parafraza Nowego Testamentu Epistles); Ewangelie (Phillips, 1953) (parafraza popularne wśród młodzieży); Berkeley wersja Biblii (Verkuyl, 1959); mają popularności różnych powodów, zwykle albo wspólnego słownictwa i bardzo starannego tłumaczenia.


.

Samar'itan Pen'tateuch

Zaawansowane Informacje

Po powrocie z wygnania, Żydów odmówiła udziału Samarytanie z nimi w kultu w Jerozolima, a te ostatnie oddzielone od wszystkich stypendium z nimi, i zbudował dla siebie świątynię na górze Garizim.

Ta świątynia została razed na terenie więcej niż sto lat pne Następnie system kultu było na podobną do tej w świątyni w Jerozolima.

Został założony w sprawie ustawy, kopie, które zostały pomnożone w Izrael, jak również w Judzie.

W związku z tym, Pentateuch był zachowany wśród samarytańskiego, choć nigdy nie nazwał go o tej nazwie, ale zawsze "ustawą", które odczytuje jako jedną książkę.

Podział na pięć książek, jak mamy go jednak, został przyjęty przez Samarytanie, jak to było przez Żydów, we wszystkich swoich kapłanów "kopie" ustawą ", ze względu na wygodę.

To był tylko fragment Starego Testamentu, która została przyjęta przez Samarytanie jako organ Bożej.

W formie pism w rękopis kopii z Samarytanin Pentateuch jest inny od tego z Hebrajski egzemplarzy, i jest prawdopodobnie taka sama jak ta, która została w ogóle używać przed niewoli.

Istnieją inne osobliwości w piśmie, które nie muszą być wyszczególnione tutaj.

Istnieją istotne różnice między Hebrajski Samarytanin i kopie z Pentateuch w odczyty z wielu zdań.

W około dwa tysiące przypadków, w których Samarytanin i żydowskie teksty różnią, LXX zgadza się z poprzednim.

W Nowym Testamencie również, gdy cytowanie ze Starego Testamentu, zgadza się co do zasady z Samarytanin tekst, w którym różni się od żydowskiego.

Tak Ex.

12:40 w Samarytanin brzmi "Teraz sojourning z Izrael dzieci i ich ojców, które oni mieszkali w ziemi Kanaan i Egipt był czterysta trzydziestu lat" (Comp. Gal. 3: 17).

Warto odnotować, że LXX ma takie samo czytanie tego tekstu.

(Easton Illustrated Dictionary)


.

Sinait'icus kodeksu

Zaawansowane Informacje

Sinaiticus kodeksu, zwykle wyznaczony przez pierwszego listu do Hebrajski alfabet, jest jednym z najcenniejszych starożytnego MSS z Grecki Nowy Testament.

Z okazji trzeciej wizyty w klasztorze w St Catherine, na Synaj, w 1859, został odkryty przez dr Tischendorf.

Miał na poprzednią wizytę w 1844 uzyskano czterdzieści trzy pergamin odchodzi z LXX, który składa się w Bibliotece Uniwersyteckiej w Leipsic, pod tytułem Kodeksu Frederico-Augustanus, po jego królewskiego patrona króla Saksonii.

W tym roku, o których mowa (1859) cesarzowi Rosja wysłała go do jego ścigania szukaj MSS, który był przekonany, były wciąż można znaleźć w klasztorze Synaj.

Historia jego znalezienia rękopisu Nowego Testamentu ma wszystkie zainteresowania na romans.

On dotarł do klasztoru w dniu 31 stycznia, ale jego śledztwa okazały się bezowocne.

Na 4 lutego miał rozwiązać, aby powrócić do domu bez zdobytego jego obiektu.

"W tym dniu, podczas spaceru z provisor w klasztorze, mówił z żalem wiele złego jego sukcesu. Powracający z ich Promenada, Tischendorf mnich wraz z jego pokoju, a tam był wyświetlany mu jego towarzysz, co nazywa się kopia z LXX, które, upiorne brata, własnością. PCz była zawinięta w kawałek szmatki, a na jego osiagnieciu pelnych zdolnosci do zaskoczeniem i radością z krytykiem bardzo przedstawiła dokument, który sam miał nadzieję, że biorąc pod uwagę wszystkie widzenia.

Jego obiekt został do zakończenia fragmentarycznie z LXX 1844, który miał być zadeklarowane do najstarszych wszystkich Grecki codices na vellum, że są istniejące, ale nie tylko, ale kopia w załączeniu Grecki Nowy Testament, z samym wieku, i doskonale kompletne, których nie chce mieć jedną stronę lub akapit. "Ten cenny fragment, po pewnym czasie negocjacji, uzyskał on w posiadanie, i przekazać ją do cesarza Aleksandra, którzy w pełni docenić jego znaczenie, i spowodował, że zostanie ona opublikowana w blisko jak to możliwe w faks, tak aby prawidłowo wykazują starożytnego pisma.

Cały kod składa się z 346 1 / 2 folios.

Spośród nich 199 należą do Starego Testamentu i 147 1 / 2 do nowego, wraz z dwoma starożytnych dokumentach nazywany List Barnaby i Pasterz Hermasa.

W księgach Nowego Testamentu stanąć w ten sposób:, cztery Ewangelie, listy Pawła, akty Apostołów, Katolickiego Epistles, Apokalipsa Jana.

To pokazuje, że Tischendorf tego kodeksu został napisany w czwartym wieku, i jest tym samym mniej więcej tym samym wieku, jak Watykan kodeksu, ale jednocześnie ostatnim chce większą część Mateusza i inne pozostawia się tu i tam obok, Sinaiticus jest tylko kopią Nowego Testamentu w uncial znaków, które są kompletne.

Tak więc jest to najstarsze istniejące PC kopię Nowego Testamentu.

Zarówno Watykan i Synaj codices były prawdopodobnie napisane w Egipt.

(Patrz Vaticanus artykułu poniżej).

(Easton Illustrated Dictionary)


Syr'iac

Zaawansowane Informacje

Syryjski, (2 Królów 18:26; Ezdrasz 4:7; Dan. 2:4), bardziej poprawnie renderowany "Aramejski", w tym zarówno Syryjski i Chaldee języków.

W Nowym Testamencie istnieje kilka Syryjski słów, takich jak "Eloi, Eloi, lema sabachthani?"

(Marka 15:34; Matt. 27:46 daje Hbr. Formie, "Eli, Eli"), "Rača" (Matt. 5:22), "Ephphatha" (Marka 7:34), "Maran-Koale" (1 Kor. 16:22).

A Syryjski wersja Starego Testamentu, zawierający wszystkie księgi kanoniczne, wraz z niektórymi Dziękujemy! Książki (zwany Peshitto, czyli proste tłumaczenia, a nie parafraza), został złożony na początku drugiego wieku, a więc jest pierwszym chrześcijańskim tłumaczenie w Starym Testamencie.

To było dokonywane bezpośrednio z oryginału, a nie od wersji LXX.

Nowy Testament został przetłumaczony także z Grecki w Syryjski więcej w tym samym czasie.

Jest to zauważalne, że ta wersja nie zawiera drugiego i trzeciego Epistles Jana, Piotra 2, Jude i Apocalypse.

Były to jednak, następnie przetłumaczone i umieszczone w wersji.

(Patrz wersja artykułu powyżej).


.

Kodeks Vatica'nus

Zaawansowane Informacje

Kodeks Vaticanus mówi się, że najstarsze istniejące vellum manuscript.

To i Kodeks Synajski są dwa najstarsze uncial rękopisy.

Zostały one napisane prawdopodobnie w czwartym wieku.

W Vaticanus został umieszczony w Bibliotece Watykańskiej w Rzym przez Papieża Mikołaja V w 1448, jej historii poprzednich jest nieznane.

Pierwotnie składała się ona z całą pewnością z pełną kopię z Septuaginta i Nowy Testament.

Obecnie jest niedoskonałą, i składa się z 759 cienkich, delikatnych liści, w których Nowy Testament wypełnia 142.

Podobnie jak Sinaiticus, to największe wartości biblijnych uczonych w pomocy w tworzeniu prawidłowego teksty Nowego Testamentu.

Jest to określone przez krytyków jako Kodeks B.

(Easton Illustrated Dictionary)


.

Wczesna kanon Nowego Testamentu

Poniższa tabela wskazuje, których Księgi Nowego Testamentu zostały włączone w wielu wczesnych wersjach, w tym kilka rękopisów omówione powyżej.

Zobacz legendy na dole na opisy, co wskazuje listów.

.

Marzec


Cion


c.140

Iren -


aeus


130-202

Stary


Łacina


150-70

Murat -


orian


c.170

Tertull


.


150-220

Stary


Syryjski


200

Orygenes


.


185-254

Hippo -


lytus


200-25

Euse -


bius


325-40

Kodeksu


Vatic


325-50

Kodeksu


Synaj


325-425

Athan


asius


367

Amphi


locius


380

Pesh -


itta


375-400

Koszyk -


hage3


c.397

Kodeksu


Alex


425-75

Matthew

o

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

Mark

o

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

Luke

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

John

o

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

Akty

o

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja


Romans

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

1 Kor

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

2 Kor

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

Galat

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

Ephes

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

Philip

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

Coloss

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

1 Thess

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

2 Thess

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

1 Tm

o

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

m

ja

ja

ja

ja

ja

ja

2 Tim

o

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

m

ja

ja

ja

ja

ja

ja

Titus

o

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

m

ja

ja

ja

ja

ja

ja

Philem

ja

ja

ja

ja

ja

ja

ja

o

ja

ja

ja

ja

o

ja

ja

ja


Hebrajski

o

o

o

o

o

ja

d

o

ja

ja

ja

ja

o

ja

ja

ja

James

o

o

o

o

o

ja

d

o

d

m

ja

ja

o

ja

ja

ja

1 Pet

o

ja

o

o

ja

ja

ja

ja

ja

m

ja

ja

o

ja

ja

ja

2 Pet

o

o

o

o

o

o

o

o

d

m

ja

ja

ja

o

ja

ja

1 John

o

ja

ja

ja

ja

ja

o

o

ja

m

ja

ja

ja

ja

ja

ja

Jana 2

o

ja

ja

ja

o

o

d

o

d

m

ja

ja

ja

o

ja

ja

3 John

o

o

ja

o

o

o

d

o

d

m

ja

ja

ja

o

ja

ja

Jude

o

o

ja

ja

ja

o

d

o

d

m

ja

ja

ja

o

ja

ja

Revel

o

ja

ja

ja

ja

o

ja

ja

ja

m

ja

ja

ja

o

ja

ja


Hermas

o

ja

o

o

o

o

ja

o

r

m

ja

o

o

o

o

o

Barnaba

o

o

o

o

o

o

ja

o

r

m

ja

o

o

o

o

o

Didache

o

o

o

o

o

o

ja

o

r

m

o

o

o

o

o

o

ApocPet

o

o

o

ja

o

o

o

o

o

m

o

o

o

o

o

o

1Clement

o

o

o

o

o

o

o

o

o

m

o

o

o

o

o

ja

2Clement

o

o

o

o

o

o

o

o

o

m

o

o

o

o

o

ja


i = włączone (canonicity ostatecznie zaakceptowane)


o = pominięte (canonicity wątpliwość lub odmowy)


m = brakujące (kodeksu pomija Pastorals i kończy w Hbr. 9:13)


id = spornych (canonicity wymienione jako w wątpliwość)


r = odrzucone (canonicity specjalnie zaprzeczył)


Uwagi:


Marcion
Marcion był heretic w Rzym.

Uważał, że Kościół powinien wyeliminować wszystkie odniesienia do Stwórcy, Bóg Starego Testamentu.

Dlatego, proponowane odrzucenia całego Starego Testamentu, jak również niczego w Nowym Testamencie, że wydawało mu się być skażone z judaizmem.

Dlatego, wyeliminować wszystko, ale edytowaną wersję Luke (napisany przez Gentile Luke) i dziesięć listów Pawła.

Marcion listy na pewno nie było stanowisko Kościoła w momencie, ale z premedytacją zmienności.

Właściwie, jego wysiłki, aby działał inspirować cerkwi w celu przyspieszenia ich ustanowienia prawdziwego Nowego Testamentu Canon.

Kanon Muratoriego

Kardynał Muratori opublikowanych po raz pierwszy (w 1740) w oparciu o wykaz dokumentów studiował również, że pochodzi z około Rzym.

Początek oryginalnego dokumentu jest zniszczony, ale wyraźnie włączone Mateusza i Marka, ponieważ odnosi się do Łukasza jako trzeci Ewangelii.

To m.in. Apokalipsa Piotra (a później Książka nie ustala się Canonical) i wspomina, że Pasterz Hermasa jako godny być odczytywane w Kościele, ale nie mogą być zaliczone pisma apostolskie lub prorockie.

Ewangelia

Bardzo wcześnie, prawdopodobnie wkrótce po piśmie z Ewangelii według Jana, cztery Ewangelie wydają się być zjednoczona.

W kolekcji czterokrotny był początkowo znany jako "Ewangelię" (wymowa) i wydaje się to, gdy "według tos" zostały ustanowione.

Ta kolekcja została wyznaczona przez Grecki wyraz Evangelion.

Tacjan Syryjczyk

Około 170 AD asyryjskiego Christian (najwyraźniej w Rzym) o nazwie Tacjan Syryjczyk połączeniu czterokrotny Ewangelii w narracji "Harmonia Ewangelii".

To było długo ulubioną formą Ewangelii w Asyryjskiego Kościoła, i było całkiem odmienne od czterech Ewangelii w istniejących Stare Syryjski wersji istnieje również w czasie.

Tacjan Syryjczyk, Harmony jest zazwyczaj znany jako Diatessaron i to jest myśl, że jego oryginalnej wersji językowej została prawdopodobnie Grecki, ale później podane do asyryjska chrześcijan w Syryjski.

Luke
Po czterech Ewangelii stał się zebrali w jednym połączeniu pracy, Luke dwóch wkładów (Luke i aktów) w ten sposób stał się oddzielić.

Nieznaczne zmiany były najwyraźniej następnie wprowadzone do tekstu na końcu Luke i początku Dz.

(Łukasza 24:51 i Dz 1:2) Niektórzy badacze są zaniepokojeni widocznej niezgodności dotyczące Wniebowstąpienia w tych dwóch książek, że "dostosowanie" może być odpowiedzialny za to.

Corpus Paulinum

Mniej więcej w tym samym czasie, że czterokrotny Ewangelii zostały zebrane razem, grupy Paul's pism zostały zmontowane.

Został wyznaczony przez Grecki wyraz Apostolos.

Początkowo tej kolekcji zawiera tylko litery "..."

Akty Hebrajczyków, ale były szybko i związana z nimi.

Orygenes

Orygenes wspomniano, że liczba książek zostały zakwestionowane przez niektóre: Hebrajczyków, 2Peter, 2John, 3John, Jakuba, Judy, List Barnaby, Pasterz Hermasa, Didache, i "Ewangelii według Hebrajczyków".

(Ten ostatni w dużym stopniu wygląd i Matthew istniały między grupą o nazwie Ebionici w Egipt i Transjordan. Jerome później określiła go "Ewangelia z chrzescijanami.") Nie jest jasne, czy Jerome słusznie o tym.

Atanazy

W AD 367, Atanazy wydaje się być pierwszym w celu ustalenia szczegółowych Nowego Testamentu Canon z 27 książkami, które stały się ogólnie akceptowane i które po dziś.

Kościół wschodni

Trzeba było aż około 508 AD, że 2Peter, 2John, 3John, Jude i Objawienia zostały uwzględnione w wersji z Syryjski Biblii, dodając do wcześniejszych 22, a następnie uzgodnić z tą samą książkę 27 Canon Nowego Testamentu, jak na Zachodzie.

Hippona (393) i Kartaginie (397)

Były to dwa pierwsze rady kościelnej, która odbyła się w specjalnie do sklasyfikowania Canonical Books.

Te obie wystąpiły w północno-Afryka.

Nie nakłada żadnych "nowych" list na chrześcijan, ale raczej ujednolicona już powszechnie uznanym Canon.

Wersja Septuaginta

Informacje Katolicki

Pierwsze tłumaczenie na Hebrajski Stary Testament, dokonane w popularnych Grecki przed ery chrześcijańskiej.

Ten artykuł będzie traktować:

I. jego znaczenie;

II. Jego pochodzenie:

A. Zgodnie z tradycją;

B. Zgodnie z powszechnie akceptowanym widok;

III. Jego późniejsze historii, recensions, rękopisów i wydań;

IV. Jej wartość krytyczna; językowe.

I. HISTORYCZNE znaczenie tego Septuaginta

Znaczenie tego jest Septuaginta Wersja podana przez następujące względy:

A. Septuaginta jest do najstarszych tłumaczenia Starego Testamentu, a co za tym idzie jest bezcenne dla krytyków za zrozumienie i sprostowanie do tekstu Hebrajski (Massorah), te ostatnie, jak ma przyjść do nas, jest ustanowiony przez tekst w Massoretes szóstego wne Wiele tekstowych corruptions, dodatki, zaniechania lub transpozycje musi crept do Hebrajski tekst pomiędzy trzecim i drugim wieku pne i szóstym i siódmym wieku naszej ery, więc rękopisy, które siedemdziesięciu miał do swojej dyspozycji, może w miejscach były lepsze niż Massoretic rękopisy.

B. Septuaginta pierwsza wersja przyjęta przez Alexandrian Żydów, a następnie przez wszystkie kraje Grecki-mówienia, pomógł w rozprzestrzenianiu się wśród pogan pomysł i oczekiwanie na messias, oraz wprowadzenie do Grecki teologicznej terminologii, że w jej najbardziej odpowiednim instrumentem do rozmnażania z Ewangelii Chrystusa.

C. Żydów wykorzystało ją na długo przed chrześcijańskiej ery, w czasach Chrystusa został uznany za uzasadniony tekst, i został zatrudniony w Palestynie, nawet przez rabinów.

W Apostołów i Ewangelistów i wykorzystywane również zapożyczone z cytatów Starego Testamentu, szczególnie w odniesieniu do proroctwa.

Ojcowie i innych pisarzy kościelnych z początku Kościół zwrócił na niego, albo bezpośrednio, jak w przypadku Grecki w Ojcowie, lub pośrednio, takich jak łacina Ojców i pisarzy i inni którzy zatrudnieni łacina, Syryjski, Etiopii, Arabski i Gocki wersji .

To odbyło się cyny wysokiej wartości przez wszystkich, niektórzy wierzyli nawet go zainspirowało.

W konsekwencji, wiedzy o Septuaginta pozwala na doskonałe rozumienie tych literatury.

D. W chwili obecnej, Septuaginta jest oficjalnym tekstem znajdującym się w Grecki Kościół, i starożytnych łacina wersje używane w zachodniej kościoła zostały wykonane z niego; najwcześniej tłumaczenie przyjęte łacina w Kościele, Stary lista była bezpośrednio z Septuaginta: znaczeń przyjętych w nim, Grecki nazwiska i słowa zatrudnionych (takich jak: Genesis, Exodus, Kapłańska, Liczb [Arithmoi], Powtórzonego Prawa), i ostatecznie, do wymowy danego Hebrajski tekst, bardzo często przekazywane do lista, i od niej, w czasach, do Wulgaty, które nie rzadko daje oznak wpływu na Stary lista ta jest tak szczególnie w Psalmy, Wulgaty tłumaczenia są jedynie Stary lista poprawkami wprowadzonymi w St Jerome zgodnie z hexaplar tekst z Septuaginta.

II. Pochodzenia tego Septuaginta

A. Zgodnie z tradycją

W Septuaginta jest w wersji po raz pierwszy wspomniana w piśmie z dnia Aristeas do swego brata Philocrates.

Tutaj, w istocie, jest to, co czytamy o pochodzeniu wersji.

Ptolemeusz II Filadelfos, król Egipt (287-47 pne) miał niedawno stworzyła cenną bibliotekę na Aleksandria.

Był przekonany przez Demetriusz z Phalarus, główny bibliotekarz, wzbogacić go wraz z kopią do świętych ksiąg Żydów.

Aby wygrać tej łaski dobrych ludzi, Ptolemeusz, porady Aristeas, funkcjonariusza straży królewskiej, Egipcjanina przez urodzenia i przez pogańskich religii, wyzwolonego 100000 niewolników w różnych częściach swego królestwa.

Następnie wysłał delegatów, wśród których był Aristeas, Jerozolima, do zadawania Eleazara, żydowskie wysokiego kapłana, aby zapewnić mu kopię ustawy, Żydów i zdolną do tłumaczenia go Grecki.

W ambasadzie był udany: bogato zdobiona kopię ustawy została wysłana do niego i siedemdziesiąt dwa Izraelici, sześciu z każdego pokolenia, były deputed, aby przejść do Egipt i przeprowadzenia życzenie króla.

Zostały one otrzymane z wielką sławę w ciągu siedmiu dni i wszyscy dziwili się mądrością one wyświetlane w Odpowiadając na siedemdziesiąt dwa pytania, które były zadawane, a następnie były one doprowadziły do Odludna wyspa Pharos, gdzie rozpoczął swoją pracę, tłumacząc ustawy, pomagając siebie nawzajem i porównywanie tłumaczeń w stosunku, w jakim ich zakończeniu.

Pod koniec siedemdziesiąt dwa dni, ich praca została zakończona, tłumaczenie było przeczytać w obecności przedstawicieli żydowskich kapłanów, książąt, a ludzie zebrani na Aleksandria, którzy wszystkich uznanych i chwalono jego doskonałe Hebrajski zgodność z oryginałem.

Król był bardzo zadowolony z pracy i miał on umieszczony w bibliotece.

Pomimo swojego legendarnego charakteru, Aristeas "konto zdobyte credence; Arystobul (170-50 pne), w pasażu zakonserwowane przez Euzebiusza, mówi, że" dzięki staraniom Demetriusz z Phalerus kompletne tłumaczenie żydowskiej ustawodawstwo zostało zrealizowane w dniach Ptolemeusza "; Aristeas to opowieść jest powtarzane niemal dosłownie przez Flavius Josephus (ant. Jud., XII, ii) i znacznym, z zaniechania Aristeas' nazwa, Filon z Aleksandria (De vita Moysis, II, VI).

pismo i historię zostały przyjęte za prawdziwe przez wielu Ojców i pisarzy kościelnych aż do początku XVI w.; inne dane służące do podkreślenia niezwykłej pochodzenia wersji zostały dodane do Aristeas konto "siedemdziesiąt dwa tłumaczy były inspirowane przez Boga ( Tertulian, Święty Augustyn, autor "Cohortatio ad Graecos" [Justin?], I inni); w tłumaczeniu nie konsultują ze sobą, mieli nawet zamknięci w oddzielnych komórkach, albo pojedynczo lub w parach , A ich tłumaczenia w porównaniu okazały się całkowicie zgadza się zarówno co do sensu i wyrazu pracujących z oryginalnego tekstu i ze sobą nawzajem (Cohortatio ad Graecos, Irenæus Święty, Święty Klemens Aleksandria). St Jerome odrzucone historia z komórek, jak legendarny i nieprawdziwe ( "Praef. Pentateuchum w", "Adv. Rufinum", II, XXV). rzekomej inspiracji również w Septuaginta. Wreszcie siedemdziesiąt dwa tłumaczy przetłumaczone, a nie tylko pięć książek z Pentateuch, Hebrajski ale całego Starego Testamentu. autentyczności pisma, zakwestionowana przez pierwsze Vivès Louis (1492-1540), profesor w Louvain (AD S. sierpnia. Civ. Dei, XVIII, xlii), a następnie przez Jos Scaliger ( zm. 1609), a zwłaszcza przez H. Hody (zm. 1705) i Dupin (zm. 1719) jest obecnie powszechnie zaprzeczył.

Krytyka

(1) W piśmie z dnia Aristeas Dziękujemy! Jest na pewno.

Pisarz, którzy zwraca się Aristeas i mówi, że jest Grecki i pogańskich, pokazuje jego całość prac, że jest pobożny, gorliwy Żyd: On uznaje Boga Żydów jako jedynego prawdziwego Boga, oświadcza, że Bóg jest autor mozaiki prawo, bo jest entuzjastycznie admirer w świątyni Jerozolima, żydowskiej ziemi i ludzi, i ich świętym prawem i dowiedziałem się mężczyzn.

(2) na konto jak podano w piśmie należy traktować jako legendarny i legendarne, co najmniej w kilku częściach.

Niektóre szczegóły, takie jak urzędowe interwencji króla i arcykapłana, numer z siedemdziesiąt dwa tłumaczy, siedemdziesiąt dwa pytania mieli odpowiedzieć, siedemdziesiąt dwa dni miały one dla ich pracy, są wyraźnie arbitralnych twierdzeń, trudno jest ponadto, aby przyznać, że Alexandrian Żydów przyjęte dla ich kult publiczny tłumaczenia ustawy, dokonane na wniosek jednego z pogańskich króla; wreszcie, bardzo język z Septuaginta Wersja zdradzają raczej w miejscach składnia wiedzy zarówno Hebrajski i topografia Palestyny, i odpowiada bardziej z wulgarnych idiom z Aleksandria.

Jednak nie jest pewne, że wszystkie zawarte w piśmie jest legendarny, uczonych i zapytać, czy nie ma historyczny fundament pod legendarnego szczegóły.

W rzeczywistości jest to prawdopodobnie - jak wynika z swoiste charakter języka, jak również od tego, co wiemy o pochodzeniu i historii wersji - że Pentateuch została przetłumaczona na Aleksandria.

Wydaje się również, że prawda pochodzi z czasów Ptolemeusz Filadelfos, a więc od połowy trzeciego wieku pne Na razie, jak się powszechnie sądzi, Aristeas list został napisany około 200 pne, pięćdziesiąt lat po śmierci Filadelfos, oraz z w celu zwiększenia władzy w Grecki wersji ustawy, to czy zostały zaakceptowane, tak łatwo i rozpowszechniania transmisji, gdyby był on fikcyjny, a jeżeli termin do składu nie odpowiadają rzeczywistości?

Ponadto, możliwe jest, że Ptolemeusz musiał coś zrobić z przygotowaniem lub publikowanie tłumaczenia, choć, jak i dlaczego nie można ustalić.

Czy w celu wzbogacenia swojej biblioteki jako Pseudo-Aristeas stanowi?

Jest to możliwe, ale nie jest udowodnione, natomiast, jak zostanie wykazane poniżej, można bardzo dobrze uwagę na pochodzenie wersji niezależnie od króla.

(3) W kilku szczegółów, które w ciągu wieków zostały dodane do Aristeas konta nie może zostać zaakceptowane; takie są opowieści z komórki (St. Jerome wyraźnie odrzuca tę); inspiracją dla tłumaczy, opinia z pewnością w oparciu o legenda komórki; liczby tłumaczy, siedemdziesiąt dwa (patrz poniżej); twierdzenie, że wszystkie książki zostały przetłumaczone Hebrajski w tym samym czasie.

Aristeas mówi tłumaczenia z prawem (nomos), ustawodawstwo (nomothesia) z książki ustawodawcy; teraz tych wyrażeń zwłaszcza dwa ostatnie, z pewnością oznacza Pentateuch, z wyłączeniem innych ksiąg Starego Testamentu i St Jerome (Comment. w Mich.) mówi: "Józef Flawiusz pisze, i Hebrajczyków nam poinformować, że tylko pięć ksiąg Mojżesza były tłumaczone przez nich (siedemdziesiąt dwa), i podane do króla Ptolemeusza".

Poza tym, wersje różnych ksiąg Starego Testamentu, tak różnią się znacznie w słownictwa, stylu, formy i charakteru, czasem wolnym, a czasem bardzo dosłowne, że nie może być dziełem tych samych tłumaczy.

Niemniej jednak, pomimo tych rozbieżności imię i nazwisko Septuaginta wersja jest powszechnie uwagę na cały zbiór książek Starego Testamentu w Biblii Grecki przyjęte przez Kościół wschodni.

B. pochodzenia, zgodnie z powszechnie akceptowane.

W odniesieniu do następujących Pentateuch widzenia wydaje się wiarygodne, i jest obecnie powszechnie akceptowane w jego ogólne kierunki: Żydzi w ciągu ostatnich dwóch stuleci pne były tak liczne w Egipt, zwłaszcza w Aleksandria, że w pewnym momencie tworzą dwie piąte z całego społeczeństwa.

Krok po kroku większość z nich przestała używać, a nawet zapomnieli o Hebrajski język w wielkiej części, i nie było niebezpieczeństwo ich zapominając ustawy.

W konsekwencji stało się zwyczajem interpretować w Grecki ustawy, który był czytany w synagogach, i było całkiem naturalne, że po pewnym czasie niektórzy ludzie gorliwi do ustawy powinny mieć na celu skompilować Grecki Tłumaczenie na Pentateuch.

Stało się to około połowy trzeciego wieku pne W odniesieniu do innych książek Hebrajski - prophetical i historycznych - to naturalne, że Alexandrian Żydów, korzystające z Pentateuch przetłumaczone na ich zebrań liturgicznych, należy pragnienie, by przeczytać pozostałe książki także i tym samym powinny stopniowo są tłumaczone na wszystkie z nich Grecki, który miał stać się ich matek językiem, byłoby to tak bardzo, tym bardziej prawdopodobne, ponieważ ich znajomość Hebrajski był malejący dziennie.

Nie jest możliwe, aby dokładnie określić dokładny czas lub okazjach, na których te różne tłumaczenia zostały dokonane, lecz pewne jest, że ustawa, proroków, i przynajmniej część z innych książek, czyli hagiographies, istniały w Grecki przed rokiem 130 pne, jak wynika z Prologu Ecclesiasticus, które nie później niż w terminie tego roku.

Trudno również powiedzieć, gdzie różne tłumaczenia zostały dokonane, dane są tak scanty.

Sądząc po egipskich słów i wyrażeń występujących w wersji, większość książek muszą być przetłumaczone na Egipt i najprawdopodobniej w Aleksandria; Esther jednak została przetłumaczona w Jerozolima (XI, i).

Kim byli tłumacze i ile?

Czy istnieją jakieś podstawy dla ich liczby, lub siedemdziesiąt siedemdziesiąt dwa, jak podano w legendarnym konto (Brassac-Vigouroux, n. 105)?

Wydaje się niemożliwe, aby ostatecznie zdecydować, Talmudists powiedz nam, że Pentateuch był tłumaczony przez pięciu tłumaczy (Sopherim, CI).

Historia daje nam żadnych szczegółów, ale badania pokazują, że tekst w ogóle, że autorzy nie byli palestyńskich Żydów wezwał do Egipt; i różnice w terminologii, metody, itp. wyraźnie udowodnić, że tłumacze nie były takie same dla różnych książek.

Jest to niemożliwe także powiedzieć, czy prace były prowadzone było jedynie urzędowo lub prywatnego przedsiębiorstwa, jak wydaje się, że w przypadku Ecclesiasticus, ale różne książki zostały przetłumaczone, gdy tylko umieścić razem - autor Ecclesiasticus wiedział zbierania -- -- Otrzymano jako oficjalne przez Grecki-speaking Żydów.

III. DALSZE HISTORIA

Recensions

W wersji Grecki, znany jako Septuaginta, z zadowoleniem przez Alexandrian Żydów, szybko się w całym kraju, w którym Grecki było mówione, było wykorzystywane przez różnych pisarzy, i supplanted oryginalnego tekstu liturgicznego.

Filon z Aleksandria go w jego pismach i spojrzał na tłumaczy jako inspirację proroków, ale ostatecznie otrzymał nawet przez Żydów w Palestynie, i został zatrudniony w szczególności przez Józefa Flawiusza, historyka żydowskiego w Palestynie.

Wiemy również, że pisarze Nowego Testamentu wykorzystały go, pożyczki z najbardziej ich cytowania, ale stał się Stary Testament i Kościoła była tak wysoko cenionych przez pierwszych chrześcijan, że wielu pisarzy i Ojców ogłosiła, że jest inspirowana .

Chrześcijanie odwołało się do niego nieustannie w kontrowersji z Żydami, którzy szybko uznane jej niedoskonałości, a ostatecznie odrzucił go na rzecz tego Hebrajski tekst lub bardziej dosłowne tłumaczenie (Aquila, Theodotion).

Krytyczna korekty Orygenes, Lucian, Hesychius

Na konto jego dyfuzji samym początku hellenizing Żydów i chrześcijan, kopie z Septuaginta zostały pomnożone, a także mogą się spodziewać wielu zmian, celowe, jak również woli, crept in Konieczność przywrócenia tekstu tak dalece jak to możliwe, aby jego pristine czystości było odczuwalne.

Poniżej znajduje się krótki rachunek usiłowanie dokonania korekt:

A. Orygenes Septuaginta w tekście zamieszczonym w piątej kolumnie jego Hexapla; znakowania z obeli teksty, które wystąpiły w Septuaginta bez w oryginale; dodając zgodnie z Theodotion wersji, i wyróżniający z gwiazdkami i metobeli teksty oryginalne, które zostały nie w Septuaginta; przyjęcie z wariantów z Grecki wersji tekstów, które były najbliżej do Hebrajski; i wreszcie, gdy tekst transponujących kolejności z Septuaginta nie odpowiada z Hebrajski porządku.

Jego recension, kopiowane przez Pamphilus i Euzebiusza, jest nazywany hexaplar, aby można je było odróżnić od wersji poprzednio zatrudnione, które nazywa się wspólnym, Wulgaty, Koine, lub hexaplar-ante.

Zostało ono przyjęte w Palestynie.

B. St. Lucien, kapłana i męczennika z Antiochii, na początku czwartego wieku, opublikował wydanie poprawione zgodnie z hebrajski; zachowały nazwę Koine, wydanie Wulgaty, a niekiedy nazywany Loukianos, po jej autora.

W tym czasie św Jerome był on stosowany w Konstantynopolu i Antiochii.

C. Wreszcie, Hesychius, biskupa egipskiej, publikowane o tym samym czasie, nowe recension, pracujących głównie w Egipt.

Rękopisy

Trzy najbardziej obchodzi rękopisy z Septuaginta znane są z Watykanu, "Codex Vaticanus" (czwarta w.); Alexandrian, "Kodeks Aleksandryjski" (V w.), obecnie w British Museum, Londyn; i Synaj, "Kodeks Synajski "(Czwarta w.), znaleziony przez Tischendorf w klasztorze św Catherine, na Synaj, w 1844 i 1849, obecnie w Lipsku oraz w części w Sankt Petersburgu; wszystkie są napisane w uncials.

"Codex Vaticanus" jest najczystszą z trzech, ale ogólnie daje więcej starożytnych tekstów, natomiast "Kodeks Aleksandryjski" zapożycza wiele z hexaplar tekstu i zmiana zgodnie z Massoretic tekstu ( "Codex Vaticanus" jest określone przez literą B; "Kodeks Aleksandryjski" przez litery A, i "Kodeks Synajski" wg pierwszych liter z alfabetu Hebrajski Aleph lub S).

W Bibliotheque Nationale w Paryżu, posiada również ważnym palimpsest rękopis z Septuaginta, "Codex Ephraemi rescriptus" (wyznaczonej przez literę C) i dwa rękopisy mniejszej wartości (64 i 114), w cursives, należących do dziesiątego lub jedenastego wieku i innych do trzynastego (Bacuez i Vigouroux, 12th ed., n. 109).

Printed Edition

Wszystkie drukowanych wydań z Septuaginta pochodzą z trzech wyżej wymienionych recensions.

W editio princeps jest Complutensian lub Alcalá.

To był Orygenes, hexaplar z tekstem; drukarki w 1514-18, nie został opublikowany aż okazało się, w Polyglot kardynała Ximenes w 1520.

W Aldine ostateczna (rozpoczęte przez Aldus Manucius) pojawiły się w Wenecja w 1518.

Tekst jest czystszą niż w Complutensian wydanie, i jest bliżej do Kodeksu B. redaktor mówi, zebranych w starożytnych rękopisów, ale nie określa ich.

Został on przedrukowany kilka razy.

Najważniejsza jest wydanie lub Sixtine Roman, który odtwarza "Codex Vaticanus" prawie wyłącznie.

To był opublikowany pod kierunkiem kardynał Caraffa, z pomocą różnych savants, w 1586, przez organ Sykstus V, aby pomóc weryfikatorów którzy byli przygotowanie łacina Wulgaty wydanie zamówionych przez Sobór Trydencki.

Ma stać się Textus Receptus w Grecki Stary Testament i posiada wiele nowych wersjach, takie jak w Holmes i Pearsons (Oksford, 1798-1827), siedmiu edycjach Tischendorf, które pojawiły się w Lipsku między 1850 i 1887, ostatni dwóch, opublikowanych po śmierci autora i poprawione przez Nestle, czterech edycjach Swete (Cambridge, 1887-95, 1901, 1909), itp.

Grabe's wydanie zostało opublikowane w Oksford, od 1707 do 1720, reprodukowane, ale niedoskonałym, "Kodeks Aleksandryjski" Londyn.

Dla częściowego wydania, patrz Vigouroux, "Dict. De la Bible", 1643 sqq.

IV. Wartość krytyczna i języka

Wartość krytyczna

W Septuaginta wersję, natomiast podając dokładnie co do formy i treści prawdziwe poczucie sacrum Książki, różni się jednak znacznie od naszych obecnych Hebrajski tekst.

Te rozbieżności, jednak nie są wielkie znaczenie i są tylko kwestie interpretacji.

Mogą one być sklasyfikowane w ten sposób: Niektóre wynikają z tłumaczy miał do swojej dyspozycji Hebrajski recensions różniące się od tych, które były wiedzieć, do Massoretes; czasem teksty zróżnicowane, w innych tekstach były identyczne, ale są one w innej kolejności.

Pozostałe różnice są spowodowane tłumaczy osobiście, nie mówiąc o wpływ wywarł na ich pracy przez ich metody interpretacji, trudności w pracy, ich większej lub mniejszej wiedzy i Grecki Hebrajski, że teraz, a następnie przetłumaczone w różny sposób z Massoretes, bo czytać teksty w różny sposób, aby było naturalne, dla Hebrajski jest napisany w postaci kwadratu, a niektóre spółgłoski są bardzo podobne w formie, łatwo było je confound czasami i tak wydaje błędne tłumaczenia; ponadto ich Hebrajski tekst jest napisane bez żadnych przerw między poszczególnymi słowami, które mogłyby z łatwością błąd w separacji słowa; wreszcie, jak Hebrajski tekst do swojej dyspozycji nie zawierał samogłosek, mogą dostaw różnych samogłosek z tymi, które są wykorzystywane później przez Massoretes.

Znowu, nie wolno nam myśleć, że mamy obecnie Grecki tekst dokładnie tak, jak został napisany przez tłumaczy, częste transkrypcje podczas pierwszych wieków, jak również do korekty i edycji Orygenes, Lucian, Hesychius zaburzeniami i czystości w tekst: dobrowolnie lub nieumyślnie copyists dozwolone w wielu tekstowych corruptions, transpozycje, dodatki, i pełzanie do zaniechania w prymitywnych tekst z Septuaginta.

W szczególności możemy zauważyć, dodanie równolegle fragmenty, noty wyjaśniające, lub podwójnych tłumaczeń spowodowanych przez marginalne notatek.

Na tej zasięgnąć Dict.

de la Bible, art.

. cit., Swete, "Wprowadzenie do Starego Testamentu w Grecki".

Język

Każdy przyznaje, że Septuaginta Wersja został złożony w popularnych Grecki, Koine dislektos.

Ale jest Grecki w Starym Testamencie specjalne idiom?

Wiele władze twierdzą, że jest, chociaż zgadzam się co do swojego rzeczywistego charakteru.

"Dict. De la Bible", sv Grec biblique, twierdzi, że "hebraicizing Grecki zna społeczności żydowskiej na Aleksandria", popularny w Grecki Aleksandria "z bardzo dużą domieszką Hebraicisms".

Tym samym słowniku, sv Septante, wspomina o kilku ostatnich opinii Deissmann, że Grecki z Septuaginta jest jedynie zwykłym vernacular Grecki, czysta Koine w czasie.

Deissmann podstaw jego teorii na doskonałe podobieństwo z językiem na Septuaginta i że z papirusy i napisy w tym samym wieku, on uważa, że szczególne cechy składniowe w Septuaginta, które na pierwszy rzut oka wydają się sprzyjać teorii specjalny język , Hebraicizing Grecki, są dostatecznie wyjaśnione przez fakt, że Septuaginta jest tłumaczeniem Grecki Hebrajski książek.

Publikacja informacji w formie pisemnej przez A. Vander Heeren.

Przepisywane przez Nick austriaco.

Dedykowane z wdzięcznością do Boga katolickiego Fellowship of MIT W Encyklopedii Katolickiej, Tom XIII.

Opublikowany 1912.

New York: Robert Appleton Company.

NIHIL OBSTAT, 1 lutego 1912.

Remy Lafort, dd, cenzor.

Imprimatur. + John Murphy Farley, Archbishop of New York

Wersja upoważnionego

Informacje Katolicki

Nazwa nadana przez Angielski tłumaczenia Biblii produkowane przez Komisję, mianowany przez James I, aw konsekwencji często mówi o "King James's Bible".

To jest w ogóle używać wśród Angielski non-speaking-katolików.

W celu zrozumienia jego pochodzenie i historia, krótkie badanie jest konieczne wcześniejsze Angielski tłumaczenia Pisma.

Od bardzo wczesnych razy fragmentów Biblii zostały przetłumaczone na Angielski.

Jest dobrze wiadomo, że był Czcigodni BEDA CZCIGODNY ukończeniu tłumaczenia St John's Ewangelii na łożu śmierci.

Ale historia z Biblii Angielski jako całość nie sięgają niemal tak daleko, ale pochodzi z tzw Wersja Wyclif, że zostały zakończone około roku 1380.

Tłumaczenie zostało dokonane z Wulgaty, gdyż wtedy istniał, to przed Sixtine i Clementine wersje, i było dobrze i dokładnie wykonane.

Opat Gasquet utrzymuje pewnie (The Old Angielski Biblii, 102 sqq.) Była w rzeczywistości pochodzenia katolickiego, a nie ze względu na Wyclif na wszystkich, w każdym razie wydaje się dość pewna, że nie miał udziału w jakiejkolwiek jej części z wyjątkiem Ewangelie, nawet gdyby w tych i istnieją dowody na to, że kopie całej były w dobrych rękach katolików, by byli odczytywane.

W wersji, jednak bez wątpienia pochodzi od jej głównego znaczenie wykorzystania go przez Wyclif i Lollards, i jest w związku z tym, że jest to przede wszystkim pamiętać.

W trakcie postępu reformacji szereg Angielski pojawiły się wersje, tłumaczone w większości nie z Wulgaty, ale z oryginalnego Hebrajski i Grecki.

Spośród tych najbardziej znanych zostały Tyndale's Bible (1525); Coverdale's Bible (1535); Matthews "Biblia (1537); Cromwell, lub" Wielkiej Biblii "(1539), na drugim i kolejnych edycjach, które były znane jako Cranmer's Bible; Genewa w Biblii (1557-60); i Bishop's Bible (1568).

Sztuka jest drukowanie przez ten czas wiadomo, kopie wszystkich tych krążyły swobodnie wśród ludu.

To było bardzo dobre i pacjentów w ich pracy, nikt nie zaprzecza, ale zostały one nękany przez perversion wielu fragmentach, ze względu na teologiczne uprzedzeń tłumaczy i były one używane we wszystkich stronach służyć przyczyną protestantyzm.

W celu zwalczania złego wpływu tych wersji, katolicy ustalona do wyprodukowania jednego ze swoich własnych.

Wiele z nich zostało następnie życia w różnych ośrodkach na kontynencie, które zostały zmuszone do opuszczenia Anglii w związku z prawa karnego, a prace zostały podjęte przez członków Allen's College, w Douai, we Flandrii, który został przeniesiony na czas do Reims.

Rezultatem było Reims Nowego Testamentu (1582) i Biblii Douay (1609-10).

Tłumaczenie zostało dokonane z Wulgaty, choć dokładne, niestety było niewystarczające w formie literackiej, a więc pełne Latinisms, aby być w miejscach trudno zrozumiałym.

Rzeczywiście, kilka lat później, dr William Fulke, znanego puritan controversialist, wyprowadzili książkę, w której tekst Biskupów "Biblia i Reims Testamentu były drukowane w równoległych kolumnach, z wyłącznym celu zdyskredytowanie ostatnie .

W tym roku nie powiedzie się razem, i to jest teraz ogólnie przyznała, że w Biblii zawarte Douay wiele prac naukowych i doskonałych, bardzo jej grzechy z powodu ich nadmiernego niepokoju nie ofiara dokładności.

W międzyczasie protestanci byli coraz niezadowolony z własnymi wersjami, a wkrótce po jego przystąpienia król James I powołania komisji rewizyjnych - tylko praktyczne wyniki obchodzony w Hampton Court konferencje.

Komisarzy, którzy numerowane czterdzieści siedem, zostały podzielone na sześć firm, z których dwa siedział na Oksford, Cambridge, Westminster, odpowiednio, każdego przedsiębiorstwa zobowiązały się pewnego fragmentu Biblii, a jego praca została potem zmieniona wybrać komitet wybrany z całego ciała.

Instrukcje dla ich procedury były do podjęcia biskupów "Biblii, który był używany w kościołach, jak ich podstawie, poprawianie go poprzez porównanie z Grecki Hebrajski i tekstów.

Zostały one również wykaz innych Angielski wersje, które były konsultacje.

Komisarze zestaw do pracy w 1607, i ich trudy zakończone w krótkim okresie dwa lata i dziewięć miesięcy, w wyniku którego to, co jest obecnie znane jako "Autoryzowany Version".

Chociaż na pierwszy nieco powolny w uzyskaniu ogólnej akceptacji, Authorized Version od tego czasu stały się sławne za arcydzieło literatury Angielski.

Pierwsza edycja ukazała się w 1611, wkrótce po Biblii Douay, chociaż ta ostatnia nie była jedną z wersji o nazwie w instrukcji dla weryfikatorów, rozumie się, że miał znaczący wpływ na ich temat (patrz Wstęp do zmienionej wersji, ja, 2. Ponadto, JG Carleton ", Reims i Angielski Biblii").

Upoważnionego wersji drukowanej w zwykłej formie rozdziały i wersety, a przed każdym rozdziale podsumowanie jego zawartość została prefiksem.

Żadne inne ciała obce było dozwolone, z wyjątkiem niektórych krańcowych wyjaśnień w rozumieniu niektórych Grecki Hebrajski lub słowa, a liczba odesłań do innych części Pisma.

Na początku był umieszczony dedykacją dla króla Jakuba i krótkie "Adres do czytelnika".

Książki takie jak Ecclesiasticus, Machabees, a Tobias, które są uznawane przez protestantów, które mają być Dziękujemy! Zostały oczywiście pominięte.

Chociaż stwierdzono w tytule strony, że autoryzowanych wersji "powołania się czytać w kościołach", w rzeczywistości go skierował do użytku tylko stopniowo.

Do listy i Ewangelii, nie zastąpi Biskupów "Wersja do zmian w liturgii w 1661 i do Psalmów, że wersja została zachowana do dzisiaj, bo stwierdzono, że ludzie byli tak przyzwyczajeni do śpiewu , że jakiekolwiek zmiany było niewskazane, jeśli nie niemożliwe.

Znaczne zmiany zostały dokonane od czasu do czasu, w kolejnych edycjach autoryzowanych wersji, w notatki i odniesienia, a niektóre nawet w tekście.

System opiera się głównie na chronologii obliczeń Arcybiskup Ussher został po raz pierwszy w 1701 dodaje, ale później w wielu wydaniach obu dat i wiele, lub nawet wszystkich, werbalne lub odniesienia zauważa, zostały pominięte.

Jest to generalnie przyznał, że autoryzowanych wersja została niemal w każdym aspekcie wielką poprawę w żadnej z jego poprzedników.

Tak wiele było w tym przypadku, gdy Biskup Challoner jego zmiany dokonane w Biblii Douay (1749-52), które jest teraz powszechnie używany wśród Angielski-katolików mówiąc, nie scruple pożyczyć w dużej mierze od niego.

Rzeczywiście, kardynał Newman daje ją jako swoją opinię (opracowań Theol. I Eccles., 373) Challoner's rewizji został jeszcze blizej do autoryzowanych wersji niż oryginał Douay, "nie w struktury gramatyczne, ale w frazeologii i diction".

Niemniej jednak, nie pozostawał w autoryzowanych Wersja tu i tam ślady uszczerbku kontrowersyjne, jak na przykład w anioła pozdrowienie do Najświętszej Maryi Panny, wyrazy "wysoko rozwiniętych" są bardzo niepełne wykonanie oryginalnego.

W takich przypadkach, trzeba powiedzieć, Challoner zrealizowany do Douay.

Ponadto, podczas gdy w autoryzowanych wersji nazwiska osób i miejsc, zwykle były podane w formie anglicized już w użytku, pochodzące z Hebrajski pisowni, Challoner prawie zawsze na bieżąco z Wulgaty nazw, które oryginalnie pochodzą z Septuaginta.

Jest to częściowo spowodowane tym, że ma Autoryzowany Wersja nieznanych dźwięku do uszu katolickiego.

Upoważnionego Wersja niekwestionowany pozostał w posiadaniu większej części na trzech stuleci, i stała się częścią życia ludzi.

W drugiej połowie XIX wieku, jednak zaczął należy uznać, że postęp nauki wezwał do nowej wersji, która powinna uwzględniać wyniki nowoczesnych badań.

W pracy został ustalony na pieszo przez konwokacyjny w 1870, a Komisja została utworzona, w którym Amerykanie współpracowali, w wyniku wydania nowej wersji (1881-84).

Zmodyfikowaną wersję nigdy nie otrzymała żadnych precyzyjnych sankcji kościelnych, ani też nie zostały oficjalnie wprowadzone do użytku kościół.

Ma się po prostu jej sposób na jej zasadność.

Ale choć na dzień dzisiejszy jest o wiele wykorzystywane przez studentów, dla ogółu społeczeństwa (non-katolickiego) Autoryzowany Wersja nadal posiada swoją ziemię, i nie wykazuje oznak utraty jego popularności.

Publikacja informacji w formie pisemnej przez Bernarda Ward.

Przepisywane przez Janet Grayson.

W Encyklopedii Katolickiej, Tom II.

Opublikowany 1907.

New York: Robert Appleton Company.

NIHIL OBSTAT, 1907.

Remy Lafort, STD, cenzor.

Imprimatur. + John M. Farley, Archbishop of New York

Biblia Rękopisy

Żydowski Opinia Informacje

Do tego terminu wyznaczonego są odręcznie kopie i codices Hebrajski w Biblii jako całości, lub kilku książek ułożone w grupy według pewnego porządku (patrz Biblia Canon) lub pojedynczych książek.

Czasami, choć nie często, zbiory zawierają one oddzielone prorocze wybory (patrz Hafṭarah), generalnie w związku z Pentateuch (patrz Strack, "Zeitschrift für die Gesammte Lutherische Theologie und Kirche", 1875, str. 594).

Wprowadza się rozróżnienie między rękopisów przeznaczonych do użytku w synagodze i w czytaniu i osób publicznych w celach prywatnych.

Początkowo zarówno święty lub kopie publicznych i prywatnych lub wulgaryzmy były w kształcie przewijanego, jest to książka tylko styl podejmowania znane starożytności.

Po liściach formie książki weszła w Vogue (od czwartego wieku wspólnego ERA), stosowanie się do przodków nalegała na model był w przypadku tych zarezerwowany dla świętych używa na kult publiczny.

Choć wymagało tylko dla Pentateuch i Księga Estery, zgodność ta musi, jak sama nazwa wskazuje, były jednocześnie exacted także do czterech pozostałych Megillot, rozumiane jako lekcje na niektórych festiwalach.

Dlaczego oni i zbiorów z Hafṭarot przestał spełniać historycznego modelu nie można ustalić.

Zasady pisania.

The Pentateuch i Estera, gdy wyznaczone do synagogalnej użytkowania, muszą być dokładnie napisane z uwagi na zasady określone w ustawie (patrz Soferim).

Muszą one być zapisane w postaci kwadratu (również znany jako patrz Alphabet), bez samogłosek punkty i akcenty, na pergaminie wykonane ze skór "czystych" zwierząt, które, kiedy są należycie przygotowane, szyte są wspólnie przez wątków tego samego pochodzenia.

Jeśli znajdują się cztery błędy w jednej kolumnie, lub jeden błąd jest odkryty w "otwarte" i "zamknięte" części ustawy, lub w porozumieniach z metrical części, cały egzemplarz jest niezdatne do użytku () i musi być pochowany.

Wielka wieku poprzez wykorzystanie długo, i narażenia klimatyczne i inne wpływy z udziałem zaniku i inne niedoskonałości, jest jedną z przyczyn, które powodują egzemplarz niesprawny; i to okoliczność wyjaśnia, dlaczego bardzo stare egzemplarze są nie znaleziono.

Rękopisy przeznaczonych do użytku prywatnego różnią się znacznie pod względem wielkości, materiału i charakter.

Są one w rolkach, oraz w postaci książki-Folio, quarto, octavo, duodecimo.

Niektóre z nich są napisane na pergaminie, na niektóre wyroby skórzane, inni na papierze, w niektórych znaków kwadratowych, inni w rabinicznych (ten ostatni tylko w nowoczesnych razy).

Są one zwykle wyposażone w punkty samogłoski, napisanych w różnych kolorów od spółgłosek, które, są zawsze w kolorze czarnym.

Początkowe słowa lub litery są często ze złota i srebra, niektóre rzeczywiście są artystycznie oświetlone.

Czasami na marginesy wewnętrzne w kolumnach są podane Masoretic zauważa; zewnętrzna te są zarezerwowane dla scholia i, w bardziej nowoczesnym rękopisy, komentarze rabiniczne.

Yemenite rękopisy zazwyczaj nie mają kolumn i wierszy każdego towarzyszy odpowiedni werset z Targum Onkelos i Arabski przekładzie Saadia.

Miejsce na dole strony jest czasem zajmowane przez Rashi z komentarzem.

Colophons i napisy.

Ogólnie rzecz biorąc, rękopisy są dostarczane z napisami podając imię i nazwisko copyist i daty piśmie.

Kilka epok są wykorzystywane w obliczaniu tych terminów, aby z utworzeniem na świat, aby z Seleucydami, że do zniszczenia świątyni i, wreszcie, że z Babylonian exile (patrz ERA).

Wiek bd rękopisy approximatively jest określana przez tuszu, jakość na pergaminie, w obecności lub nieobecności Masoretic zauważa, i przez paleographic znaków (patrz paleografia).

Jak wskazano powyżej, istniejące rękopisy nie są bardzo starożytności.

W uzupełnieniu do wyjaśnienia już przyznane, to zjawisko, tym bardziej ciekawa, ponieważ według żydowskiego prawa, każdy Żyd powinien mieć co najmniej jednej kopii w domu, jest bardzo plausibly rozliczane na zaawansowanej teorii przez Briana Walton, a mianowicie, że w ostatecznym rozrachunku z Masorah w siódmym wieku, wiele kopii muszą zostały odrzucone ze względu na ich naruszenie zasad ustanowionych Masoretic.

Jeżeli Talmud Yerushalmi (Taanit lxviii. 1) ma być zapisywane, a świątynia została jeszcze stały, standardowe codices z Pentateuch zostały oficjalnie uznane.

Te zostały złożone w sądzie w świątyni i służyły jako modele dla ścisłości.

Zgodnie z podaną przejście, trzy znane były przez odpowiednio następujące nazwy: "Sefer Me'on," tak zwany ze względu na jej czytania zamiast (Deut. XXXIII. 27); "Sefer Za'aṭuṭe," ze względu na jego czytanie zamiast (np. XXIV. 5); i "Sefer Cześć," ze względu na jego czytania z yod w dziewięciu fragmentów zamiast jedenaście.

W Masorites, również wydaje się mieć konsultacje standardowe rękopisy obchodzi ich dokładności w redaction w tekście i na kompilacji z Masoretic glosses.

Choć żaden z nich nie została zachowana, następujące są określone jako władze w prawie każdym rękopis znaczenie:

Kodeks Muggeh,

czyli poprawiony Codex: Cytowane przez Masorites albo przez jej pełny tytuł () lub po prostu jako "Muggeh" ().

Kodeks Hilleli ():

Pochodzenie jej nazwy nie jest znana.

Według Zacuto, ten kod został napisany przez niektórych Hillela na około 600 do wspólnej epoki.

W swojej Kronice, skompilowane około 1500, Zacuto wyraża się następująco:

"W roku 4957, w dwudziestym ósmym AB (14 sierpnia, 1197), doszło do wielkiego prześladowania Żydów w królestwie Leon na strony z dwóch królestw, które skierował do oblegał ją. W tym czasie Wyruszyli stamtąd dwadzieścia cztery świętych ksiąg, które zostały napisane około 600 lat wcześniej. Zostały one napisane przez R. Hillel ben Mojżesz ben Hillel, i stąd jego nazwa została podana do kodeksu, który był nazywany "Hilleli".

To było bardzo poprawne, a wszystkie inne zostały zrewidowane po codices. Ujrzałem dwóch pozostałych części, zawierających Były Ostatnich i proroków, napisane w dużych i pięknych znaków; te zostały wniesione przez wygnańców z Portugalia i sprzedawane na Bugia w Afryka, gdzie nadal są, zostały napisane około 900 lat temu. Kimḥi w jego gramatyki w Num. x. 4 mówi, że Pentateuch z Hillela Kodeks został istniejące w Toledo. "

Kodeks Sanbuki:

Często cytowany w Masorah Parva, i bardzo chwalono za jego dokładność przez Menachem de Lonzano w jego "Albo Tory".

Według Christian D. Ginsburg, nazwa tego kodeksu pochodzi z "Zambuki" nad Tygrysem, do której należał społeczności.

Kodeks Yerushalmi:

Jak zostało potwierdzone przez Ḳimḥi ( "Miklol", wyd. Fürth, 1793, str. 184b), kod był przez wiele lat w Saragossa, i był szeroko używany przez grammarian i leksykograf Ibn Janaḥ.

Jest bardzo często cytowany w Masorah jak orthography wystawiał inny od tego z Kodeksu Hilleli.

Kodeks Jerycha, zwany też Jericho Pentateuch ():

Nazwa zdaje się sugerować, że rękopis obejmował jedynie Pentateuch.

Jest to wspomniany przez Eliasza levita w "Shibre Luḥot", jako najbardziej wiarygodne dla akcenty.

Kodeks Synaj ():

Wiele istnieją opinie co do pozyskiwania jej nazwę.

Najbardziej prawdopodobne jest, że pochodzi z "Synaj", podobnie jak codices Jerycha i Yerushalmi oznaczenia miejsca ich pochodzenia.

To, o których mowa w Masorah, a także cytowane przez Eliasza levita w swojej pracy przytoczona powyżej.

Kodeks Wielkiej Maḥzor ():

To prawdopodobnie zawarte w rocznych lub trzyletni cykl ( "Maḥzor") należy czytać lekcje na tydzień-dzień, szabatów, świąt i postów, stąd jego nazwa.

Kodeks Ezdrasz:

Cytowane w Masorah Parva.

A professing rękopis się kopia tego kodeksu jest w posiadaniu Christian D. Ginsburg.

Kodeks Babilonu ():

Różnice ( "ḥillufin") istniały między szkołami Zachodniej (), główny siedziby, która została Tyberiada i Wschodniej (), główne centra, które zostały Nehardea i Sury, czytanie w wielu fragmentach, w tym kodeksu daje Recension Wschodniej (patrz Masorah).

Kolejną standardową kodeksu, który służył jako model w chwili Maimonides było napisane, że w dziesiątym wieku przez znanego Masorite Aaron ben Mojżesz ben Aszer z Tyberiady (porównaj Majmonides, "Yad" Sefer Tora, VIII. 4).

Ten kod był dla długiego czasu uważa się za identyczne z tym zachowane w synagodze w Aleppo (Jakub Saphir, i. 12b; Grätz, w "Monatsschrift", 1871, str. 6, 1887, str. 30; Strack " Prolegomena Critica ", pp. 44-46).

[PL Adler ( "Kaufmann Gedenkbuch", str. 130) twierdzi, że jest Aleppo Codex kopię, nie oryginał, lecz Wickes ( "Hebrajski akcentowania," Przedmowa, str. vii., Oksford, 1887) wyjaśnia, że " oświadczenie przypisanie do kodeksu (Aaron ben Mojżesz) Ben-Asher jest wytwarzanie. "

EGH

Dwa rękopisy, że obchodzi się bardzo starożytnych są nadal obowiązują w Syria.

Jednym z tych, Damaszek Kodeksu, które zgodnie z napisem na jej tytuł strony (dodaje jednak, by później ręcznie), został napisany w trzecim wieku wspólnej ery, należy do żydowskiej rodziny Damaszek nazwie Parḥi , I jest wystawiony na mieszkańców na uroczystość dni.

W innych jest przechowywana w grocie przez mieszkańców w pobliżu Jobar Damaszek.

Liczba MSS.

Liczba Hebrajski Biblia rękopisów znalezionych w europejskich bibliotekach jest znaczne.

Najstarsza kolekcja jest, że w Imperial Library, St Petersburg, dawniej w Odessie biblijne społeczeństwa biblioteki.

Opis niektórych z tych rękopisów została podana przez Efraima Mojżesz Pinner w broszurę zatytułowaną "Prospekt emisyjny Hebräischen und der Alten Rabbinischen Manuscripte", itp., Odessa, 1845.

Pełny opis przez Strack i Harkavy podana jest w ich katalogu.

Najstarszy rękopis ten cenny zbiór jest Pentateuch przywiezione z Derband (Daghestan), napisane przed 604 do wspólnej epoki.

Składa się z czterdzieści pięć skór posiadający 226 kolumn, i składa się z sześciu części: (1) Gen. I.-XLVI.

25, koniec (9 skórki, 52 kolumn, 51 wierszy; Taggin później przez strony).

(2) Gen. XLVI.

26-Numbers (24 skór, 134 kolumn, 50 wierszy, bez Taggin).

(3) Deut.

I.-XVII.

(4 skórki, 21 kolumn, 51 wierszy, bez Taggin).

(4) Deut.

XVII.-XXI.

4 (1 skóry, 3 kolumny, 51 wierszy).

(5) Deut.

XXI.

5-XXIII.

23 (1 skóry, 3 kolumny, 51 wierszy).

(6) Deut.

XXIII.

24-koniec Deut.

(4 skórki, 13 kolumn, 51 wierszy).

Najstarszy rękopis w formie książki w bibliotece w Petersburgu z 916 terminów.

Składa się z 225 folios, każdy Folio podzielona wzdłuż na dwie kolumny z 21 linii do kolumny, z wyjątkiem Folio 1a i folio 224a-b, które wykazują epigraphs.

Zawiera ona tym ostatnim proroków.

Dwie linie Masorah Magna wyświetlane w dolnym marginesie każdej strony, podczas gdy Masorah Parva centrum zajmuje przestrzeń między kolumnami.

Samogłoski są punkty superlinear w tzw babilońskiej.

Łączna liczba rękopisów Biblii w Petersburgu jest 146 bibliotek.

W bibliotekach.

The British Museum posiada 165 rękopisów Biblii, z których najstarsze Masoretic Biblii jest napisane o 820-850.

Zawiera ona Pentateuch i składa się z 186 folios, 55, które były jednocześnie brakuje, ale zostały dodane w późniejszym strony.

The Bodleian Library, Oksford, posiada 146 rękopisów Biblii, z których najstarszy pochodzi z 1104.

Cambridge liczy 32 z najstarszych uważa się dziesiątego wieku.

Biblia rękopisów w piękne są również numery można znaleźć w prywatnych bibliotek w Anglii, z których najważniejszym jest fakt, że gromadzenie EN Adler.

Zawiera około 100 codices, najstarszy pochodzący z IX wieku.

W Bibliotheque Nationale w Paryżu, posiada 132 rękopisów Biblii, najstarsza z datą 1286.

W Biblii liczba rękopisów w Bibliotece jest 24 Wiedeń.

Najstarszy (na podstawie podanych przez Kennicott L. 126) zawiera te ostatnie proroków i Hagiographa, napisane w dziesiątym wieku.

Steinschneider opisuje 14 rękopisów Biblii w Royal biblioteki w Berlinie, żaden z nich nie jest bardzo stary.

De Rossi opisano 848 rękopisów (obecnie w Parmie), z których najstarsze ma L. 634, zawierające Lev.

XXI.

19-Num. i. 50, napisany w ósmym wieku.

Watykan Biblioteka posiada 39 rękopisów Biblii, które zostały opisane przez Józefa Szymona Assemani i Stephen Ephodius Assemani.

Kilka rękopisów Biblii są w bibliotekach Leipsic, Monachium, Lejda.

Niektóre rękopisy Biblii zostały przywiezione z Chiny.

Są one częściowo synagogi rolkach, częściowo prywatnych kopii, której tekst nie różnią się od Masoretic Biblji.

A Pentateuch z Malabar Żydów jest obecnie w Anglii.

Jest podobny, w całości, zwykle synagogi rolkach, chyba że jest napisane na czerwono skóry.

Samarytanin rękopisy z Pentateuch znajdują się w British Museum, Bodleian, Sankt Petersburgu, Parma, Watykan i bibliotek; opis nich odpowiednich katalogów może być konsultowany.

Jako ciekawostki mogą być wymienione w jeden Pentateuch Hebrajski Arabski znaków, obecnie w British Museum; Pentateuch w łacina znaków w Bodleian Library, a wreszcie, na Pentateuch fragmenty napisane w odwróconej kolejności alfabetycznej odkryte w ostatnim czasie w Geniza Kair.

Emil G. Hirsch, Izaaka Broydé


Jewish Encyclopedia, opublikowanych między 1901-1906.

Bibliografia:


Kennicott, Dissertatio Generalis; Walton, prolegomena do Polyglot; S. Davidson, Traktat o Teoria źródeł; Strack, prolegomena Critica w Vetus Testamentum Hebraicum; Christian D. Ginsburg, Wprowadzenie do Masoretico-Critical Edition z Hebrajski Biblia, pp.

421 i nast.

Tłumaczenia Biblii

Żydowski Opinia Informacje

W Targums.

Żydowski tłumaczenia Starego Testamentu zostały dokonane od czasu do czasu przez Żydów, w celu zaspokojenia potrzeb, zarówno w ramach usług publicznych oraz w życiu prywatnym, które miało stopniowo utracone znajomości języka starożytnych krajowych.

W samej Palestynie, Hebrajski był napędzany przede wszystkim przez Aramejski, a następnie przez Grecki, a wreszcie przez Arabski.

Fragmenty Biblii sobie (w Ezdrasz i Daniel) są zapisywane w Aramejski; i nie ma zgody wśród uczonych opinię co do tego, czy części te zostały pierwotnie napisane w tym języku lub zostały przetłumaczone z Hebrajski.

Choć Hebrajski pozostał sacrum i języka literackiego, wiedzy musi mieć znikła do tego stopnia, w drugim wieku przed wspólnym epoki, że konieczne stało się dla "meturgeman" do tłumaczenia tygodnika Pentateuch i prorocze lekcje jak czytamy w Synagoga (Berliner "Onkelos", str. 7; Friedmann, "Akylos und Onkelos, str. 58).

Stwierdzenie wygłoszone przez dwóch uczonych powołano tylko, że Targums datę, od czasu Ezdrasz, jest nieuzasadnione, ponieważ są one napisane w West-Aramejski dialekt.

Władze synagogi nie chętnie pozwalają się takich tłumaczeń pisemnych.

Oni czuli, że byłoby to wprowadzenie premii na nieznajomości tego tekstu, i że biblijne słowo byłoby zagrożone są źle interpretowane lub nawet niezrozumiany.

Oni starali się zminimalizować niebezpieczeństwo, pozwalając tylko jeden werset należy odczytać i przetłumaczyć na czas w przypadku ustawy, a trzy w przypadku proroków (Meg. iv. 4).

Niektóre fragmenty zostały przetłumaczone nigdy się publicznie, np. Gen. XXXV.

22; Ex.

XXXII.

21-25; Num.

vi. 23-26; Lev.

XVIII.

21 (Meg. iv. 10; zobaczyć. Berliner, WKT 217; Ginsburger, "Monatsschrift", XLIV. 1).

Te fragmenty znajdują się w Pseudo-Jonatana i w Midrashim do użytku prywatnego.

Jest wyraźnie napisane, że nie kopię w Targum miał być stosowany w służbie publicznej (Yer. Meg. Iv. 1); chociaż w celach prywatnych kopie były dozwolone, które mają być wprowadzone.

Talmudu, prawdą jest, wspomina pisemne Targum do Księgi Hioba, który był w posiadaniu Rabban Gamaliel I. podczas Drugiej Świątyni, ok. 20-40 CE (Tosef., Shab. XIV. 2; Bab. Shab. 115a; Soferim xv. 2; porównać Berliner, WKT 90), który następnie został pochowany na zlecenie Gamaliel.

W Yer.

Shab. XVI.

1 wariant mówi tradycja takiego Targum, które były w rękach zarówno starszego i młodszego Gamaliel.

Pomimo tej tradycji jest akceptowana nawet przez Bacher (patrz Aramejski Language), nie oznacza sprawdzenia tego oświadczenia, Targum istniejących do tej książce są w znacznie późniejszym terminie.

Tradycja na pewno nie może odnosić się do tłumaczenia Grecki, jak Grätz ( "Monatsschrift", XXVI. 87) posiada.

Według Blau ( "Einleitung, str. 79) odniesienie do kopii jest napisane w Starym Hebrajski skryptu.

W dużej mierze jest Targum parafraza, powielenie w odniesieniu do tradycji rabinicznych w rozumieniu tekstu.

W historii tego Targum patrz Targum.

W przekazując słowo należy powiedzieć o Samarytanina w wersji z Pentateuch w West-Aramejski dialekt, którym Samarytanie jednocześnie mówił.

Jest to jak dotąd nie można powiedzieć, w którym wieku tej wersji została dokonana.

Nawet jeśli cytatów w ramach podpis τὸ Σαμαρειτικόυ, które znajdują się w scholia do Orygenes, Hexapla, odnoszą się do niego, Kohn uważa, że są one wyciągnięte z Grecki tłumaczenie dokonane przez Samarytanina w Egipt.

Tekst był edytowany w Samarytanin znaków Petermann przez H. i K. Vollers (Berlin, 1872-91), aw Hebrajski znaków przez A. Brüll (1873-75), z Polyglot Londyn.

M. Heidenheim 's wydanie w Hebrajski znaków, z których tylko okazało Genesis ( "Bibliotheca Samaritana," I., Leipsic, 1884), został bardzo poważnie krytykowany (patrz: Nestle, "Uebersetzungen der Bibel", str. 205).

Wpływ Hellenism.

Rozstrzygania dużej liczby Żydów w różnych częściach tego Grecki świat, Hellenization Palestyny, a Jerozolima w obecności Żydów ze wszystkich krajów, zwłaszcza z tych Grecki pod wpływem, w czasie przymusowej rabinów w leczeniu pytanie więcej swobodę.

Według Meg.

ii. 1, było zabronione przeczytać Megillah w Aramejski lub w jakikolwiek inny nie-Hebrajski język, za wyjątkiem zagranicznych Żydów () Jerozolima (porównaj Baraita w Bab. Meg. 18a; Shab. 115b) i że takie zagranicznych Żydów były w mieście w dużych ilościach jest postrzegany aktów ii.

5-11. Tak więc, także, okaże się, według innej tradycji (Meg. i. 8), że zezwala na napisanie do biblijnej książki w dowolnym języku (); chociaż R. Simon ben Gamaliel byłoby ograniczenie tego uprawnienia, aby Grecki (Yer. Meg. I. 1): "Po dokładnym zbadaniu okazało się, że Pentateuch może być właściwie tylko do przetłumaczenia Grecki").

Istnieją dowody na fakt, że w synagodze w Grecki było swobodnie używane (Tosef., Meg. Iv. 13).

Nie ma nawet listy tradycją, że Grecki były engraven na klatce piersiowej w świątyni, w którym były przechowywane syklów (iii Sheḳ.. 2), a istnieje również chrześcijańskie świadectwo w tej sprawie (Justin, "Cohortatio reklamy Græcos," xiii. ; Tertulian, "Apologia", XVIII.; Frankel, "Vorstudien", str. 56).

Jest zgłosiło, że w Azja-moll R. Meïr nie był w stanie znaleźć Megillah napisane w Hebrajski (Tosef., Meg. Ii. 4) oraz tygodniowe lekcje zarówno z Prawo i Prorocy byli w jak najszybszym terminie w Grecki w Aleksandria ( "Żyd. Quart. Rev" ix. 730).

To sprawia, że zrozumiałe stwierdzenie, że "ustawa może być w dowolnym języku" (Soṭah 33a; Meg. 17b).

Dobrze znane przejście w Miszny (iv Yad.. 5), który wspomina o lewici zanieczyszczeń spowodowanych przez dotykania biblijne książek, które szczególnie w WYJĄTKIEM Targum z tych przepisów, została bardzo prawidłowo wytłumaczyć Blau jako odnoszące się do różnych stopni świętości tylko: tłumaczenia nie może, oczywiście, należy umieścić na tym samym poziomie, z oryginalnym Hebrajski.

W późniejszym czasie być może w drugim wieku rium obecnej erze-inny punkt widzenia wydaje się powszechnych, a on powiedział, że był dzień, w którym ustawa została przetłumaczona na Grecki był jako niefortunne dla Żydów, z którą Złoty cielec został (Soferim i. 8, 9).

Nawet uczyć dzieci Grecki było zabronione (ix Soṭah. 14), choć jeszcze dozwolone uczyć dziewczyny Grecki, jako że znajomość języka uznano za osiągnięcie.

Najwyraźniej ta zmiana widzenia było spowodowanych przez wzrost chrześcijańskiego Kościoła, który korzystał z Biblii tylko w wersji Septuaginta.

To będzie postrzegana, że w średniowieczu pragnienie proszę kobiety w trakcie świadczenia usług i polecić je doprowadziło do wprowadzenia w vernacular, zwłaszcza dla prophetical lekcje.

W traktat Soferim sprawia, że nawet obowiązek "w tłumaczeniu, dla kobiet, tygodnik odczyty z Pentateuch i proroków przed zakończeniem służby. Tłumaczenia nie było przeczytać werset przez werset po Hebrajski, ale jako jedno ciągłe przejście" (Abrahams, "Życie żydowskie w średniowieczu", str. 345).

W Septuaginta.

Najstarszy i najważniejszy z wszystkich wersji dokonane przez Żydów, że jest nazywany "Septuaginta" ( "Interpretatio Septuaginta mężów" lub "seniorum").

To jest pomnik z Grecki wypowiedziane przez duże i ważne społeczności żydowskiej Aleksandria; nie klasycznych Grecki, ani nawet w stylu helleńskiego dotkniętych Alexandrian pisarzy.

Jeśli konto podane przez Aristeas być prawdziwe, niektóre ślady palestyńskich wpływów należy znaleźć, ale badania Egiptu papirusy, które są bogate w tym szczególnym okresie, powiedział przez obie Mahaffy i Deissmann wykazują bardzo bliskie podobieństwo między językiem i stanowią one, że z Septuaginta, nie wspominając już o egipskich słów uznawanych przez obie Hody i Eichhorn.

Te papirusy mają w środek ponownie Aristeas (ok. 200 pne) w opinii uczonych.

Po jego "List do Philocrates" tradycji, co do pochodzenia spoczywa na Septuaginta.

Jest teraz uwierzył, że chociaż on może być błędne w pewnych punktach jego faktów w ogóle są godne credence (Abrahams, w "Żyda. Quart. Rev" XIV. 321).

Według Aristeas, Pentateuch był tłumaczony w czasie Filadelfos, Ptolemeusz II (285-247 pne), którego tłumaczenie było popierane przez króla i zaaprobowany przez Żydów Aleksandria.

Grätz ( "Gesch. Der Juden," 3d ed. III. 615) wyróżnia się tym, przypisując je do panowania Filometor (181-146 pne).

Niezależnie od akcji, króla miały w pracy, on ewidentnie zadowolony pilna potrzeba odczuwane przez gminy żydowskiej, wśród których znajomość Hebrajski został szybko spadku przed wymaganiom codziennego życia.

Nie wiadomo, kiedy inne książki z Biblii były świadczone w Grecki.

W wnuk Mądrość Syracha (132 pne), w prolog do jego tłumaczenia jego dziadek pracy, mówi o "Prawo, proroków, a reszta z książki" jako już obecne w jego dzień.

A Grecki Kroniki jest wymieniona przez Eupolemus (połowy II wieku pne); Aristeas, historyk, cytuje Praca; pieszo-uwaga na Grecki Esther wydaje się, aby pokazać, że książka była w obiegu przed końcem drugiego wieku przed Chrystusem, oraz Septuaginta w Psalter jest cytowany w I Macc.

vii. 17. Jest zatem więcej niż prawdopodobne, że w całej Biblii została przetłumaczona na Grecki przed początkiem ery chrześcijańskiej (Swete, "Wprowadzenie do OT w Grecki," ch. I.).

Duża liczba Grecki-speaking społeczności żydowskiej w Palestynie, Syria, Mezopotamia, Azja-moll, północna Afryka i muszą mieć ułatwiony jego rozprzestrzenianiu we wszystkich tych regionach.

Notowania od Starego Testamentu w Nowym są w głównej zaczerpnięte z Septuaginta, a nawet gdy jest cytowania pośredni wpływ tej wersji jest wyraźnie postrzegany.

Będzie to również wyjaśnić w środek Niewątpliwą wpływ na Septuaginta na Syryjski tłumacz nazwał "Peshiṭta".

Bycie złożonych prac, tłumaczenia waha się w różnych książkach.

W Pentateuch, naturalnie, jej zgodność z najbardziej oryginalnych; Praca waha się w nich najczęściej.

W niektórych książek (np. Daniel) wpływ żydowskiego Midrasz jest bardziej widoczne niż w innych.

Jeżeli jest to dosłowne jest "nie do zaakceptowania jako dzieło literackie" (Swete, Ib. Str. 22).

Tłumaczenie, które pokazuje w czasie szczególną nieznajomości Hebrajski użycia, był wyraźnie się od kodeksu, który różnił się w miejscach powszechnie od tekstu skrystalizowane przez Masorah.

Jej wpływ na Grecki-speaking Żydzi muszą być wielkie.

W czasie stało się kanoniczną Grecki Biblii, jak Luter, tłumaczenia został Niemiecki i Angielski Autoryzowany wersji.

Jest to wersja używana przez żydowskich pisarzy helleńskiego, Demetriusz, Eupolemus, Artabanus, Aristeas, Ezechiel, Arystobul, jak również w Księdze Mądrości, tłumaczenia Mądrość Syracha, i żydowskiego Sibyllines.

Hornemann, Siegfried i Ryle wykazały, że Philo podstaw jego cytatów z Biblii na Septuaginta wersji, choć nie ma scruple temat modyfikowania lub ich zamieszczenie ich dużo swobody.

Wynika z tego tłumaczenia Josephus ściśle (Freudenthal, "Studien Hellenistische," II. 171; Siegfried, w Stade "Zeitschrift," III. 32).

Stał się on częścią Biblii chrześcijańskiej w Kościele.

Orzeł.

Dwie rzeczy, jednak spowodował Septuaginta widzianymi w perspektywie długoterminowej do Żydów.

Jego rozbieżności z przyjętymi tekstu (po nazwie Masoretic) był zbyt oczywiste i dlatego nie może służyć jako podstawa do dyskusji teologicznej lub homiletic interpretacji.

Ta nieufność została podkreślona przez fakt, że została przyjęta jako Pismo Święte przez nową wiarę.

A zmiany w sensie kanonicznym tekstem żydowskiej było konieczne.

Zmiana ta została dokonana przez prozelitę, orzeł, którzy żyli w czasie panowania Hadriana (117-138).

On jest zgłoszone zostały do młodzieży szkolnej R. Akiba, a także do zawartych w jego rewizji zasad ścisłej literalna wykładnia tego tekstu, na pewno jego tłumaczenie jest pedantyczny i jego Grecki jest uncouth.

To usiłowano jedynie do odtworzenia tekstu słowo w słowo, i dla tego powodu wzrosła gwałtownie na rzecz środowisk żydowskich w ściśle gdzie Hebrajski był jeszcze zrozumiałe.

Nie tylko w dni Orygenes został on w ten sposób popularny, ale, według zeznań i Hieronim Augustyn, aż do czwartego i piątego wieku.

Z tego tłumaczenia kilku fragmentów mają zejść do nas, wraz ze złożonym przez wiele cytatów z pisarzy chrześcijańskich, Hexapla Orygenesa.

W połowie szóstego wieku rium pewna część Żydów w Bizancjum chciał czytać w szabat lections Grecki, jak również w Hebrajski, ale rabinów i władze pożądane, że tylko Hebrajski powinny być odczytywane.

W dyskusji przyszedł przed cesarza, Justyniana, którzy w 553 roku wydał noweli, w którym był on wyraźnie stwierdził, że "Hebrajczyków są dopuszczone do odczytu Świętego Writ w ich synagogach w Grecki język", a cesarz poinformowała je do wykorzystania albo Septuaginta lub wersji Aquila (Grätz, "Gesch. der Juden," V. 435).

Theodotion i Symmachus.

Drugi przegląd Septuaginta została dokonana przez jednego Theodotion, być może pochodzący z Efezu, którzy mogą mieć mieszkał pod koniec drugiego wieku.

On jest czasami powiedział, że było konwertować na judaizm.

Jego zmiany, również w charakterze powtórzenia do Hebrajski tekst, ale unika on w całości z pedantry orzeł, a jego Grecki daje czytelnego tekstu, tylko dowodów na jego pedantry są transliteracje szereg Hebrajski słowa.

Strange do powiedzenia, jego wersję Daniel całkowicie się, że w Septuaginta oraz w innych częściach jego tłumaczenia są sporadycznie znaleźć w zwykłych Septuaginta rękopisy.

Na ten fakt nie wystarczający powód została jeszcze podana.

Fragmenty jego pracy są również znaleźć w pozostaje w Hexapla Orygenesa.

Trzecia tłumacz, Symmachus, których data nie jest znana, chciał sprawnego dół orzeł's un-Grecian Grecki poprzez wykorzystanie zarówno Septuaginta i Theodotion.

On wydaje się być najlepszym stylista wszystkich.

Według Epifaniusz, był Samarytanin konwersji na judaizm, ale i Euzebiusz Jerome go kontroli Ebionite.

Spośród trzech innych fragmentaryczne tłumaczenie na Grecki wykorzystywane przez Orygenesa w jego kompilacji Hexapla, bardzo niewiele wiadomo.

Nie jest nawet pewne, że są one dziełem Żydów.

Pod koniec XIV w. lub na początku XV rium innego tłumaczenia Biblii na Grecki został złożony, z których część obejmująca Pentateuch, Ruth, przysłowia, Canticles, Ecclesiastes, Lamentations, a Daniel jest nadal zachowany w rękopisie (MS . Gr.. Nr vii). Biblioteki w St Mark's, Wenecja.

To był edytowany w ostatecznej formie przez Oskar von Gebhardt ( "Græcus venetus," Leipsic, 1875), wstęp Franz Delitzsch.

Według von Gebhardt, Delitzsch, Freudenthal ( "Hellenistische Studien", str. 129), autor był Żydem, którzy z jakiegoś powodu lub innych preferowanych komentarza Dawida Ḳimḥi ze Rashi.

Autor posiada również wykorzystywane były Grecki wersji.

Ciało praca jest wykonywana w Poddasze Grecki; Aramejski części Daniel są świadczone w dorycki.

Delitzsch dołożyła wszelkich starań w celu identyfikacji autora z pewnego Eliseus, dowiedziałem się Żyda w sądzie Murad I. (patrz "Theol. Lit. Zeit." I. 107; Swete, WKT 56; Nestle, WKT 84).

Z drugiej strony, P. Frankl próbował pokazać, że tłumacz był chrześcijaninem, a nie Żyda ( "Monatsschrift", XXIV. 372).

Według Grätz ( "Gesch. Der Juden," vii. 318), Szemariasz z Negroponte (1328-46) świadczone Księgi Rodzaju w Grecki, próbując w ten sposób most nad rozdzieli Karaites oddzielenie od Rabbinites.

Ale Szemariasz prac był komentarz, a nie tłumaczenia (Steinschneider, "Hebr. Bibl." Xv. 39).

W tłumaczeniu na Hafṭarot do Grecki patrz "Magazin", ii.

5.

Nowoczesny Grecki.

Pierwsza próba przetłumaczenia Biblii na nowoczesnych Grecki został złożony przez mnicha z wyspy Krety, Agapiou przez nazwę.

W 1543 roku opublikował świadczenia Psalmy, które ściśle się Septuaginta tłumaczenia.

To poprzedza pierwszy żydowskiego tłumaczenia tylko przez kilka lat.

Jedna kolumna z Polyglot Pentateuch (Konstantynopola, 1547) zawierało Neo-Grecki Hebrajski w wersji znaków.

W dialekt używany to Epir, a nie pojedyncze słowa Turecki znajduje się w nim.

Choć pełna Hebraisims, jest uważane za istotne dla analizy Grecki lingwistyka.

W kilka egzemplarzy tego wydania, które są obecnie znane istnieć nie zgadzają; i został on zasugerował, że korekty zostały dokonane w tekście w trakcie drukowania.

W "Revue des Etudes Grecques" (III. 288 i nast.) Belleli się przedrukować czterech pierwszych rozdziałów Księgi Rodzaju, a także faksymile w całości został opublikowany przez DC Hesseling, "Les Cinq Livres de la Loi" (Lejda, 1897; porównać dyskusji w "Rev Etudes Juives" XXXV. 132, 314).

Tłumaczenie Jonasza w nowoczesne Grecki znajduje się w rękopisie wielkość modlitwy w Bibliotece Uniwersytetu w Bolonii i jest znany, z R. Meïr Katzenellenbogen, że jego dni (1470-1565) był zwyczajem w celu Padwa przeczytaj Hafṭarah z Atonement dzień w vernacular; było to również w przypadku Candia (Kapsali, ed. Lattes, str. 22).

L. wykazało Modena ( "Cataloghi dei kodocyl orientali", str. 335, Florencja, 1876), że trzynastego wieku rękopis, który przybył pierwotnie z Canea, jest podobne do MS.

Liczba 1144 w Bodleian kolekcja (Neubauer, "Kat. Bodl. Hebr. MSS." Col. 333; "Rev Etudes Juives," XXIII. 135).

W 1576 Mojżesz Eliasz ben Phobian lub Popian, opublikowane w Konstantynopolu jeden Neo-Grecki tłumaczenia Praca dla wyrażenia celu ułatwienia nauczania Hebrajski (Belleli, "Rev Etudes Juives," XXII. 250; porównać IB. XXIII. 136, XXIV. 160, Güdemann, "Quellen" pp. 239-289).

W Peshiṭta.

W Syryjski tłumaczenie Starego Testamentu był niewątpliwie dokonane bezpośrednio z Hebrajski, choć w Antiochii, w trakcie trzeciego wieku obecnych czasach późniejszych okresach i na to skorygowane, tak aby stało się ono zgodne z Septuaginta.

Historia jego pochodzenia jest niejasny, ale prawdopodobnie został złożony w Mezopotamii w pierwszym wieku.

Podobnie jak w większości starszych tłumaczenia, różne ręce zostały w pracy tutaj.

Perles ( "Meletemata Peschittoniana", Wrocław, 1859), Prager ( "De Veteris, testamenti Versione Peschitto", Göttingen, 1875) i Bacher (patrz Język Aramejski) uwierzy, że jest dziełem Żydów, ale tego jeszcze nie udowodniono , A zdaniem Dathe, Eichhorn, Hitzig, Nöldeke, Renan, że zawdzięcza swoje pochodzenie do Judæo-chrześcijan, wydaje się bardziej prawdopodobne.

Perles, jednak wykazał, że istnieją dowody niewątpliwymi w Peshiṭta z wpływów z Targum, zwłaszcza w Genesis.

Zostało to potwierdzone przez Cornill dla Ezechiel ( "Das Buch Ezechiel", str. 154), Kroniki S. Fränkel (w "Jahrb. Protestantische für Theologie", 1879), oraz oferty przez Stenig ( "De syriaca Książka jobi Interp. "Helsingfors, 1887), Mandl (" Peschitto zu hiob "Leipsic, 1892), Hauman (Stade" Zeitschrift "xix.29).

Najbliższe porozumienia pomiędzy dwoma wersjami znajduje się w Księga Przysłów, ale jest teraz ogólnie stwierdzić, że w tym przypadku Targum odzwierciedla Peshiṭta, a nie odwrotnie, jak twierdzi Maybaum (Merx, "Archiwum", obj. Ii). .

Ten widok jest podtrzymane przez uwagę na ogólny charakter tłumaczenia (Pinkuss, w Stade "Zeitschrift", XIV. 101; patrz również Duval, "Littérature Syriaque", 1899, pp. 31 i nast.).

Arabski wersje.

To jest niemożliwe, aby powiedzieć, jak w czasach wczesnego Żydów rozpoczęła się w tłumaczeniu Biblii na Arabski.

Po wczesnym zwycięstwa w Mohammedans, Arabski Arabski cywilizacji i okolic sprowadziło Żydów w bardzo ścisłym związku z Arabski język.

Nawet jeśli Hebrajski był nadal utrzymywać, Hebrajski alfabet muszą czasami byli z mody, bo istnieją pewne Karaite rękopisy z dziesiątego wieku, zawierający tekst w Hebrajski Arabski znaków i liter stosowane jako samogłoskę-znaków (R. Hörning, "British Museum Karaite MSS." Londyn, 1889; Margoliouth, "Kat. Hebr. Samarytanin i MSS. Brit. Mus." I., nr 103, 104).

To Żydzi mieli niewiele scruple czytania Biblii w Arabski mogą być postrzegane z Judy ibn Tibbon porad dla swego syna, aby zapoznać się z Sabbath lections w tym języku ( "Żyd. Quart. Rev" xii. 484).

Nie ma żadnych faktów, jednak, co na początku udowodnić, że Żydzi Arabii posiadał żadnych Arabski tłumaczenie Biblii.

Istnieje tradycja, sięgająca do Abu Huraya, współczesne Mahometa, że "ludzie Księgi wykorzystywane do odczytu Taurah [Tory] Hebrajski i interpretować go w Arabski do zwolenników islamu", którego tradycja jest podstawą polemikę z Abu Mohammed ibn Ḥazm (zm. 1064).

Innym tradycja mówi, że "Ka'ab rabina przyniosła książka [" sifr "] Omara w calif i rzekł:" Oto Tory, przeczytaj go "(Goldziher, w" ZDMG "XXXII. 344).

W dowody są niewystarczające, a nawet mniej thereis aresztowania dla Sprenger Idea Dziękujemy! Pism, które były obecne w Arabii podczas Mohammeda dni (patrz Kuenen, "Volksreligion", str. 297).

W późniejszym czasie, jednak takie tłumaczenie musi istnieć, chociaż niewiele credence mogą być wprowadzane na gwarancje z polemical pisarzy, że "należy czytać w tej Tory" lub "w Zabur [Psalmów]" (ib. p . 351; porównać Stade "Zeitschrift" xiii. 315).

W Fihrist (red. Flügel, i. 22) Al-Nadim wspomina jeden Aḥmad ibn Abd Bóg ibn Salam którzy przetłumaczone w Biblii Arabski, w czasie Harun al-Raszid.

Faḥr al-Din al-Razi wspomina tłumaczenia Habbakuk przez syna Rabban Al-Ṭabari ( "ZDMG" XLII. 645).

Wiele z Arabski historyków, jak Al-Ṭabari, Mas'udi, Ḥamza, Biruni, cytować fragmenty i ponowne wczesnej historii Żydów w sposób najbardziej circumstantial.

Ibn Ḳutaibah, historyk (zm. 889), mówi, że czytać Biblii, a on nawet się zbiór fragmentów biblijnych w pracy, które zostały zachowane przez Ibn Jauzi z XII wieku (patrz Haupt i Delitzsch, "Beiträge zur Assyriologie, "III. 46; Stade" Zeitschrift, "xv. 138).

Saadia agonia uwagi.

Pierwszym ważnym Arabski tłumaczenie to Saadia agonia uwagi: (892-942).

Wpływ tego tłumaczenia był na swój sposób, że tak wielkie jak w agonia uwagi na prace filozoficzne.

To pozostało do dnia dzisiejszego w wersji dla Żydów w krajach Arabski-mówiąc: to jest godny przez nazwę "Targum" oraz w wielu z Arabii Południowej rękopisy Biblii wynika z Aramejski wersetów przez wersetów, jak Aramejski zgodny Hebrajski .

Saadia w głównym ma Targum jako swego przewodnika, w szczególności zniesienie wszystkich anthropomorphisms.

Jego szef myśli, jednak jest do sporządzenia czytelnej i zrozumiałej tłumaczenia.

W tym sensie jego tłumaczenie może być zwołane wolne; był ewidentnie pracy dla ogólnego czytania publicznych, jak i żydowskie Mohammedan, a nie dla uczonych.

Ibn Ezra blames go na razie wynika z którą przechodzi przez trudności.

Jednak, w tym tłumaczeniem rozmów "tafsir" (wyjaśnienie), rozumie się wskazywać, że on miał na celu zaprezentowanie prostego poczucia ( "basiṭ" = "peshaṭ") tekst biblijny i Abu al-Walid patrzy na niego jako głównego przedstawiciela tej metody.

Jego gorącą wiarę w werbalne inspiracji tekst biblijny przechowywane mu wolne, z jednej strony, z jego wpływem filozofii i rationalistic, z drugiej strony, z alegorycznego metody Talmudu (Editio Derenbourg, VX; Bacher w zimie i Wünsche, "Jüdische Litteratur," III. 244).

Gdy nie będzie słowo w Arabski dokładnie wyrazić swoje znaczenie, używa słowa lub Hebrajski Hebrajski przyjmuje budowy.

Poza tym, on próbuje odtworzyć przez Arabski Hebrajski słowa słowa o podobnej dźwięku (Munk, Cahen w "Biblii" ix. 127).

Saadia, we wstępie do komentarza na Pentateuch, że stanowi on przetłumaczony go dwa razy: raz z komentarzem rozproszone; po raz drugi bez komentarza.

Z pierwszego tłumaczenia tylko kilka fragmentów i cytatów Abrahama ibn Ezra, Baḥya Aszer ben Abraham Majmonides, itp., zostały zachowane (Derenbourg's ed. Z Pentateuch, Hebrajski części, str. vii. "Monatsschrift", xli. 205; "Żyda. Quart. Rev" xii. 536).

Tej pracy, jednocześnie kompletny, tylko Pentateuch, Izajasz, Minor Prophets, części sędziów, Psalmy, Praca, przysłowia, i Daniel są obecnie istniejące.

Saadia na tłumaczenia po raz pierwszy drukowany w Polyglot Pentateuch, Konstantynopol, 1546.

To był przedstawiony w postaci Arabski w Paryż i Londyn Polyglots (1645-57).

Od czasu do czasu mniej lub bardziej krytycznych wydań różnych części zostały opublikowane; Pełną listę tych wydań, jak również na istniejące rękopisów jest przez Steinschneider w "Gedenkbuch Kaufmann, pp.

153 i nast.

(patrz również "Monatsschrift", xli. 124, Engelkemper, "De Saadiæ Gaonis Życie, Bibliorum Versione, itp.", Münster, 1897).

Ostateczną wersję tłumaczenia i komentarze zostały rozpoczęte przez Józefa Derenbourg późno ", Œuvres complètes de R. Saadia", Paryż, 1893 i nast., I jest prowadzone przez Hartwig Derenbourg i Mayer Lambert; Pentateuch, Izajasz, przysłowia , A oferty pojawiły się (1902).

Inne wersje Arabski.

Szereg innych tłumaczeń na Arabski musi istnieć.

Abu al-Walid wymienia niektóre z nich, choć trudno jest ustalana na dzień, do którego odnosi się on tłumaczenia (Bacher, "Leben und Werke des Abulwalid", str. 99).

Niektóre z nich, choć nie mając bezpośredniego związku ze Saadia, wykazują widoczne ślady jego wpływu.

To jest prawda, przynajmniej w tłumaczeniu z Minor Prophets, Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela, w Kodeksie Huntington (nr 206 w Bodleian Library, Oksford).

Od tego rękopis Ozeasz została opublikowana przez R. Schröter w Merx, "Archiwum", i.

28 i nast.

M. Peritz, redagował "Zwei alte Uebersetzungen des Buches Ruth", Berlin, 1900 ( "Monatsschrift", 1899, pp. 49 i nast.).

Drugi z nich, z rękopisu w British Museum, choć większość wskazuje na szczególne cechy Saadia na tłumaczenie, nie jest przez niego (patrz również Poznański, "Zeit. Für Hebr. Bibl." IV. 167).

Nic nie jest znany z fragmentów w wersji z Arabski Pentateuch znaleźć w XII-wiecznym rękopisie, Sankt Petersburgu, nr 137 i 138 (Harkavy-Strack, "Katalog", str. 164).

Innym tłumaczeniem z pięciu Scrolls znajduje się w British Museum MSS., Nr 146, 147 (Poznański, "Rev Etudes Juives" xli. 302).

A rimed wersji Psalmy został złożony przez jednego Ḥafẓ al-Ḳuṭi (dziesiątego wieku), która zawarta jest w rękopisie z Biblioteki ambrozjański w Mediolan (Hammer-Purgstall w "Bibl. Ital. Di Letteratura" CIV. 36), kopiowane w 1625 z rękopisu w Escurial, który został utracony.

To jest cytowany przez Mojżesza ibn Ezra w jego "Poetyka", ale jest oczywiste, że tłumaczenie zostało dokonane przez jedną którzy nie była nawet, jak została rzekome, ochrzczonego Żyda ( "Hebr. Bibl." X. 26).

Neubauer podkreślał ( "Rev Etudes Juives," xxx. 65), że chrześcijańska zawiera notowania, a termin "Goth" (ib. str. 318) będzie wystarczająco wskazuje, że autor był chrześcijaninem.

Wersja ecclesiastes przez Judy ibn Ghayyat został opublikowany przez J. Löwy, Lejda, 1884 (patrz Rahmer "Jüdisches Literatura-Blatt", 29 maja 1884, str. 88).

W XIII w. tłumaczenie na Pentateuch zostało dokonane przez Żyda Afryki, którzy również opiera swoją pracę w tym z Saadia.

Jest znany jako "Arabowie Erpenii" ( "rzeszowskiego. Mosis Arabice" Lug.-Bat. PC., N. 1622).

(Na rzekome tłumaczenia Psalmów rium przez Saadia ben Lewiego Azankot patrz Steinschneider, "Kat. Bodl." Col. 2227.) We współczesnych czasach wielu Arabski przekłady Biblii zostały opublikowane w Indie, np. przez Ezechiel Sem-Ṭob Dawida, Bombay, 1889, a Apocrypha przez Józefa Dawida, Bombay, 1895.

Karaite wersje.

To było naturalne, że należy odmówić Karaites do wykorzystania w wersji Arabski dokonywanych przez ich arch-wroga, Saadia.

Tylko dwóch lub trzech ich próby zastąpienia go mieć w dół, a nawet te zostały zachowane w większości stanowią jedynie fragmentarycznie.

Jednym z pierwszych takich prób było, że dokonane przez Joshua b.

Ari, lub dać mu nazwę, za pomocą którego jest on lepiej znany, Abu al-Asad ibn Furḳan Faraj, dowiedziałem się Jerozolima Karaite w połowie jedenastego wieku.

A część z jego tłumaczeniem na Arabski Pentateuch znajduje się w PC.

Lub.

2491 w British Museum.

To pokazuje Czasem postanowiła rationalistic tendencja, wyjaśniające glosses się tu i tam wprowadzone do tekstu (G. Margoliouth, w "Żyda. Quart. Rev" xi. 190).

Niezależnie od tego, czy Jafeta ha-Lewi (Ali Ibn al-Baṣri) naprawdę przetłumaczone jakiekolwiek części Biblii (Margoliouth, "opisowej listy", pp. 25 i nast.), Co jest, ale wiadomo, że ambitne pragnienie, aby pisać obszerny komentarz na całej Biblii (Steinschneider, "Hebr. Uebers." str. 941).

Według Margoliouth ( "Kat. Hebr. Samarytanin i MSS. Brit. Mus." Str. 71), MS.

Brit. Mus. 101 (OR. 2481) zawiera tłumaczenia Arabski Pentateuch w oparciu o które Jafeta.

Zmiana Saadia Samarytanin.

Tłumaczenie Saadia, jak wspomniano powyżej, stały się standardowym pracy w Egipt, Palestyna, Syria.

Ale do samarytańskiego było jak distasteful (Harkavy, "Ḥadashim", nr 7, str. 22), gdyż bez wątpienia był do Karaites, ze względu na rabiniczne interpretacje, które reprezentuje.

Na jakiś czas, może w trzynastym wieku, został zweryfikowany przez Samarytanina z wyraźnym celu dostosowania go do korzystania z jego coreligionists.

Zmiana ta jest zazwyczaj przechowywane do zostały dokonane przez Abu Sa'id ibn Abu al-Ḥusain Sa'id ibn abu, i twierdził uwagę europejskich uczonych, takich jak De Sacy ( "Mémoires de l'Académie", 1808, XLIX. 1 i nast.) Gesenius ( "De Pentateuchi Samaritani Origine, indolu i Auctoritate", str. 120, Halle, 1815) i Juynboll ( "Commentatio de Versione Arabico-Samaritana", Amsterdam, 1846).

IT Genesis, Ezodus, Księga Kapłańska zostały opuszczone przez A. Kuenen (Lejda, 1851-54; patrz Kohn, "Zur Samaritaner der Sprache", str. 134; Nestle, WKT 153).

Abu Sa'id miała mieć mieszka około roku 1070, lecz Wreschner ( "Samaritanische Tradycja" 1888, s. XIX.) Wykazało, że rozkwitły w trzynastym wieku.

Według Józefa Bloch, "Die Samaritanisch-Arabische Pentateuch Uebersetzung, str.

16, Berlin, 1901, prawdziwym tłumaczem jest chyba Tyrian, Abu al-Ḥasan, i Abu Sa'id jest tylko scholiast.

Jeżeli to prawda, nie było pierwszego tłumaczenia; na jeden został złożony w XII wieku przez Ṣadaḳa ibn Munajja na Damaszek, lekarz w służbie sułtana Malik al-Ashraf (Haji-Chalifa II. 402; Neubauer, "Chronique Samaritaine ", str. 112).

Perski wersje.

Nie wiadomo, co raz pierwszy przekłady Biblii dokonano w Perski.

Od notowań w "Dinkard" i "Shikand Gumanik Vijar" (dzieła teologiczne w okresie Sassanian), James Darmesteter ma rzekome że jeden istniały w Pahlavi ( "Rev Etudes Juives," XVIII. 5), ale nie jest obsługiwany supposition przez jakiekolwiek prawdziwe dowody.

Blau również ( "Einleitung, str. 95) Wydaje się, że nachylenie do tej opinii, ponieważ Bab.

Meg. 18a mówi o Esther przewiń w Elamicki Mediana i języków.

Według Majmonides, Pentạteuch została przetłumaczona na wiele Perski sto lat poprzednich do Mohammed (Zunz "GV" 2d ed., Str. 9).

Niniejsze oświadczenie nie może być w dalszym ciągu uzasadnione.

W najbliższej wersji, które mamy żadnych wiedzy jest to, że wykonane przez Jakuba ben Joseph Tawus, i drukowane w Hebrajski znaków w Polyglot Pentateuch, Konstantynopol, 1546.

Zostało to zapisane w Perski przetłumaczone na język znaków i łacina Thomasa Hyde, w formie, która została opublikowana w Londyn Polyglot.

Kohut ( "Beleuchtung der Persischen Pentateuch-Uebersetzung", 1871) miejsc Tawus w pierwszej połowie XVI wieku (porównaj również Zunz "GS" III. 136).

Według Steinschneider ( "Literatura żydowskiej", str. 321), Tawus wykorzystały wcześniejsze tłumaczenia wykonane w XIII wieku (patrz Munka, Cahen w "Biblii", obj. Ix.), Które po Targum i komentarz do David Ḳimḥi.

Pewna liczba tłumaczeń w Perski znajdują się w różnych zbiorach rękopis, w którym następuje częściowe listy:

Pentateuch:

Watykan PC.

61 (Guidi, w "Rendiconti... Dei Lincei", 1885, str. 347).

63 Kodeksu Adler B., napisane w 1776 ( "Żyd. Quart. Rev" X. 596).

Petersburga kodeksie 141 (nie Tawus; Harkavy-Strack, "Kat." Str. 166).

Psalmy: Watykan PC.

37; Bodleian MS.

1830. Watykan PC.

42; Bodleian MS.

1827 (żydowski? Róg, "ZDMG",. 7).

Kodeks Adler B. 27 ( "Żyd. Quart. Rev" X. 592).

Brit. Mus. MSS. 159, 160 (transl. około 1740 przez Baba b. Nuriel z Ispahan; Margoliouth, "Kat. Z Hebr. Samarytanin i MSS. Brit. Mus." Str. 120).

Brit. Mus. MS. Lub.

4729 (data 1822; "Żyda. Quart. Rev" vii. 119).

Przysłowia, Canticles, Ruth, Ecclesiastes: Paryż PC.

116 ( "Kat. Des MSS. Héb. De la Bibl. Nat.").

Przysłowia, Canticles, Ecclesiastes: Kodeks Adler B. 46 ( "Żyd. Quart. Rev" X. 595).

Paryż PC.

117 ( "Kat. Des MSS. Héb. De la Bibl. Nat.").

Przysłowia: Na tłumaczenie teraz utracone, patrz Lagarde, "Symmicta," II.

14.

Praca i Lamentations: Codex de Rossi 1093 (Zunz "GS" III. 135).

Paryż PC.

118 ( "Kat. Des MSS. Hébreux de la Bibl. Nat.").

Praca: Petersburga kodeksie 142 (Harkavy-Strack, str. 167)..

Paryż MSS.

120, 121 ( "Katalog", itp.).

Song of Songs: 12 Kodeksu B. Adler ( "Żyd. Quart. Rev" X. 589).

Daniel: Paryż MSS.

128, 129 ( "Katalog", itp.).

Esther: Kodeks Adler T. 16 i 27 ( "Żyd. Quart. Rev" X. 598, 599).

Paryż PC.

127 ( "Katalog", itp.).

Tobit, Judith, Bel i smok, Antioch: 130 Kodeksu Bodleian.

Minor Prophets: 139 Kodeksu Petersburga kodeksie B. i 18 (Harkavy-Strack, pp. 165, 262).

Hafṭarot: 140 Kodeksu Petersburgu (Harkavy-Strack, str. 166).

Istnieją również dość nowoczesne tłumaczenia do Perski, jak Wiedeń, 1883 (transl. by Benjamin Cohen z Bokhara; patrz "Lit.-Blatt für Lub. Phil." I. 186);, Jerozolima, 1885; Praca, Ib. ; Dwie ostatnie również przetłumaczone przez Benjamin Cohen.

Tatarski wersje.

Do korzystania z Karaites w Krymie i Turcja, tłumaczenie zostało dokonane w Tshagatai-Tatarski dialekt.

The Pentateuch był drukowany (tekst i Tshagatai w Hebrajski znaków) "Irab Ozlu & Sons, Konstantynopol, 1836, tytuł; na marginesie to i akrostych wiersze są dodawane przez Abrahama ben Samuela Simḥah ben Joseph (Chages?) , Isaac Cohen, i Izaaka ben Samuel Cohen z Jerozolima.

Cała Biblia została wydrukowana w Tshagatai przez Mardocheusza Trishkin (4 vols., Goslov, 1841-42; patrz "Żyda. Quart. Rev" xii. 686).

Ekstrakty są również można znaleźć w na Musafia, drukowane na Ortaköi (Konstantynopol), 1825, opublikowanych przez tę samą firmę, że Pentateuch edycji z 1836 roku ( "Żyd. Quart. Rev" xiii. 549).

Rękopisy, takie tłumaczenie istnieje również w Imperial Biblioteka w Petersburgu (nr 143-146; Harkavy-Strack, "Kat." Pp. 167-170).

Koptyjski i Węgier.

Talmud tradycji wyraźnie mówi o Koptyjski tłumaczenie Biblii (Meg. 18a; Szabat 115a).

Cornill, w jego badanie w Koptyjski tekst Ezechiel stwierdza, z jednej opublikowane przez Tattam się kompozytowych charakter, a nie tylko tłumaczenia z Septuaginta.

Blau uważa, że to było robione bezpośrednio z Hebrajski tekst ( "Einleitung, str. 91;" Żyda. Quart. Rev "ix. 728).

Nr żydowskie tłumaczenie na węgierski było aż całkiem niedawno, Żydów Węgry korzystające z katolickich i protestanckich wersje XVI i XVII wieku.

Około połowy XIX wieku, M. Bloch (Ballaghi) próbował takiej utylizacji, ale nie był udany.

Jego plan niedawno (1902) zostały przeprowadzone, a Pentateuch (M. Bernsteina i M. Blau), Jozuego, Sędziów, Samuela i Królów (przez Julius Fischer, Bánóczi, Bacher, Krauss) pojawiły się (patrz " Rev Etudes Juives "xliii. 158).

Judæo-Niemiecki.

Tłumaczenie Biblii na dialekt Niemiecki zna Żydów środku Europa została rozpoczęta w jak najszybszym terminie.

A rękopis w zbiorach De Rossi, dnia Mantua, 1421, zawiera Judæo-Niemiecki tłumaczenia Jozue, sędziowie, Jonasz, a cztery z Megillot.

De Rossi rzekomej im być napisana w Polski, ponieważ zostały one wniesione przez Włochy do Polski Żydów (Neubauer, "Żyda. Quart. Rev" IV. 703).

Takie tłumaczenie technicznie były znane jako "Teutscha-Ḥummash".

Drukarka miał innocently umieszczone słowa (Cant. iii. 11) w tytule strony takiego tłumaczenia wykonane przez Jakuba ben Izaak z Janowa (Lubelskie, 17th century?), Z którego został familiarly nazwie "U-Ze'enah re'ennah ", a do czasu Mendelssohna tłumaczenia były popularne czytanie książek, szczególnie dla kobiet w soboty.

Byli przystrajany z wszelkich wyjaśnień, legendy, moralnych i mów, które zostały wstawione do tekstu (Steinschneider, "Volkslitteratur der Juden", str. 17).

Pierwsze świadczenia tego rodzaju został przez konwersji, Michael Adam, tłumacz Yosippon do Judæo-Niemiecki.

To był opublikowany przez Paweł Fagius, Konstancja, 1543-44 (Steinschneider, "Kat. Bodl." Nr 1187, 4333, Perles, w "Monatsschrift", XXV. 361; id ". Aramäische Studien", str. 167; " Rev Etudes Juives, "V. 143, 315) i został przedrukowany w Bazylei w 1583 i 1607.

To nie ma nic wspólnego z Luther's tłumaczenia, jak Wolf ( "Bibl. Hebr." IV. 198) zakłada.

Tę Pentateuch był przedrukowany w Cremona, 1560 (red. Judy ben Mojżesz Neftalego); Basel, 1583; IB.

1603, Praga, 1608, 1610; Frankfort-on-the-Main, 1687.

A rimed wersji okazało się, w Fürth, 1692, Wilmersdorf, 1718, a druga wersja rimed Rodzaju został przez niektórych Aarona z Praga w XVII wieku.

W 1543-44 Paulus Æmilius opublikowany podobny tłumaczenie na Pentateuch (Augsburg, 1544).

Nie jest pewne, czy po prostu skopiowany Æmilius wydanie Adama, czy też nie (Steinschneider, "Zeit. Für Gesch. Der Juden in Deutschland," I. 286).

Æmilius także edytować w Ingolstadt (1562) w Judæo-Niemiecki rimed tłumaczenia Samuela w Niemiecki znaków.

Był to samo wydanie kopii w Hebrajski znaków przez Ḥayyim ben David Schwartz, Augsburg, 1544 (ib. i. 285).

To był nazywany ( "Księga Samuela").

To był przedrukowany w Mantui około 1562, Kraków, 1593, Praga, 1609; Basel, 1612.

Schwartz opublikowała również rimed tłumaczenia Królów, Augsburg, 1543; Praga, 1607.

Tłumaczenie sędziów (rimed) pojawiły się w Mantui w 1561, jeden z Jozuego "derneut w teutscher Sprach, wol gereimt... Hübsch mit Midraschim," Kraków w 1588 lub 1594; jeden z Canticles, Izaaka Sulkes, Kraków w 1579; innego Särtels przez Mojżesza, Praga, 1604; jeden z Jeremiasza, Ib.

1602; jeden z Ezechiel (rimed), IB.

1602 i jeden z Jonasz ", mit viel und alle Midraschim" (rimed), Praga, przed 1686.

Pierwszy Judæo-Niemiecki tłumaczenia Psalmy, że Eliasza levita (Wenecja, 1545; Zurych, 1558, itd.); było ułożone w porządku Psalmy powiedział na każdy dzień tygodnia.

A rimed przez Mojżesza Stendal się na Kraków w 1586.

Prześlij została przetłumaczona przez Mardocheusza Ben (Izaaka) Töplitz Jakuba, Kraków, 1582 (wersja pojawiła się również w Amsterdamie, 1735); Praca i przez to samo (?), Praga, 1597.

A tłumaczenie Królów się na Kraków w 1583 (Neubauer, "Rev Etudes Juives," V. 144); jeden z Esther, Ib.

1596 i jeden z Daniel ", w teutscher Sprach und hübsch bescheidlich, gar kurzweilig Darin leien Weiber und zu Meidlich", Kraków, 1588.

Te edycje Kraków pochodziło z prasy Izaaka ben Aaron Prossnitz, którego zamiarem było opublikowanie całej Biblii w Judæo-Niemiecki w porządku, że "kobiety i dzieci mogą być w stanie przeczytać bez pomocy nauczyciela" (Perles, w "Monatsschrift", XXV. 353).

Izaak Blitz's Bible.

Pierwszy pełny Biblii w Judæo-Niemiecki, że Izaaka Blitz, Amsterdam, 1676-78.

To było do korzystania z Polski Żydów, którzy uciekli tam kilka lat wcześniej ze względu na Chmielnickiego prześladowaniach.

To musi być zamiar tłumacza do pchnięcia jego sprzedaż również w Polska; listów patentu zostały przyznane dla niej przez Jana III Sobieskiego.

To tłumaczenie wykonane bardzo niewielki wpływ, jak Judæo-Niemiecki, w którym zawarte pisemne itwas holenderski wiele słów i wyrażeń (Wiener, "Literatura jidisz", str. 19).

Drugie tłumaczenie, w opozycji do tego z Blitz, została opublikowana w Amsterdamie w 1679 roku przez Józefa Witzenhausen, jako kompozytor w zatrudniać Uriego Phoebus, drukarki z byłych ostateczna.

Witzenhausen był w stanie zapewnić zatwierdzenie Rady Czterech Ziem, a jego próba dokonania edycji Athias zastąpi że z Phoebus była dużo złej krwi (por. Józefa Athias).

Druga edycja tej ostatniej tłumaczenia została opublikowana w Amsterdamie w 1687, i po trzecie, w Niemiecki znaków, w Wandsbeck w 1711.

Trzecia tłumaczenia, Süssman Rödelheim i Menachem Mężczyzna Levi, pod tytułem, ukazał się w Amsterdamie w 1725-29.

Na tym samym miejscu w 1735 nie została opublikowana wydanie przysłowia ( "Kat. Rosenthal. Bibl." I. 207).

To było więcej niż sto lat przed innym Niemiecki kompletne tłumaczenie zostało opublikowane, mianowicie, Praga, 1833-37, ale ten był złożony charakter, jako redaktor, W. Meyer, wykorzystały różne tłumaczenia (w ogóle, porównanie Grünbaum, "Jüdisch-Deutsche Chrestomathie," Leipsic 1882).

Niemiecki Tłumaczenie-Mendelssohna.

Rosnąca znajomy z Żydami z literatury Niemiecki wkrótce powstał oznaczone niezadowolenie z tych Judæo-Niemiecki tłumaczenia.

To niezadowolenie została wyrażona przez rabinów w Berlinie, Meklemburgii i Kurlandii (Zunz "GV" 2d ed., Str. 467).

Aby sprostać tym chcemy zintensyfikować Mendelssohna do naruszenia oraz jego tłumaczenie na Pentateuch jest warta więcej niż przekazując zawiadomienia.

To miało szczególne znaczenie w tym sensie, że nie tylko jeden wzbudził zainteresowanie estetycznymi w literaturze ze strony tych którzy go odczytać, ale także utorowało drogę do bardziej ogólnych zasad korzystania z wysokiego Niemiecki wśród Żydów Niemcy, wśród których można stwierdzić, do wprowadziły nową erę literackich (Kayserling, "Moses Mendelssohn", str. 286; "Literaturblatt des Orients", 1840, str. 320; Auerbach, "Zeitschrift für Gesch. der Juden in Deutschland", i. 25; Wogue , "Hist. De la Bible et de l'Exégèse", str. 329).

Mendelssohn podjął pracę w instrukcji jego własne dzieci, lecz na rady Dubno Salomon, zgodę na jej publikację, pod warunkiem że Dubno powinien napisać komentarz wyjaśniający przyczyny Mendelssohna wybrał jego różnych renderingów.

Wzór "," Li-Trufah Alim ", był edytowany przez Dubno (Amsterdam, 1778) oraz w liveliest wzbudził zainteresowanie ze strony chrześcijan jak i Żydów.

To było naturalne, że należy również wywołać sprzeciw męczący, zwłaszcza ze strony tych Żydów, którzy obawiali się, że czytanie High Niemiecki spowodowałoby żydowskiej młodzieży do zaniedbania ich Hebrajski badań.

Przede wszystkim w tym opozycji byli rabinów Ezechiel Landau (zm. 1793) z Praga, Raphael ha-Kohen (1722-1803), Hamburg, Altona i Wandsbeck, Hirsch Janów (1750-85) z Fürth, Phineas Levi Horwitz ( 1740-1803) z Frankfort-on-the-Main.

W czerwcu 1799, proponowane tłumaczenia został wprowadzony na mocy zakazu Fürth.

Był również zabroniona w niektórych miastach Polska, powiedział nawet, że zostały publicznie spalone.

Dodatkowe był zakaz nałożył na niego przez Rafała ha-Kohen (17 lipca 1781; patrz Grätz, "Gesch. Der Juden," xi. 585, przypis 1).

Prace na nim był, jednak nadal z pomocą Dubno Salomon, Hertz Homberg, Jaroslav i Aarona.

Dubno stał frightened w ciągłej opozycji, i emeryci, Mendelssohna, zmuszając się do dodatkowego udziału w pracy.

Choć tłumaczenie było w Wysokiej Niemiecki, został wydrukowany w Hebrajski znaków w tytule, z komentarzem lub Hebrajski "Biur" Rashi komentarze itp., oraz wprowadzenie przez Neftalego Hertz Wessely.

Okazało się, w części, Genesis, Berlin, 1780; Exodus IB.

1781; Księga Kapłańska, Ib.

1782; Liczby i Powtórzonego Prawa, Ib.

1783 i często był opublikowany w obu Niemiecki Hebrajski i znaków.

Próba została dokonana w Mendelssohna czasu wydania na wydanie Niemiecki znaki, lecz Niemiecki Żydów w tym czasie spojrzał na pracę w tak wyjątkowo dziwne, że jego opublikowaniu musiała zostać zawieszone (Bernfeld, "Juden im 19 Jahrhundert", str. 9 ).

Mendelssohn również opublikowane (Berlin, 1783) tłumaczenia Psalmy (co jednak wynika, że blisko Luthera "; Literaturblatt des Orients", 1840, str. 320) i jeden z Song of Salomon (ib. 1788).

Te tłumaczenia próbował jeden sumienia reprodukcji tekstu i starał się jak patos z oryginalnym odczuwalne w Niemiecki; i oni byli obserwowani przez duże szkoły tłumaczy (patrz Biurists).

Cej Bunsen ( "Vollständiges Bibelwerk," I. XVII.) Wzywa tych i podobnych tłumaczeń "Synagogenbibeln".

On mówi "nie mówią w historycznym Niemiecki język, ale w Hebræo-rabinicznych Judæo-Niemiecki"; werdykt, który jest całkowicie jednostronny, jeśli jeden WYJĄTKIEM właściwej nazwy, gdzie podjęto próbę odtworzenia Hebrajski oryginałów ( "Monatsschrift" ix. 156).

Tylko kilka Mendelssohna naśladowców może być tutaj wymienione.

Jego tłumaczenie Pieśni Salomona został opublikowany po jego śmierci przez Joela Löwe i Aarona Wolfson.

Pierwszy z nich opublikowała również tłumaczenia Jonasz (Berlin, 1788); natomiast druga przetłumaczone Lamentations, Estera i Ruth (Berlin, 1788), praca (ib. 1788, Praga, 1791, Wiedeń, 1806), Kings ( Wrocław, 1809).

Izaak Euchel przetłumaczone przysłowia (Berlin, 1790; Dessau, 1804), wprowadzając jednak, filozoficznych wyrażeń w tekście, co często zamroczenie odmiana znaczenie.

David Friedländer, którzy przetłumaczone Ecclesiastes (Niemiecki znaków, Berlin, 1788), napisał w belletristic stylu.

Meïr Obernik przetłumaczone Jozue, sędziowie, i Samuela, a wraz z Samuelem Detmold, Drugiej Księgi Samuela (), Wiedeń, 1792).

M. Philippson, Józef Wolf, Gotthold Salomon, Izrael Neumann, J. Löwe byli tłumacze z Minor Prophets opublikowane w Dessau, 1805, pod tytułem (stereotypowo już w 1837).

Wolf opublikowała również tłumaczenia Daniel (Dessau, 1808); David Ottensosser jednym z oferty (Offenbach, 1807), Izajasz (Fürth, 1807) i Lamentations (ib. 1811), a wraz z SJ Kohn, Jeremiasza (ib. 1810).

Tłumaczenie Izajasza, Jeremiasza, Ezechiela, Daniela, Ezdrasza, Nehemiasza i Kronik przez Ottensosser, Kohn, Schwabacher się w Fürth, 1807-23.

Izajasz został także przetłumaczony przez Izajasza Hochstetter (zimowe i Wünsche, "Die Jüdische Litteratur," III. 744), Jeremiahby Heinemann (Berlin, 1842), Praca przez piwo Blumenfeld (Wiedeń, 1826) oraz Psalmów przez Szalom Kohn (Hamburg, 1827 ).

Okres w Mendelssohnian biurists może być fittingly rzekł do końca z Biblii publikowane przez Mojżesza Landau (20 części, Praga, 1833-37, o których mowa powyżej. Tej pracy tłumaczenia na Pentateuch, Psalmy, i pięć Scrolls były Mendelssohna ; Tłumaczenia na inne książki zostały wniesione przez Mojżesza Landau, J. Weisse, S. Sachs, A. Benisch, W. Mayer, a-moll proroków było przedrukować z edycji Dessau, 1805 (Steinschneider, "Kat. Bodl . "L. 972). Może on być również tutaj dodaje, że ostateczna przysłów, oferty, oraz pięć Scrolls, z tłumaczenia przez Obernik, Euchel, Wolfson, Mendelssohna, Friedländer, już pojawiły się na Wiedeń w 1817-18; Hebrajski i znaków w Bazylei w 1822-27.

Niemiecki Inne wersje.

Tłumaczenie Mendelssohna zagrożone się kanoniczne, lecz Niemiecki Żydów zakosztowali współczesnej nauki, a na drugim końcu pierwszej połowie XIX wieku różnych prób zostały dokonane w celu zapewnienia lepszego tłumaczenia dla ogółu społeczeństwa, które powinny odzwierciedlać potem już poczynione postępy w nauce biblijnej.

Pierwszy w dziedzinie był Joseph Johlson (Aszer ben Józefa z Fulda), którego próby, choć godne ogłoszenie tutaj, nie było udane, mimo że tekst został towarzyszy nauczyć philological zauważa (Minor Prophets, Carlsruhe, 1827; Pentateuch , IB. 1831; historycznych książek, Ib. 1836).

Bunsen (WKT XVII.) Deklaruje swoją pracę, nawet za "geistreich und scharfsinnig" (porównaj Geiger "Zeitschrift", 1836, str. 442, 1837, str. 121).

Wzmianka może być również wykonane z AA Wolff's podwójne tłumaczenie (słowo w słowo i metrical) Habakuk; Phœbus Philippsohn "Ozeasza, Joela, Jonasza, Obadiasz i Nahum w Metrisch-deutscher Uebersetzung," Halle, 1827; A. Rebenstein 's (Bernsteina) sentymentalna Tłumaczenie na Song of Salomon (Berlin, 1834; porównać "Literaturblatt des Orients", 1840, str. 324); SH Auerbach, Ecclesiastes (Breslau, 1837), w którym czytamy własnej filozofii; i Michael Sachs, Psalmy (Berlin, 1835 ).

Ostatnim był wyraźny sprzeciw wobec poprzedniej próby, która odzwierciedla zbyt wiele indywidualności z tłumaczy.

Sachs chciał dać "czysto naukowe i philological" świadczenia pierwotnego, biorąc Rückert jako swego przewodnika, którego tłumaczenie Ps.

lxviii. On dodaje ciała (patrz Zunz, w Geiger "Wiss. Zeit. Jüd. Theol." II. 499, oraz w "GS" III. 116, cechującą którzy pracują jako "nieco sztywne i nietypowej").

To był przedrukowany w wydaniu z proroków i Hagiographa, Fürth, 1842-47 (Zedner, "Kat. Hebr. Books Brit. Mus." Str. 119) i został zrewidowany do Zunz z Biblii ( "Monatsschrift", xxxviii. 507).

Tę protestu została przeprowadzona w nadmiarze przez Gotthold Salomona, którzy, oprócz swojej pracy w Dessau wydanie z Minor Prophets (patrz wyżej), tłumaczony na Pentateuch (Krotoschin, 1848-49; zobaczyć krytykę Hess "Allg. Zeit . Des Jud. "1839, str. 80, i L. Skreinka w" Literaturblatt des Orients ", 1840, pp. 468 i nast.).

Tłumaczenia Praca (Glogau, 1836) i na Pentateuch (ib. 1840) przez Heimann Arnheim, choć w Hebrajski znaków i przeznaczonych głównie do użytku w ramach rytuału, wykazują dobrą wyroku i philological szkolnego ( "Literaturblatt des Orients" 1840, str. 641).

Tylko sam wspomina mogą być wykonane z L. Herzberg 's Ecclesiastes (Brunszwik, 1838; patrz Zunz, Jost w "Annalen", 1839, str. 102) i LH Löwenstein's metrical tłumaczenie przysłów i Lamentations (Frankfort-on-the-Main , 1837-38).

Gotthold Salomona "Deutsche Volks-und Schul-Bibel" (Altona, 1837) był pierwszym tłumaczenia całego Starego Testamentu w Niemiecki znaków dokonanych przez Żyda.

To było stereotypowo i miał być sprzedawane tak tanio, że każdy może sobie pozwolić na zakup (patrz korespondencja Jost w "Annalen" 1839, nr 12 i nast.).

Zunz w Biblii.

Więcej ważne było próby dokonane przez L. Zunz aby zapewnić Biblii do szkoły i do domu.

Jako redaktor, przetłumaczone tylko książki Kronik, z resztą prac wykonanych przez H. Arnheim, Julius Fürst, M. Sachs (Berlin, 1838).

Zunz udało się w dużej mierze w tworzeniu tłumaczenia, które, choć trzymane wyłącznie do Masoretic tekstu, było pozostawać na bieżąco o stypendium oraz jego dni wolne od circumlocutions i idiotisms poprzednich tłumaczy, choć nadal zachowały transliteracji z nazwy Hebrajski (Nestle, "Bibel-Uebersetzungen", str. 142).

Mendelssohn miał przetłumaczone ani prorocy, ani Hagiographa; i dlatego nic dziwnego, że Biblia Zunz przechodzi przez co najmniej sześć wydań do 1855 i dwanaście do 1889 (patrz Kalafonia, w "Monatsschrift", xxxviii. 512).

Zaledwie kilka lat później inny popularny tłumaczenia został wyprodukowany przez Salomona Herxheimer (Berlin, 1841-48; 3d ed. Z Pentateuch, 1865), do których wyjaśniające i homiletic komentarz został dodany.

Choć ewidentnie na celu zająć miejsce Mendelssohna Biur, Herxheimer wyraźnie stwierdza, że jego praca została sporządzona "dla Żydów i chrześcijan" (Jost "Annalen", 1839, pp. 312 i nast. "Literaturblatt des Orients", 1840, str. 513).

A jeszcze bardziej ambitna próba była Ludwig Philippson.

On przetłumaczony tekst na nowo, dążąc do uwzględnienia najnowszych wyników Zapewniamy krytyki i produkować to, co w każdym sensie może być nazwany rodziny Biblii.

Z tego powodu po raz pierwszy ilustracje zostały dodane, wraz z wprowadzaniem i obszerny komentarz przeznaczone dla inteligentnego laika.

Tę pracy zajmowane Philippson na osiemnaście lat, i została opublikowana w Leipsic, 1839-56; 2d ed., 1858-59; 3d ed., 1862.

Jego tłumaczenie zostało następnie opublikowane, wraz z ilustracjami Doré, przez Israelitische Bibel-Anstalt, poprawione przez W. Landaua i SI Kämpf (Stuttgart, 1875).

Z tego tłumaczenia oddzielnych edycjach na Pentateuch, Psalmy, i na Pentateuch wraz z Izajasza, zostały opublikowane (por. M. Philippson, "Rev Etudes Juives" XLII. 30).

Jednak nawet nieznaczne ustępstwa poczynione w tych tłumaczeń do nowoczesnych exegetical oddał ducha w popełnieniu niektórych kwartałów; rywalem Biblia-dom, Orthodoxe Israelitische Bibel-Anstalt, został ustanowiony, które na podstawie JZ Meklemburgia "Ha-my-Ketab haḲabbalah "(Leipsic, 1839), wytwarzany tłumaczenie Biblii ściśle na linii tradycyjnej egzegezy żydowskiej (ib. 1865).

The Pentateuch tłumaczenia byJ.

Kosmann (Królewcu, 1847-52) miał podobne w końcu widok.

Jeszcze dalej w tym kierunku, i oczywiste w proteście przeciwko nowoczesnej egzegezie radykalnego chrześcijańskiego, który całkowicie ignoruje, udał się Samuel Raphael Hirsch.

W jego tłumaczenie na Pentateuch (Frankfort-on-the-Main, 1867; 3d ed., 1899) i Psalmy (1882), jak również w tłumaczeniu na Minor Prophets przez jego syna, M. Hirsch (ib . 1900), jest postrzegany powrotu do "derash", z którego całe szkoły Mendelssohn i jego zwolenników miał chciał się wolne (patrz "Zeit. Für Hbr. Bibl." V. 78).

Spośród LJ Mandelstamm "Die Bibel Neu Uebersetzt", częściowo z pomocą M. Kirchstein, tylko Genesis i The Song of Salomon wydaje się pojawiły (Berlin, 1862-64).

W roku 1901 nowym przekładzie S. Bernfeld zostało rozpoczęte.

To prowadzi do ściśle Masorah Hebrajski i zachowuje właściwą formę nazwiska.

W tym czasie wszystkie wielu tłumaczeń poszczególnych książek ach, z których następuje częściowe listy, które powołano na mocy nazwiska ich autorów:

Izrael ben Abrahama, Hioba, w Hebrajski znaków, Praga, 1791.

Kohn Shalom, Psalmy, Hamburg, 1827.

Mendel Stern, przysłowia, Hebrajski znaków, Presburg, 1833.

J. Wolfson, "Das Buch hiob.... Neu Uebersetzt..." Breslau-Leipsic, 1843.

EJ Blücher ", Ruth, mit deutscher Uebersetzung," Paris, 1843.

M. Löwenthal, "... Nebst Uebersetzung...", Frankfort-on-the-Main, 1846.

"Das Lied Hohe... Neue Deutsche Uebersetzung," Wiedeń, 1847.

Samuel Aschkenazi (Pieśń Salomona, w Hebrajski znaków), Presburg, 1847.

(Nowe tłumaczenie na Pentateuch, w Hebrajski znaków), Königsberg, 1856.

"Odiosus", "Das Buch Ijob Engeren im Anschluss an den Mszy Urtext" (patrz "Hebr. Bibl." Vi. +101).

S. Horwitz, "Das Hohe-Lied, das Aelteste Dramatische Gedicht", Wiedeń, 1863 (patrz IB. Vi. 62).

Adolph Brecher, "Die Psalmen Nebst Uebersetzung," Wiedeń, 1864.

Izrael Schwarz, "Tikwat Enosh" (Praca, Niemiecki znaków), Berlin, 1868.

Sänger, Maleachi, 1868.

Beniamin Holländer, Das Hohelied, Budapeszt, 1871.

Hermann Tietz, Das Hohelied, 1871.

M. Friedman, (z Judæo-Niemiecki tłumacz), Odessa, 1873.

H. Grätz, "Krit. Commentar zu den Psalmen, Nebst... Uebersetzung", Wrocław, 1882 (porównaj jego Kohelet, 1871, Song of Songs, 1871).

SI Kämpf, Das Hohelied, Praga, 1877; 3d ed., 1884.

K. Kohler, Das Hohelied, Chicago, 1878.

Hermann Tietz, "Das Buch der Elegien Metrisch Uebersetzt", Schrimm, 1881.

J. Landsberger, Das Buch hiob, Darmstadt, 1882.

D. Leimdörfer, "Kohelet... Nebst Uebersetzung," Hamburg, 1892.

Herman Rosenthal, "Worte des Sammlers (Kohelet)... W Deutsche Reime Gebracht," New York, 1885; 2d ed., 1893.

Tamże, "Das Lied der Lieder, Neue Deutsche Reime Gebracht," New York, 1893.

M. Jastrow, "Der Neunzigste Psalm; Uebersetzt," Leipsic, 1893.

Salomon Plessner (transl. Nahuma, w jego "Biblisches und Rabbinisches", pp. 29 i nast.) Frankfort-on-the-Main, 1897.

Angielski Translation.

Nie było przed czterdziestych XIX w. z pragnienia się, że naprawdę poczułem się wśród Żydów Angielski za tłumaczenie Biblii własnych w vernacular, choć David Levi miał w 1787 (Londyn) wyprodukowała Angielski wersji z Pentateuch (Steinschneider "Kat. Bodl." Nr 926).

Gdy jeden Angielski Biblii potrzebna była przez nich, oni swobodnie używane w wersji King James, jak jest postrzegany w Pentateuch (w tym Hafṭarot i Scrolls), która została opublikowana w Londyn, 1824, pod tytułem.

Ale impropriety do korzystania z tej wersji, z jego chrześcijańskiej i jej pozycji Messianic interpretacji, w końcu zrobił wrażenie na sam Angielski Żydów (patrz, na przykład, Bennett S., "krytycznych uwag na temat autoryzowanych Version", Londyn, 1834; Seelig Newman, "Emendations z autoryzowanych Wersja z OT" Londyn, 1839; Benjamin Marcus "(Fountain of Life): Mistranslations i trudne fragmenty z OT Poprawione i wyjaśnione, Dublin, 1854).

Czci dla tego arcydzieło literatury Angielski wrażeniem miał na sobie także Żydzi.

Przy nowej wersji zostało opublikowane (17 maja, 1881) był chętnie podchwycone jako bardziej odpowiednie dla żydowskich czytelników, ponieważ w nim pozycje zostały usunięte i Christology wielu fragmentów toned.

Poprawionej wersji jest używany jako podstawa do takich książek jak CG Montefiore "Biblia dla Home Reading", Londyn, 1896, 1901.

Że rewizja nie jest kompletna z żydowskiego punktu widzenia mogą być postrzegane z ulotki wydane przez żydowskich Edukacja religijna Zarządu, "dodatek do nowej wersji" (Londyn, 1896), która określa "zmiany uznane za konieczne ze względu do wprowadzenia do zmienionej wersji w rękach członków żydowskiej wiary ".

Te zmiany były ograniczone do następujących zestawów przypadkach: viz. ", Gdzie RV odbiega od Masoretic text" i "gdzie jest RV przeciwieństwie do tradycyjnych żydowskich interpretacji lub dogmatyczne nauczania".

Isa. LII.

13-LIII.

12 nie jest przedrukowany w całości.

Pierwsze próby tworzenia niezależnych żydowskiego tłumaczenia została da de Sola w Londyn, którzy w 1840 roku wydał "Prospekt emisyjny na nowe wydanie Pisma Świętego, z Uwagi krytyczne i wyjaśniające."

Morris J. Raphall i JL Lindenthal byli z nim w pracy.

Tylko jeden wolumin, Genesis, ukazał się (Londyn, 1841; 2d ed., 1843).

O podobnej próby S. Bennett, "Angielski Hebrajski i Holy Bible", tylko Gen. I.-xli.

pojawiły się (1841), choć w tym samym roku Francis opublikowane Barham "i Hebrajski Angielski Holy Bible", który zawierał Bennett's przeglądu Angielski i przeglądu przez Hebrajski HA Henry.

Innym tłumaczeniem została opublikowana przez A. Benisch, "żydowskie szkoły i Rodzina Biblii" (1851-56), a jeszcze inny przez M. Friedländer, "W rodzinie żydowskiej Biblii" (1884).

Ten ostatni miał sankcji z naczelnym rabinem brytyjskich Żydów.

A. Elzas opublikował tłumaczenie przysłów (Leeds, Londyn, 1871), Praca (1872), Ozeasz, Joel (1873), próbując "umieścić Angielski czytelnika, przynajmniej w pewnym stopniu, w miejsce jednego stanie Hebrajski do zapoznania się z tekstem ".

Żadna z tych wersji, jednak, można powiedzieć, została zastąpiona albo autoryzowanego lub zmodyfikowaną wersję na szacunek do czytania Biblii żydowskiej publicznych.

Stany Zjednoczone.

W Stanach Zjednoczonych takie same uczucie jak w Anglii została wywołana przed pozycji w autoryzowanych wersji.

Izaak Leeser próbę naprawienia tej sytuacji, a jednocześnie tak, aby translatethe Biblii, które czynią go reprezentuje najlepsze wyniki nowoczesnych badań.

Prorocy, Psalmy, Praca i są praktycznie nowe wersje.

W drugiej części, Autoryzowany wersja jest bardzo ściśle przestrzegać oraz że w większości przypadków zmiany dokonane Leeser wprowadzą tłumaczenia blizej do Masoretic tekst, piękna w Angielski był często składał ofiary.

A w pokoju edycja została opublikowana w 1854, a duodecimo wydanie w 1856 roku.

Pomimo jego braki, mniejsze wydanie posiada szeroki obrotu, w szczególności ze względu na rozwój żydowskiej szkoły religijnej instrukcji w Stanach Zjednoczonych.

Nieadekwatność Leeser, tłumaczenia, została jednak odczuwalne, a Jewish Publication Society of America w 1898 roku wziął w rękę przygotowania kompletnej rewizji.

Jest to obecnie (1902), dokonane przez szereg uczonych, M. Jastrow, Sr, jako redaktor naczelny, i K. Kohler i F. de Sola Mendes jako skojarzyć redaktorów (patrz raporty z Jewish Publication Society Ameryki, 1898 i nast.).

Hiszpański wersje.

Nigdzie Europa jest w historii tłumaczenie Biblii na vernacular tak ciekawe jak to jest w Hiszpania.

Tłumaczenia dokonane zostały tu już w XIII w., pomimo faktu, że w 1234 Jaime I., poprzez ustawodawstwo świeckie, zakazane ich wykorzystania (Lea, "History of the Inkwizycja w średniowieczu," I. 324).

Jak wykazało Berger, najwcześniej kastylijski renderingów, nawet wtedy, gdy dokonane przez chrześcijan, stoiska znacznie bliżej do Hebrajski oryginał niż te z innych krajów.

Wydaje się, że ze względu na wczesne i intensywne wpływy Żydów w półwysep i Wschodnią malowanki jej całej kulturze.

To podobieństwo jest postrzegany na zewnątrz, nawet w formie.

W Hiszpański Hebrajski tłumaczenia się podział Biblii na trzy wielkie części, i to znaczące, że pierwsze polyglot (Complutensian) ujrzał światło dnia w Hiszpania.

W produkcji tych tłumaczeń zarówno Żydów i konwertuje wziął udział godny pochwały.

Jednym z pierwszych takich kastylijski tłumaczeń można znaleźć w Aragoński PC.

i. j, 8 w Escurial Biblioteka, Madryt.

Psalmy w tym rękopis są wyraźnie mówi się, że tłumaczenie "el que fizo Herman Aleman, segund cuemo esta en el ebraygo".

Herman bez wątpienia musi wiedzieć Hebrajski, choć Berger uważa, że wykorzystały Jerome "Psalterium Hebraicum" a nie "Psalterium gallicum".

Herman to na Niemiecki jest dobrze znany łacina tłumacz Arystotelesa, i mieszkał między 1240 i 1256.

W XV wieku kilku korekt tych starszych tłumaczenia zostały dokonane, ale zawsze zgodnie z Hebrajski tekst.

Taka zmiana jest reprezentowana przez MSS.

i. j, 5 i i.

j, 3 w Escurial i MS.

cxxiv. 1, 2: (1429) w Bibliotece Evora.

W wielu miejscach te tłumaczenia ostentacyjnie się Hebrajski oryginał i sprzeczne z tradycją Kościoła zwykle.

MS. i. j, 3 z Escurial jest bogato oświetlone z miniatur, które może zostały prace Hebrajski miniaturists.

W tym rękopisie nie tylko jest kolejność książek w Canon podobnie jak w Hebrajski, ale Pentateuch jest podzielony na sekcje, które zgadzają się z parashiyot i sedarim.

Prawidłowe nazwy również następujące Hebrajski, a nie zwykłych łacina wersji.

Berger uważa, że ten rękopis mogą być prace ochrzczonych Żyda, Juan Alfonso de Buena, którzy był w służbie Jaime II.

(1416-54). Dodatkowe zainteresowania przywiązuje do tych zmian, ponieważ tworzą one podstawę dla Hiszpański w Konstantynopolu Pentateuch w 1547 i do Biblii Ferrara, Ferrara Biblii, z kolei, był podstawą do protestanckie tłumaczenie Biblii przez Cassidoro de Reina (1569 ); Do rewizji przez Cypriana de Valera (1602), "Psalterio de David conforme a la Verdad Hebraica" (Lyon, 1550), oraz Psaltér Juan Perez (Wenecja, 1557; patrz Samuel Berger, "Rumunia" XXVIII.).

A dalsze zmiany, ponownie na podstawie tych Hebrajski, zostało dokonane przez rabina Mojżesza Arragel (1430) dla Don Luis de Guzman, mistrz zakonu Calatrava.

Według Bergera, w tym zmiana została dokonana na PC.

Escurial i.

j, 3.

Jest wyposażony w komentarzu, profusely ilustrowane, być może przez żydowskich artystów.

A rękopis z proroków, w dwóch językach, w Bibliotece Akademii historia w następujący sposób Arragel Lizbona, tłumaczenia, tak ściśle, że może ewentualnie stanowić pierwszą próbę z Arragel.

To tłumaczenie kastylijski (lub zmiany) została przeprowadzona przez Hiszpański zesłańców na Włochy i Turcja.

To także stało się z Biblii Hiszpański Żydów w Holandia.

Wydaje się, po raz pierwszy w Hebrajski znaków w Polyglot Pentateuch (Hebrajski, Onkelos, Rashi, Neo-Grecki, Hiszpański), opublikowane w Konstantynopolu przez Eliezer Bekor Gersona Soncino (patrz Belleli, "Rev Etudes Juives," XXII. 250; Grünbaum "Jüd.-Span. Chrestomathie", str. 6).

The Neo-Grecki stanowi, że z różnych tłumaczeń na Hiszpański.

Od tego polyglot go znaleźć swoją drogę do obchodzonego Ferrara Biblii z 1553, która nosi tytuł "Biblia en Lengua Española, Traduzida Palabra za Palabra de la Verdad Hebrayca za Muy excellentes Letrados, Vista Examinada y por el Oficio de la Inquisicion. Con Privilegio Ylustrissimo Señor del Duque de Ferrara. "

Wydaje się, że dwie edycje zostały opublikowane: jeden dla Żydów, podpisane przez Abrahama usque; z drugiej strony, dla chrześcijan, podpisane przez Jerome z Vargas (de los Rios, "Juifs d'Espagne", str. 432).

De los Rios (LCP 436) uważa, że autor "Retratos o Tablas de las Historias del Viejo Testamento", Lyon, 1543, wybieranych ekspozycja Biblii, był Marano, ale to nie wydaje się, że zostały udowodnione.

Ferrara Biblii z 1553 stał się podstawą dla Hiszpański Ladyński i tłumaczenia, które zostały opublikowane w Salonica i Amsterdamu.

To jest postrzegana również w tytule, która zwykle działa "Biblia en Lengua Española, Traduzida Palabra za Palabra de la Verdad Hebrayca".

To samo dotyczy "y con Ladyński Agora nam pewien Parecedo Comenzar de los", itp., opublikowane przez Józefa b.

Izaak b.

Joseph Jabes w 1568, jak Kayserling (WKT 28) wyraźnie widoczne.

W Amsterdamie tłumaczenie pozostały zasadniczo takie same, choć często był zrewidowany ( "reformada"): 1611, 1630 i 1646, Gillis Joost; poprawione przez Samuela de Cáceres i drukowane przez Józefa Athias (1661); poprawione przez Abrahama, Izaaka de Dias i wydrukowane przez Davida Fernandes (1726); "con las de annotaciones Albo Tory" Proops, 1762.

To tłumaczenie się także w Wenecja, 1730; Konstantynopola, 1739-43; idem, 1745, Wiedeń (red. przez Izrael Chaim Bahor i Aarona Pollak), 1813-16; i Smyrna, 1838.

A Ladyński tłumaczenia, w Rashi skrypt, została opublikowana w Wiedeń, 1841 (2d ed., 1853), WS Schauffler do Biblii American Society (patrz Dwadzieścia Szósty roczny raport w społeczeństwie, 1842, str. 120).

Według Grünbaum, nosi wiele wskazuje na podobieństwo do Pentateuch z 1547 i Ferrara Biblii.

Różne części tego tłumaczenia się oddzielnie, wydanie z Pentateuch znajdujących się w tym samym roku (1553) i Ferrarze.

W tym mogą być dodane następujące:

"Humas de Parasioth y Aftharoth", wyd.

Izrael ben Manassesa, Amsterdam, 1627; wyd.

Ymanuel Benveniste, Ib.

1643; innego wydanie zostało opublikowane przez siebie Manassesa, Ib.

1655 (choć mówi się o tym, "Obry nueva y de mucha utilidad"); "Parafrasis Comentada sobre el Pentateucho", wyd.

Izaak da Fonseca Aboab, Ib.

1681; "Ksi Cinco de la Ley Divina... Corrigidos de Nuevo", przez Davida Tartas, Ib.

1691; "Los cinco Libros... Interpretados en Lengua Española", wyd.

Joseph Franco Serrano, Ib.

1695, 1705 i 1724 (Isaac de Kordowa); "Cinco Libros", poprawione przez Davida de Elizeusz Pereyra, Ib.

1733; "El Libro de la Ley", opublikowana w Konstantynopolu w 1873, jest, zgodnie z Grünbaum (LC 12), różne tłumaczenia.

Psalmy były przedrukować: Ferrara, 1553; Salonica, 1582, Amsterdam, 1628, 1730, Wiedeń, 1822; Konstantynopola, 1836.

Kilka innych tłumaczeń Psalmy zostały wyprodukowane w XVII i XVIII wieku.

David Abenatar Melo, Marano którzy uniknęli Inkwizycja w Madrycie i Żyd stał się ponownie w 1611, opublikowane w 1626 ( "En Franquaforte"), "Los CL Psalmos David de, en Lengua Española, en Varias Rimas".

W tych Psalmów ma brzmieniu, w stosownych przypadkach, sprawozdanie z jego własnej i jego cierpień ludzi (de los Rios, dz. cyt. pp. 468 i nast. Kayserling, "Bibl. Zwłaszcza-Port.-Jud." Pp. 67, 68).

A proza tłumaczenie zostało dokonane przez Ephraim Bueno i Jonasza Abravanel (Amsterdam, 1650; 2d wydanie, 1723; patrz de los Rios, WKT 498).

Trzecia tłumaczenie zostało dokonane przez Jakuba Judy Leon Templo ( "Las Alabancas de Santidad, Amsterdam, 1671), prozaik Pełne tłumaczenie oryginalnego (de los Rios, WKT 570; Kayserling, WKT 58).

Spośród wszystkich ksiąg biblijnych, Canticles był najczęściej przedrukować.

Tłumaczenie zostało opublikowane w Hamburgu, 1631, David Cohen Carlos de lengua Caldayca ", ale że był ulubionym utylizacji Abrahama: Izaak Lañado, opublikowane w Hebrajski znaków w Wenecja, 1619, 1654, 1655, 1672, 1716, 1721, 1739, 1805, Livorno, 1769, 1787, Wiedeń, 1820.

W Wenecja edycja została opublikowana w łacinie przez Mojżesza Belmonte, Amsterdam, 1644, i został przedrukowany w Amsterdamie, 1664, 1683, 1701, 1712, 1724 i 1766.

Wydanie z Megillot się w Konstantynopolu w 1813 (patrz Kayserling, WKT 30); Megillah w Hiszpański, pochodzący z początku część z XVIII w. znajduje się w British Museum ( "Jewish Chron." 21 marca 1902, p . 24); ale provenience z tłumaczeniem jest nieznany (w takim Megillot patrz Abrahams, "Życie żydowskie w średniowieczu", str. 345).

A Portugalski tłumaczenie Psalmy, pod tytułem "Feel espejo de Vidas," Izrael Daniel Lopez Laguna, ukazał się w Londyn, 1720 (Kayserling, WKT 55).

Włoski wersje.

Obie Zunz ( "GV" 2d ed., Str. 457) i Güdemann ( "Erziehungswesen w Italien", str. 206) odnosi się do wczesnego przekłady Biblii na Włoski; ostatnim mówi nawet o ich istnieniu w trzynastego i czternastego wieku .

Steinschneider wykazało ( "Monatsschrift", XLII. 117), że to błąd.

To prawda, że niektóre organy (np. Sedecjasz ben Abraham de Trani i Izajasza, młodsi) zgodnie podkreślają na konieczność tłumaczenia Biblii do wypowiedzi w kraju; lecz Juda "Azahel del Bene (Ferrara, ok. 1650 ) Poinformowała w stosunku do praktykowania nauczania dziewcząt Włoski, jak obawiali się, że ta począć miłosne miłość do poezji (Vogelstein i Rieger, "Juden w Rz," II. 300).

Nie było przed XVI w., że próby zostały wprowadzone do produkcji wersje fragmentów Biblii w Włoski.

Steinschneider (LCP 318) dała wykaz istniejących rękopis tłumaczenia.

To było pod koniec tego wieku, że tłumaczenia zostały opublikowane po raz pierwszy.

David de Pomis (zm. po 1593) wyprowadzili wydanie ecclesiastes z tłumaczeniem na Włoski w Wenecja 1571.

To był poświęcony kard Grimani z Aquileja (Steinschneider, "Kat. Bodl." Nr 218).

On również przetłumaczone Praca i Psalmów, ale nigdy nie publikowane ( "Monatsschrift" xliii. 32).

Ezechiasz opublikowane Rieti (Wenecja, 1617) tekst przysłowia z tłumaczeniem Włoski ( "Kat. Bodl." Nr 418), ale nie wiarygodne konta można znaleźć na tłumaczenia Praca (Rzym, 1773) wymienione przez Zunz.

Tłumaczenia wykonane w XIX wieku były w mniejszym lub większym stopniu pod wpływem Mendelssohna Biur.

W 1818 JEST Reggio opublikowane na Wiedeń, jako wzór, dziesięć wersety Księgi Rodzaju.

Następnie wyprowadzili cały Pentateuch ( "colla Traduzione Italiana"), Wiedeń, 1821, a dziesięć lat później "Il Libro d'Isaia, Versione Poetica" (Udine, 1831).

Surowa krytyka była przekazywana na tej wersji, ponieważ wydawało się, osłabienie siły wielu mesjańskie proroctwa (por. Fürst, "Bibl. Jud." III. 140).

W 1844 pojawiły się w Livorno () Włoski tłumaczenia Praca (Fürst, "Bibl. Jud." II. 282, twierdzi, że jest Luzzatto) oraz w 1872 roku "Pentateuch, rev. Letteris von, mit Ital. Uebersetzung von Diodati "(Wiedeń, może również Londyn, 1836, 1864).

Lelio della Torre w Padwa przetłumaczone Psalmy (Wiedeń, 1845).

Ale te zostały całkowicie przysłonięte przez dokładne i staranne wersji SD Luzzatto, którego poetyckie i literackie wyroku w nim doskonały stylista (patrz "Hebr. Bibl." Vi. 99; Elbogen, w "Monatsschrift", XLIV. 460).

On przetłumaczone na większą część Starego Testamentu: Izajasza ( "Profeta Volgarizzato Isaia"), Padwa, 1855-63; Pentateuch, Rovigo, 1860, Padwa, 1876; proroków, Rovigo, 1868; Izajasza, Padwa, 1867; oferty, Triest, 1853; ogólnie o cenne Hebrajski komentarz.

Włoski Inne tłumaczenia zostały wyprodukowane: Giuseppe Barzilai, "El cantico dei Cantici" (Triest, 1865) w dramatycznej formie, po Mandelstamm i Horowitz, Niemiecki tłumaczenia; Lamentations (Triest, 1867); przez Davida Castelli, Ecclesiastes (Pisa, 1866); przez Beniamina Consolo, Lamentations, Praca, Psalmy (Florencja?); przez Gino Morpurgo, Ecclesiastes (Padwa, 1898), Esther (1899).

Francuski komunikat.

Tłumaczenia w Starym Testamencie Francuski nie zostały dokonane przez Żydów przed pierwszą połowę XIX wieku.

W 1831 rozpoczął Samuel Cahen monumentalnej pracy "La Bible, Traduction Nouvelle" (Paryż, 1833-46, 18 tomów), do których zostały dodane przez wiele esejów Munka, Zunz, książęta, i inni, a także nieco rationalistic komentarz .

Praca ta była nieco surowo krytykował (BMB rzecz, "Quelques Mots Traduction sur la Nouvelle", itp., Paryż, 1835; "Allg. Zeit. Des Jud." 1839, str. 30; "Literaturblatt des Orients", 1840, s. . 368 i nast. Wogue, "Hist. De la Bible", str. 342); ale która odbyła się w zakresie od wielu lat.

A więcej wiernych z Pentateuch wersja została opublikowana w 1860 przez Lazare Wogue.

Wśród innych tłumaczy mogą zostać wymienione A. ben Baruch Créhange (Psalmy), B. Mossé z Avignon (Psalmy).

Ale popularne i tanie w Biblii Francuski było potrzebne sorely przez Francuski Żydów.

Takie działania zostały podjęte przez strony w obecnym naczelnym rabinem Francja, Sadok Kahn i inni członkowie tego Francuski rabinatu.

Wogue przekładu był zatrudniony jako podstawa do Pentateuch.

Sam autor dokonane niezbędne korekty, a przed śmiercią był w stanie skończyć tłumaczenie w prophetical książki do Pierwszej Księgi Królów (t. i., Paryż, 1899).

W tym samym czasie i pod auspicjami samego, Biblia dla dzieci ( "Biblia de la Jeunesse") jest wyrwać.

Tłumaczenia holenderski.

Niewiele tłumaczenia zostały próbował przez holenderski Żydów do ich vernacular: Hiszpański i Portugalski Żydów w Holandii wykorzystały Hiszpański; Ashkenazic Żydów z Judæo-Niemiecki wersji.

Wersja Psalmy w holenderski drukowane przez Józefa Athias został złożony przez Johanna Leusden.

W XIX w. tłumaczenia zostały dokonane przez Samuel J. Mulder (patrz jego "Tets od ponad Vertalingen der Heilige Schrift", Amsterdam, 1859): Pentateuch, 1826-42; Major proroków, 1827; Pięć Scrolls, 1835, 3d ed.

1859; przysłowia, 1836; Psalmów, 1838; wszystkie opublikowane w Amsterdamie.

On również opublikowała "voor de Bijbel Izrael. Jeugd", Lejda, 1843-54.

W 1844 Gabriel J. Polak i MS opublikował holenderski tłumaczenia praca, która miała zostać za tłumaczenia z proroków i Hagiographa.

To wydaje się nigdy nie zostały ukończone.

A tłumaczenie przez Izajasza GA Parsen również istnieje, a nowe tłumaczenie na Pentateuch, wraz z Targum i Rashi, został przez AS Ondervijser w 1901 roku.

Żydowskie tłumaczenie na Rosyjski są bardzo niedawnej daty.

Pisarz wie tylko LI Mandelstamm's Psalmów (Berlin, 1864; 3d ed. 1872), Pentateuch (, 3d ed. Berlin, 1872); Pumpiansky Aaron's Psalmów (Warszawa, 1871); J. Cylkow 's Psalmów (1883); i Esther w wersji Niemiecki (Hebrajski znaków) Rosyjski i (Warszawa, 1889).

A tłumaczenie Polski został opublikowany przez D. Neufeld.

Howell Toy Crawford, Richard Gottheil


Jewish Encyclopedia, opublikowanych między 1901-1906.

Bibliografia:


Patrz zwłaszcza Steinschneider, Kat.

Bodl. cols. 1-198;

idem, literatury żydowskiej, pp.

232 i nast. Jost, Neuere Gesch.

der Israeliten, III.

37, 139, 161; Kayserling, w zimie i Wünsche, Die Jüdische Literatur, III.

751 i nast. Jacobs i Wolf, Bibl.

Angielsko-Jud.

pp. 199 i nast. Urtext Uebersetzungen und der Bibel, Real-Encykl.

für protestu.

Theologie und Kirche, obj.

iii., Leipsic, 1897.TG


Targum

Żydowski Opinia Informacje

Imię.

W Aramejski tłumaczenie Biblii.

Stanowi on część tradycyjnych literatury żydowskiej, a w jego powstania jest już w czasie Drugiej Świątyni.

Czasownik, z których tworzy się artykuł, stosowany jest w Ezdrasz iv.

7 w odniesieniu do dokumentu pisemnego w Aramejski, chociaż "Aramit" (AV "w Syrii języka") jest dodawany.

W mishnaic frazeologia czasownika oznacza tłumaczenia: Hebrajski w jakimkolwiek innym języku, jak na Grecki (patrz Yer. Ḳid. 59a, linia 10, i Yer. Meg. 71c, linia 11; oświadczenia odnoszące się zarówno do wersji Grecki Aquila); i nazwa może odnosić się również do tłumaczenia tekst biblijny w dowolnym języku (patrz Meg. ii. 1; Shab. 115a).

Użycie terminu "Targum" samo w sobie było ograniczone do Aramejski wersji Biblii (patrz Bacher, "Die Terminologie der Tannaiten", pp. 205 i nast.).

W podobny sposób, Aramejski fragmentów Genesis, Jeremiasz, Daniel, Ezdrasz i były nazywane krótko "Targum", natomiast Hebrajski tekst był nazywany "Miḳra" (patrz Yad. Iv. 5; Shab. 115b).

Jako intepretation z Hebrajski tekst Biblii na Targum miał swoje miejsce zarówno w liturgii synagogalnej i biblijne w instrukcji, podczas czytania Biblii tekst w połączeniu z Targum w obecności zgromadzenia montowane na kult publiczny był starożytny instytucji który pochodził z czasów Drugiej Świątyni, był wstecz do Ezdrasz przez Rab kiedy interpretuje słowo "meforash" (Neh. viii. 8) jako odnoszące się do Targum (Meg. 3a; Ned. 37b; comp. Yer . Meg. 74d, linia 48, Gen. R. XXXVI., Koniec).

Zasady czytania Targum są sformułowane w Halakah (patrz Meg. Iii. Talmud i reklamy loc.; Tosef. Meg. Iv.).

The Targum miał być czytany po raz werset z parashiyyot na Pentateuch, a po co trzeci werset z lekcji z proroków.

Z wyłączeniem Scroll Esther, które mogą być odczytywane przez dwie osoby z kolei, tylko jedna osoba może zapoznać się z Targum, jako Pentateuch lub prorocze sekcji również został odczytany przez jedną osobę.

Nawet drobne mogą zapoznać się z Targum, chociaż nie było wyposażenie dla niego zrobić, gdy dorosły miał czytać tekst.

Niektóre fragmenty Biblii, chociaż czytać, nie zostały przetłumaczone (jak Gen. XXXV. 22), podczas gdy inni byli ani czytać, ani przetłumaczone (jak Num. Vi. 24-26; II Sam. XI.-XIII.).

Czytnik było zabronione wierszu tłumacz, bo ktoś powiedzieć, że Targum została uwzględniona w tekście Biblii (Ulla w Meg. 32a).

W odniesieniu do tłumaczenia fragmentów biblijnych, Judy ben Ilaj, uczeń Akiba, oświadczył, że kto świadczonych jeden werset z Biblii w swojej pierwotnej formie był kłamcą, którzy podczas gdy on był uzupełnień dokonanych blasphemer (Tosef., Meg., end; Ḳid. 49a; comp. geonic w responsum w Harkavy, "Responsen der Gaon," pp. 124 i nast. oraz cytat z Midr. ha-Gadol w "JQR" vi. 425).

Przejście w Ab.

RN (recension B, XII. [Ed. Schechter, str. 24]) powołując się na R. Akiba 's szkolenia początku mówi, że studiował w Biblii i Targum, ale aluzje do Targum jako szczególny przedmiot badań w związku z Biblii są zbyt rzadkie.

Należy założyć jednak, że Targum była integralną częścią biblijnej studiów oznaczone jako "Miḳra"; i Judy b.

Ilaj oświadczył, że tylko on którzy mogą czytać i tłumaczyć Biblii może być traktowane jako "ḳaryana", lub w jednym dokładnie zaznajomionych w Biblii (Ḳid. 49a).

W Sifre, Deut.

161 z Targum jest wymieniony jako oddział badania pośrednie między Miḳra i Miszny.

Użyj liturgicznych.

Profesjonalny tłumacz tekstu Biblii w synagodze był nazywany "targeman" ( "torgeman", "metorgeman"; wspólnej wymowy jest Meturgeman; patrz Meg. Iv. 4).

Jego obowiązki naturalnie częścią funkcji urzędowych gminna ( "sofer"), którzy za złe biblijne instrukcji (patrz Yer. Meg. 74d).

Na początku czwartego wieku Samuel ben Izaaka, przy wjeździe asynagogue, gdy zobaczył nauczyciela ( "sofer") Targum czytać z książki, i Bade go zaprzestana.

To pokazuje, anegdoty, że nie było napisane Targum, które zostało wykorzystane do publicznego kultu w tym wieku w Palestynie, choć nie było ostatecznie ustalone i powszechnie uznanych Targum, takich jak istniały w Babilonii.

Użycia.

Historia to powiedział (Yer. Bera. 9c), Jose b.

Abin, amora w drugiej połowie IV wieku, reprehended tych, którzy czytać Targum do Lev.

XXII.

28, które zgodnie nacisk na subiektywny pogląd, że polecenia zawarte w tym werset został w oparciu o Bożym miłosierdziu (ten sam parafraza jest nadal obecny w palestyńskich Targum); patrz również oświadczenia w sprawie błędnego tłumaczenia Ex.

xii. 8, Lev.

vi. 7, Deut.

XXVI.

4 w Yer.

Bik. 65d, jak również Yer.

Kil. viii. z końcem, Deut.

XIV.

5; i Meg.

iii. 10 na Lev.

XVIII.

21. W uzupełnieniu do anegdoty wspomniano powyżej, istnieją przesłanki wskazujące, że wcześniejsze Targum zostało popełnione na piśmie, choć tylko w odniesieniu do prywatnego czytania.

W związku z tym stanowi Miszny (iv Yad.. 5), fragmenty tekstu Biblii zostały "napisane jako Targum," niewątpliwie są te fragmenty biblijne w Aramejski tłumaczenia, a także tradycji tannaitic (Shab. 115a; Tosef., Shab. XIV.; Yer. Shab. 15c; Massek. Soferim v. 15) odnosi się do Aramejski tłumaczenia Księgi Hioba, która istniała w formie pisemnej w momencie Gamaliel I., i która, po czym wycofane z użycia, imigracji w całym jego wnuk Gamaliel II.

W Pentateuchal Targum, który został oficjalnym Targum z Babylonian szkół, w każdym razie była zaangażowana w formie pisemnej i redacted już w trzecim wieku, ponieważ jego Masorah pochodzi z pierwszej połowy tego wieku.

Dwóch palestyńskich amoraim w tym samym wieku wezwał poszczególnych członków społeczności, aby przeczytać tekst Hebrajski tygodnika parashah dwa razy w prywatnych i Targum raz, dokładnie tak, jak zostało zrobione w kult publiczny: Jozue ben Lewiego polecił tego zawodu na jego synów (Ber . 8b), natomiast Ammi, uczeń Jochanana, że stały się wiążące reguły każdy (ib. 8a).

Te dwa dicta były szczególnie instrumentalne w zwyczaju upoważniające do Targum recytujący i było uważane za obowiązek religijny, nawet w późniejszym wieku, kiedy Aramejski, język z Targum, nie było już vernacular do Żydów.

Ze względu na starzenie się w dialekcie, jednak ścisłe przestrzeganie niestandardowe zaprzestał w czasach pierwszej Gaon.

Około połowy XIX wieku do agonia uwagi Naṭronai ben Hilai reproached tych, którzy oświadczył, że mogą one zrezygnować z "Targum z uczonych", ponieważ tłumaczenie w ich języku ojczystym (Arabski) była wystarczająca dla nich (patrz Müller, "Einleitung in die Responsen der Geonen ", str. 106).

Pod koniec dziewiątego lub na początku X wieku Judy ibn Ḳuraish wysłał pismo do wspólnoty WSE, w którym reproved członków do zaniedbania Targum, że był zaskoczony, aby usłyszeć, że niektóre z nich nie przeczytaj Targum do Pentateuch i proroków, choć taki zwyczaj Lektura były obserwowane w Babilonia, Egipt, Afryka, Hiszpania, i nigdy nie została uchylona.

Agonia uwagi Hai (zm. 1038) była również bardzo zdumieni, aby usłyszeć, że czytanie z Targum był całkowicie opuszczony w Hiszpania, fakt, który miał nie wiadomo przed (Müller, WKT 211) i Samuel ha-Nagid (zm. 1056 ), Jak również ostro krytykowany przez uczonych którzy otwarcie opowiadał się za pominięcie czytania, mimo że według niego zaniedbane Targum został w ten sposób tylko w północnych prowincjach tego kraju (patrz responsum w Berliner "Onḳelos," II. 169).

W rzeczywistości jednak, że całkowicie niestandardowe nie przestaje w Hiszpania, i tylko w południowej Arabii nie było przestrzegane aż do chwili obecnej (patrz Jakuba Saphir, "Eben Sappir," I. 53b; Berliner, WKT 172), chociaż w Targum do hafṭarot, wraz z wprowadzaniem i wiersze w Aramejski, długo nadal być odczytywane w niektórych obrzędów (patrz Zunz "GV" pp. 410, 412, idem, "Literaturgesch." pp. 21 i nast. idem, "Zwyczaj", pp. 53, 60 i nast., 81; Bacher, w "Monatsschrift", XXII. 220-223).

W synagogach w Bokhara Perski Żydów przeczytać Targum, wraz z Perski parafraza go do hafṭarah na ostatni dzień Paschy (Isa. x. 32-XII.; Patrz "Zeit. Für Hebr. Bibl." IV . 181).

W Aramejski przekłady Biblii, które przetrwały obejmować wszystkie książki z wyjątkiem Daniela i Ezdrasza (wraz z Nehemiaszem), która jest napisana w dużej części w Aramejski, nie Targum, chociaż można mieć istniały w czasach starożytnych.

Targumim do Pentateuch:

1.

Targum Onḳelos lub babilońskiej Targun: Oficjalna Targum do Pentateuch, które następnie zdobyte waluty i ogólną akceptację na całym babilońskiej szkół, i dlatego nazywany "Targum babilońskiej" (na tosafistic nazwę "Targum Babli" Berliner zobaczyć, WKT 180 "; Mordekai "Giṭ. Ix. Z końcem, wspomina stare" Targum Babli ", który został przywieziony z Rzym).

Tytuł "Targum Onḳelos" pochodzi od znanego przejście w Babylonian Talmud (Meg. 3a), które omówiono pochodzenie z Targumim: "R. Jeremiasza [lub, według innej wersji, R. Ḥyya bar Abba] powiedział : "Targum do Pentateuch został złożony przez prozelitę Onḳelos pod dyktando R. i R. Eliezer Joshua." Oświadczenie to jest niewątpliwie z powodu niewiedzy lub błędu w ramach Babilonia uczonych, którzy stosowane do Aramejski Tłumaczenie na Pentateuch tradycji obecnych w Palestynie dotyczące Grecki wersja orzeł.

Według Yer.

Meg. 71c, "orzeł z prozelitę przetłumaczone na Pentateuch w obecności R. i R. Eliezer Jozue, którzy pochwalił go w słowa Ps. XLV. 3".

W tym fragmencie, ponadto, R. Jeremiasza jest opisany jako przekazywanie tradycji na organ R. Ḥiyya bar Abba.

Nie ma wątpliwości, że zbiegnie się tych kont, a tożsamość i jest również jasne, że tak Onḳelos i Aḳylas (Aquila) są jedną i tą samą osobą (ale patrz Onḳelos).

W Babylonian Talmud tylko pierwszą formę nazwy występuje, drugi sam znajduje się w palestyńskim Talmud, podczas gdy nawet Babylonian Talmud wspomina Onḳelos jako autora z Targum tylko w pasażu przywołane w treści dokumentu.

Stwierdzenia odnoszące się do Onḳelos jako autora z Aramejski tłumaczenia na Pentateuch powstały w okresie post-talmudyczne, althoughthey są oparte w całości na Meg.

3a. Pierwsze wyliczenie w targumic przejście (w Gen. XLV. 27) z bezpośrednim oświadczenie "Onḳelos przetłumaczyła" występuje w Pirḳe R. El.

xxxviii. W agonia uwagi Sar Shalom, pisanie w IX wieku, wyraził się w następujący sposób na Targum Onḳelos: "Targum których mędrcy mówił, który jest jednym mamy teraz w naszych rękach, świętości nie przywiązuje do innych Targumim. Słyszeliśmy on zgłoszony jako tradycji starożytnego mędrcy, że Bóg uczynił wielkie rzeczy [cud] dla Onḳelos kiedy zezwala mu na komponowanie Targum ".

W podobny sposób Majmonides mówi Onḳelos jak okaziciela exegetic starożytnej tradycji, jak i gruntownej kapitan Hebrajski i Aramejski (patrz Bacher, "Die Bibelexegese Mojżesz Maimunis", pp. 38-42).

Oznaczenie "Targum Onḳelos" zostało ustalone na początku część z geonic okres, i już nie mogą zostać zmazane z terminologii żydowskiej nauki.

Wpływ babilońskiej.

Przyjęta Targum do Pentateuch ma lepszego roszczenia do tytułu "Targum Babli" (Targum babilońskiej), co zostało już wyjaśnione.

Warto zauważyć ponadto, że Żydzi otrzymali Jemen Targum tym, że jak do proroków, z Babylonian znaków interpunkcyjnych (patrz Merx "Chrestomathia Targumica"); i Colophon z De Rossi kodeksu stanowi, że Targum z Babylonian interpunkcja został przywieziony do Europa (Włochy) z Babilonu w XII w., kopia z Tiberian interpunkcji są wykonane z niego (patrz Berliner, dz. cyt. ii. 134).

W Babylonian Talmud przyjętych Targum nazywany jest "naszym Targum," co connoting w Targum z Babilonia lub z Babylonian akademii (Ḳid. 49a, "Targum didan," dla której Majmonides, w jego "Jad" Ishut, VIII 4. , Substytuty "Targum Onḳelos").

Passages z Targum są cytowane z dużą częstotliwością w Babylonian Talmud z uwagi wstępne "Jak tłumaczyć" ( "Berliner WKT 112), a także babilońskiej Gaon mówić" nasz Targum ", skontrastowane z palestyńskich Targum (patrz Hai agonia uwagi w Harkavy, dz. cyt. nr 15, 248).

The Targum Onḳelos, ponadto pokazuje ślady babilońskiej wpływ na jego język, ponieważ jego Słownik zawiera: (1) Aramejski słowa, które występują w innych częściach babilońskiej vernacular, np. w Hebrajski ( "widzieć") jest zawsze przetłumaczone, a nie przez palestyńskiego, natomiast Hebrajski ( "wokoło") i świadczone przez nie; (2) Aramejski słowa użyte w celu świadczenia Grecki słowa znalezione w palestyńskich Targum; (3) Perski kilka słów, w tym "naḥshirkan" (hunter ; Gen. XXV. 27); "enderun" (ib. xliii. 30) zamiast na Grecki κοιτών znaleźć w palestyńskich Targum.

Te szczególne cechy, jednak uzasadnić tylko przy założeniu, że ostateczna redaction z Targum Onḳelos został złożony w Babilonii, na jego diction nie przypominać we wszelkich innych sprawach Aramejski diction znaleźć w Babylonian Talmud; rzeczywiście, jak wykazało Nöldeke ( "Mandäische Grammatik ", str. XXVII.)" Urzędowy Targum, chociaż redacted w Babilonii, składa się zasadniczo w dialekcie palestyńskiego ".

To stwierdzenie zostało potwierdzone przez tekst z Targum Onḳelos, by wyniki badań historycznych jego pochodzenia, oraz porównanie go z palestyńskich Targum.

Te badania w swojej historii pokazują, że Targum, która została dokonana z jednego została przyjęta przez władze babilońskiej z Palestyny, skąd one miały do Miszny, Tosefta i halakic midrashim na Pentateuch.

Zawartość w Targum pokazuje ponadto, że został złożony w Palestynie w drugim wieku, zarówno w jego halakic i haggadic w jego części może to być w dużej części do szkoły Akiba, a zwłaszcza do tego tannaim okresu (patrz F. Rosenthal "Zakład Talmud", vols. II.-iii.; Berliner, WKT 107).

The Targum Onḳelos nie może być porównywana z unqualifiedly palestyńskich Targum, jednak, ponieważ te ostatnie zostały zachowane tylko w formie znacznie później, zresztą większość z tych fragmentów, które wydają się najwcześniej później niż redaction z Targum Onḳelos.

Jednak nawet w tej formie w Palestynie Targum do Pentateuch dostarczyła wystarczających dowodów na to, że dwóch Targumim pierwotnie były identyczne, jak wynika z wielu znaków, w którym zgadza się słowo w słowo, takie jak Lew.

vi. 3, 4, 6-7, 9, 11, 18-20, 22-23.

Różnica pomiędzy tymi dwoma jest ze względu na dwa fakty: (1) Pentateuchal Targum z tannaitic okres został poddany gruntownej i systematycznej rewizji, które mogą mieć miejsce w Palestynie, w tym zmiany tematu, a następnie tekstowe zmiany aby był on zgodny z vernacular z babilońskiej Żydów i (2) wersja z Targum wynikające z tej podwójnej weryfikacji została przyjęta i zobowiązała się do pisania przez akademie babilońskiej.

Specyfika.

Pomimo faktu, że w ten sposób Targum został skrócony do stałej postaci, w Babilonii, palestyńskiej meturgemanim miał pełną licencję na rewizję i uzupełnienie go, tak aby końcowy redaction, gdyż obecnie istnieje w tak zwanej "Targum Pseudo-Jonatana" (i jest to prawdą nawet w większym stopniu "Fragmenten-Targum" wymienione poniżej), chociaż była dopiero w siódmym wieku, zbliżony do oryginalnego Targum znacznie większym stopniu zarówno w diction i treści, i obejmuje wiele elementów wcześniej niż w Targum noszących nazwę Onḳelos i należących w jego ostatecznej formie do trzeciego wieku.

W Masorah na Targum Onḳelos jest po raz pierwszy wspomniana w "Patshegen," komentarzem na temat tej samej Targum, napisany w XIII wieku, był edytowany przez Berliner (1877), reedited w porządku alfabetycznym przez Landauer ( "Letterbode," viii ., IX.).

Tę Masorah zawiera oświadczenia dotyczące rozbieżności między szkołami i Sury Nehardea, dokładnie jak Talmud (Zeb. 54a; Sanh. 99b) nawiązuje do kontrowersji pomiędzy Rab i Levi ponad poszczególnych słów w Targum.

System się w nowelizacji przedmiotem sprawy, które doprowadziły do Targum Onḳelos staje się jasne, kiedy ta ostatnia jest w porównaniu z palestyńskich Targum.

Głównym obiektem jest zgodne z Targum jak najściślej do oryginalnego tekstu w diction zarówno w treści, noty wyjaśniające zostały pominięte, a Hebrajski słowa były tłumaczone w zależności od ich znaczenie etymologiczne, choć nazwy geograficzne były retainedin ich Hebrajski formie prawie bez wyjątku, i struktury gramatyczne z Hebrajski była ściśle przestrzegana.

W paraphrastic styl tłumaczenia dotkniętych Targumim ogólnie, w celu zlikwidowania wszystkich anthropomorphisms w odniesieniu do Boga, obserwuje się ze szczególną ostrożność w Targum Onḳelos, która zatrudnia parafraza również w sekcji poetyckiej z Pentateuch oraz w wielu innych przypadkach.

W niektórych przypadkach oryginał parafraza jest skrótem, aby tłumacz nie może przekraczać długości tekstu zbyt dużym stopniu, w związku z tym Targum czasami nie stanowią oryginalne, jak wynika z parafraza zachowane w całości w palestyńskich Targum, jak w przypadku Gen. iv.

7, 10; XLIX.

3, 22; Ex.

XIV.

15; Num.

XXIV.

4; i Deut.

XXIX.

17. Przykładem skrócona parafraza znajduje się również w Targum Onḳelos do Deut.

i. 44, w porównaniu z parafraza w Soṭah 48b dokonane przez babilońskiej amora z trzeciego wieku.

Zapewne autorstwa.

2.

Palestyńskich Targum (Targum Yerushalmi): responsum z Hai agonia uwagi, już cytowane w odniesieniu do Targumim, odpowiedzi na pytanie dotyczące "Targum z landu Izrael [Palestyny]" w następujących słowach: "Nie wiemy, którzy w składzie: go, ani też nie wiedzą nawet tego Targum, które Słyszeliśmy tylko kilka fragmentów. Jeśli istnieje tradycja wśród nich [Palestyńczycy], że zostało ono dokonane przedmiotem publicznego dyskursu od czasów starożytnych mędrcy [tutaj następujące nazwy palestyńskich amoraim w trzecim i czwartym wieku], należy stwierdzić, w taki sam szacunek, jak nasze Targum, bo inaczej nie miałyby one dozwolone. Ale jeśli jest to mniej starożytnych, nie jest autorytatywny. Jest to bardzo nieprawdopodobne, jednak w naszej opinii, że jest z pochodzenia później "(Comp." REJ "XLII. 235).

Poniższe zestawienie jest cytowany ( "Bo Kol.," § 37) w imieniu R. Meïr z Rothenburg (13th cent.) W odniesieniu do Targum: "Ściśle mówiąc, powinniśmy recytować tygodnika sekcji z Targum Yerushalmi, ponieważ go Hebrajski tekst wyjaśnia szczegółowo w pełniejszy niż nasze Targum, ale go nie posiadają, a my się ponadto, że zwyczaj z Babilonu. "

Oba te stwierdzenia wskazują, że w Palestynie Targum był rzadko w średniowieczu, chociaż był on często cytowane po jedenastym wieku (patrz Zunz "GV" pp. 66 i nast.), Zwłaszcza w "Aruk" Natana b .

Jechiel, który wyjaśnia wiele słów w nim znaleźć.

Innym Włoski, Menachem b.

Salomon, wziął termin "Yerushalmi" (co należy interpretować jako w tytule "Talmud Yerushalmi") dosłownie, cytowany w Palestynie Targum z prefatory uwaga, "Jerusalemites przetłumaczone" lub "Targum do Ludu Świętego Miasto ".

Po XIV w. Jonathan b.

Uzzjel, autora z Targum do proroków, było uznawane były przez autora w Palestynie Targum do Pentateuch również, po raz pierwszy do tej pracy ascribe do niej Menachem Recanati w swoim komentarzu na Pentateuch.

Ten błąd został prawdopodobnie z powodu błędnej analizy skrót (= "Targum Yerushalmi"), która miała do oznaczenia "Targum Jonatan".

Oświadczenie w Zohar (i. 89a, Gen. xv. 1) Onḳelos przetłumaczone Tory, i Jonatan, Miḳra, nie oznacza, jak Ginsburger myśli ( "Pseudo-Jonatana", str. viii.), Zgodnie do Zohar Jonathan przetłumaczone całego Biblii, a tym samym Pentateuch, ale słowo "Miḳra" odnosi się tutaj do proroków (por. "REJ" XXII. 46).

Możliwe jest jednak, że widok, po raz pierwszy przez zaawansowanych Recanati, że również w składzie: Jonathan Targum na Pentateuch, została ze względu na błędnej interpretacji tego fragmentu w Zohar.

Azariasz dei Rossi, którzy żyli w XVI wieku, stanowi ( "Me'or" Enayim ", wyd. Wilna, str. 127), że widział dwa rękopisy palestyńskich Targum, które uzgodniono w każdym szczególe, z których jeden został zatytułowany" Targum Yerushalmi "i inne" Targum Jonatan b. Uzzjel. "

W editio princeps z pełną palestyńskich Targum został wydrukowany z ostatniego (Wenecja, 1591), dając tym samym waluty do błędnych tytuł.

Relacja z Onḳelos.

Dodatkowo do pełnej palestyńskich Targum (pseudo-Jonathan) istnieją fragmenty palestyńskich Targum określany jako "Targum Yerushalmi", ale te fragmenty, składające się na podstawie ogólnych termin "Fragment-Targum," tylko te do niedawna były znane, które zostały po raz pierwszy opublikowane w Bomberg "Biblia Rabbinica" w 1518 na podstawie Codex Vaticanus nr 440.

Kilka lat temu, jednak Ginsburger redakcją pod tytułem "Das Fragmententhargum" (Berlin, 1899) wiele innych fragmentów z rękopisu źródeł, zwłaszcza z Codex Parisiensis nr 110, jak również notowania z Targum Yerushalmi znaleźć w starożytnych autorów.

Prace te świadczone dużą ilość dodatkowych materiałów dostępnych na krytykę palestyńskich Targum, mimo znacznej zaliczki zostały już poczynione przez Bassfreund w jego "Fragmenten-Targum zum Pentateuch" (patrz "Monatsschrift", 1896, XL.).

Ogólne opinie dotyczące Targum palestyńskiego i jego stosunku do Onḳelos zostały nieco zmodyfikowane, ale przez te nowe publikacje.

Chociaż związku z Targum Yerushalmi do Onḳelos została już omówiona, może tu zostać dodany, że pełna palestyńskich Targum, jak stwierdzono w pseudo-Jonatan, nie wcześniej niż siódmego wieku, bo ona wspomina Ayeshah ( "A "ishah) (lub, według innej czytania, Khadija [Ḥadijah]) i Fatima, żona i córka Mahometa, jako żony Izmaela, którzy Mohammed był uważany za jego przodka.

Pochodzi ona ponadto, w okresie gdy był Targum Onḳelos Wykonując swoje wpływy na Zachód; dla redactor w Palestynie Targum w tej formie w połączeniu wiele fragmentów z dwóch tłumaczeń, jakie obecnie istnieją w Targum Yerushalmi oraz Targum.

Onḳelos (patrz "ZDMG" XXVIII. 69 i nast.) Oprócz ujawniania jego zależność od Onḳelos w innych aspektach również.

Fragmenty z Targum Yerushalmi nie są wszystkie contemporaneous, a wiele fragmentów zawierać kilka wersji tego samego znaki, a niektóre działy są oznaczone jako dodane ( "Tosefta").

Tekst większość z fragmentów jest starsza niż pseudo-Jonatan, i te resztki, które często składają się z pojedynczego wyrazu lub tylko części z wersetów, topionego zostały zgodnie z zasadą, która nie może dłużej berecognized, ale mogą one mieć składała się w części glosses napisane przez niektórych copyist na margines z Onḳelos, choć bez systemu, a tym samym bez kompletności.

Wiele z tych fragmentów, zwłaszcza haggadic parafraza, zgadzają się z pseudo-Jonatan, które mogą, z drugiej strony, są starsze niż niektóre z nich.

W podobny sposób, haggadic dodane zostały dokonane w późniejszym wieku do tekstu na Targum, tak że rękopis Afryki z 1487 roku nawiązuje do chwytania Konstantynopola przez Turków w 1453.

Na początku XII wieku Judy ben Barzillaja pisał następująco w odniesieniu do tych uzupełnień: "palestyńskiej Targum zawiera haggadic słowa dodane przez tych, którzy w modlitwie i doprowadziły którzy również przeczytać Targum, podkreślając, że te słowa są recytowane w synagodze w interpretacji Tekst Biblii ".

Pomimo licznych uzupełnień do palestyńskich Targum, i bez względu na fakt, że większość fragmentów są w terminie późniejszym niż Onḳelos, jak pseudo-Jonatan i zawiera wiele fragmentów, które przetrwały od bardzo wczesnego okresu, rzeczywiście, rdzeń z Palestyńskich Targum jest starsza niż babilońskiej, która została redacted od niego.

Targum do proroków:

Targum Jonatana.

1.

Oficjalna Targum do proroków: Podobnie jak Targum Onḳelos do Pentateuch w Targum do Księgi proroków ogólnego uznawania nabytych w Babilonii w trzecim wieku, a od babilońskiej akademii było przeprowadzone w całej diaspory.

To pochodzi jednak, w Palestynie, a następnie został dostosowany do vernacular z Babilonii, tak że zawiera on te same językowej osobliwości jak Targum Onḳelos, w tym sporadyczne przypadki Perski słowa (np. "enderun," sędziowie xv. 1, XVI . 12; Joel ii. 16; "dastaka" = "dastah," sędziowie iii. 22).

W przypadkach, gdy w Palestynie i babilońskiej teksty różnią, to te ostatnie Targum następująco ( "madinḥa'e"; patrz Pinsker, "Einleitung in die Babylonische Punktuation", str. 124).

To pochodzi, jak Targum do Pentateuch, w czytaniu, w trakcie służby, z tłumaczeniem z proroków, wraz z tygodnika lekcji.

Jest to wyraźnie zaznaczone w Babylonian Talmud, że Targum została przyjęta w Babilonia palestyńskiego pochodzenia, a także tannaitic tradycja jest cytowany w pasażu już cytowane z Megillah (3a), która oświadcza, że Targum do proroków został złożony przez Jonathana b.

Uzzjel "z ustami Aggeusza, Zachariasza, Malachiasza i", co sugeruje, że było oparte na tradycji pochodzące z ostatnich proroków.

Dodatkowe oświadczenia, że na tym koncie w całym kraju została zachwiana i Izrael, że głos z nieba wołał: "Kto zeslal moje tajemnice do dzieci mężczyzn?"

są po prostu legendarny refleksje z nowości Jonathan's przedsiębiorstwa, w których disapprobation evoked.

Historia dodaje, że Jonathan chciał przetłumaczyć Hagiographa również, ale że go bade niebieskich głosu zaprzestana.

The Targum do oferty, które, jak już wspomniano, został wycofany z obiegu przez Gamaliel I., może być reprezentowana w wyniku jego próby przełożenia Hagiographa (patrz Bacher, "AG. Tan." I. 23 i nast. 2d ed., pp. 20 i nast.).

Jonathan b.

Uzzjel nazwie Hillela jak najbardziej prominentnych ucznia (Comp. Żyda. Encyc. Vi. 399, sv Hillela) oraz odniesienie do jego Targum jest na wszystkich wydarzeniach historycznych wartości, tak że nie ma nic do ing przykłady założeniu, że służył jako fundament dla obecnej Targum do proroków.

To było dokładnie zrewidowane, jednak, zanim został on redacted w Babilonii.

W Babylonian Talmud jest especial z częstotliwością podaną przez Józefa, szef Akademii Pumbedita (patrz Bacher, "AG. Bab. Amora." Str. 103), którzy mówi, w odniesieniu do dwóch fragmentów biblijnych (Isa. viii. 6 i EPUBLIKA. Xii. 11): "Gdyby nie było Targum do niego nie powinniśmy wiedzieć, w rozumieniu tych wersety" (Sanh. 94b; M. Ḳ. 28b; Meg. 3a).

To pokazuje, że tak wcześnie, jak na początku czwartego wieku Targum do proroków było uznane za dawnych organ.

Hai agonia uwagi najwyraźniej traktowane jako Joseph jego autora, bo cytowane fragmenty z jej słowami "Rab Joseph przetłumaczyła" (komentarz na Ṭohorot, przytoczona w "Aruk"; patrz Kohut, "Aruch Completum," II. 293a, 308a ).

Jako całość, Targum podobna do tej z Onḳelos, choć nie wykonać Hebrajski tekst tak ściśle, parafraza i bardziej swobodnie, w harmonii z tekstem proroczej książki.

The Targum do proroków bez wątpienia jest wynikiem jednego redaction.

Targum Yerushalmi.

2.

Palestyńskiego Targum (Targum Yerushalmi): Targum do prorockiej księgi Biblii jest często cytowane przez autorów wcześnie, zwłaszcza przez Rashi i David Ḳimḥi.

Kodeks Reuchlinianus, napisane w 1105 (red. Lagarde, "Prophetæ Chaldaice", 1872), zawiera wyciągi z osiemdziesięciu Targum Yerushalmi, oprócz wielu wariantów podanych w marginesu w różnych nazw, wielu z nich z pamiętać, że były one zaczerpnięte z "innej kopii" z Targum.

Językowej są one pochodzenia palestyńskiego.

Większość notowań podane w Targum Yerushalmi są haggadic uzupełnień, często wykrywalnych do Babylonian Talmud, aby ten palestyńskich Targum do proroków należy do późniejszym okresie, kiedy Babylonian Talmud miał zaczęły wywierać wpływ na literaturę palestyńskich.

W związku z wariantów tej Targum do babilońskiej Targum do proroków, w całości, tak samo jak w przypadku fragmentów palestyńskich Targum do Onḳelos, a oni pokazują zmiany, do której tekst został poddany targumic w Oczywiście w wiekach, i które również są wyświetlane zarówno w najbliższej edycji w Targum do proroków i ich stosunku do tekstu Kodeksu Reuchlinianus.

Ta kwestia jest omawiana szczegółowo przez Bacher, "Kritische Untersuchungen zum Prophetentargum" (ZDMG "XXVIII. 1-58).

Dodatki ( "Tosefta.") Do Targum do proroków, w większości przypadków podobnych do tych w Targum Yerushalmi, są również przywołane w treści dokumentu, w szczególności przez Davida Ḳimḥi.

Główny istniejące części tego palestyńskiego Targum jest tłumaczeniem z hafṭarot (patrz Zunz "GV" pp. 79, 412).

Targum do Hagiographa:

The Babylonian Targumim do Pentateuch i do proroków, że byli jedynymi, które korzystają oficjalne uznanie, tak że nawet w Babilonii nie było dopuszczone Targum do Hagiographa, ponieważ thisportion z Biblii nie umeblowane sidrot do publicznego kultu.

Fakt ten jest wymieniony w legendzie, już zauważyć, że Jonatan ben Uzzjel było zabronione przetłumaczyć Hagiographa.

Niemniej jednak, istnieją istniejące Targumim na hagiographic książki; są one w przeważającej części, pochodzenia palestyńskiego, mimo że Babylonian Talmud i jego wpływ na język Targumim w Księgi pięciu megilot.

Osobną grupę.

1.

Aby Psalmy i praca: Targumim te tworzą oddzielne grupy, a ze względu na ich całego porozumienia w diction, hermeneutyka, a korzystanie z Haggadah, mogą mieć wspólne pochodzenie.

W żadnym innym Targum, z wyłączeniem Targum Sheni do Estery, nie ἄγγελος, Grecki wyraz "anioł" wystąpić.

W renderowania Ps.

XVIII., Targum do Psalmów korzysta z Targum do II Sam.

XXII., choć nie odtworzyć językowej osobliwości znaleźć w babilońskiej recension tego ostatniego.

The Targum do Psalmów zawiera interesujące dramatization ps.

XCI., CXVI, CXXXV., natomiast zarówno w nim oraz w Targum do oferty dwóch stałych tematów jest prawem Boga i jego nauki, życia i przyszłości i jej retribution.

W Ps.

CVI.

12 równoległej budowy w dwóch sekcjach z wersetów jest interpretowana w taki sposób, aby wspomnieć o Rzym i Konstantynopol jako dwa stolic Cesarstwa Rzymskiego, wskazując tym samym, że praca była w składzie przed upadkiem Rzym w 476.

The Targum do oferty iv.

10 (gdzie jest zamiast czytać) również wydaje się allude do podziału imperium, a tym hipoteza jest potwierdzona przez obecność w Grecki i łacina słowo w Targum do oferty, która we wszystkich przypadkach czyni "Nagid" lub " nadib "ἄρχων (na to słowo jako oficjalny tytuł w żydowskiej społeczności, zobacz Schürer," Gesch. "II. 518), i tłumaczy" ḥanef "przez" delator ", termin, który był stosowany w imperium rzymskim do vilest klasy informatorów.

Charakterystyczną cechą obu tych Targumim jest fakt, że zawierają one więcej wariantów z tekstem Masoretic samogłoska punkty, a nawet w spółgłosek niż jakiekolwiek inne Targum, około pięćdziesięciu z nich występujące w Targum do Psalmów, a prawie tyle znaleziono w Targum do pracy, mimo zwięzłości.

Wiele z tych wariantów występują również w Septuaginta oraz w Peshiṭta, a tym samym dające potwierdzenie daty wczesnych kompozycji przypisany do dwóch Targumim.

Obie te zawierają ponadto szereg wariantów, znaki Praca pięćdziesięciu dwóch, a czasami trzy, tłumaczenia, z których druga jest oryginalny, a później poddane jest pierwszym czytaniu (dla potwierdzenia tego oświadczenia w "Monatsschrift , "Xx. 218, zobacz Perles, Ib. Vii. 147, oraz" REJ "XXI. 122).

The Targum do Psalmów, że jak do pracy, jest cytowany przez Naḥmanides pod tytułem "Targum Yerushalmi" (Zunz "GV" str. 80).

2.

Aby przysłowia: Targum różni się od wszystkich innych Judæo-Aramejski przekłady Biblii wynika, że w Syryjski cech, a także w innych aspektach zgadza się z Peshiṭta, do których, zgodnie z Geiger ( "Nachgelassene Schriften," IV. 112), jedna połowa jej odpowiada dosłownie.

Tę Targum zawiera praktycznie żadnych haggadic parafraza.

Można przypuszczać, że jej autor albo wykorzystywanych lub raczej zmienia Peshiṭta, lub z większym stopniem prawdopodobieństwa, że Targum do przysłowia pochodzi z tego samego źródła, co Peshiṭta tej książki, Syryjski sama wersja jest oparta na tłumaczenia pierwotnie przeznaczonych dla Żydów, którzy Syryjski mówił w dialekcie.

Targum To również jest przytoczona w "Aruk" i Naḥmanides jako "Targum Yerushalmi" (Zunz, dz. cyt.).

3.

Do Księgi pięciu megilot: Targumim te są podobne, o ile wszystkie z nich są w istocie szczegółowe haggadic parafraza.

Jest to szczególnie w przypadku Targum do Canticles, w którym książka jest interpretowane jako alegoria do relacji między Bogiem i Izrael i historii Izrael.

W "Aruk", pierwszej pracy, aby cytować tych Targumim, Targum do Canticles jest raz (sv) o nazwie "Targum Yerushalmi"; Rashi i porady o tej samej nazwie (Targ. Yer. Na Deut. Iii. 4) do Targum sekund na Esther, tak zwane "Targum Sheni", która może być określany jako, ze względu na jej długość, oraz fakt, że zdradzają wschodniej Aramejski wpływa na jego diction, Aramejski Midrasz na Esther.

Ten ostatni z wymienionych prac, który jest cytowany już w Massek.

Soferim (XIII. 6), okazał się niezwykle popularne.

Księga Estery jest tylko jednym z hagiographic książki, która ma Targum zauważyliśmy przez Halakah, zasady jego czytania zostały sformułowane już w okresie tannaitic.

W innych "przewijanego", jednak były również wykorzystywane do pewnego stopnia w liturgii, są odczytywane na festiwalach i na dziewiąty AB, która wyjaśnia fakt discursiveness ich Targumim.

4.

Aby Kroniki: Targum następujące palestyńskich Targumim zarówno w języku iw jego haggadic parafraza, choć pokazuje wpływ również na Babylonian Talmud.

To pozostał prawie całkowicie nieznane, jednak nie są cytowane nawet w "Aruk", ani też w pierwszej edycji z Targumim.

Po raz pierwszy opublikowany w 1680 (1683) przez MF Beck z Erfurt kodeksu z 1343 i został ponownie edytowany przez D. Wilkins w 1715, w oparciu o rękopis Cambridge 1347, wydanie zawierające ten późniejszym zmiany targumic do tekstu.

Dziękujemy! Dodatki do Estery.

Wśród Dziękujemy! Dodane do Esther "Ḥalom Mordekai" (Dream Mardocheusza) została zachowana w Targum, który jest wyznaczony w rękopisu jako integralna część Targum do Hagiographa.

Ten korytarz, podzielony na pięćdziesiąt jeden wersety biblijne w sposób, został wydrukowany w Lagarde, wydanie z Targumim ( "Hagiographa Chaldaice", pp. 352-365) oraz w Merx "Chrestomathia Targumica", pp.

154-164 (patrz Bacher "Monatsschrift", 1869, XVIII. 543 i nast.).

Na Targum do Księga Tobiasza, znany Jerome, i konserwowane w recension opublikowanych przez A. Neubauer ( "Księga Tobiasza", Oksford, 1878), patrz Dalman, "Grammatik des Jüdisch-Palästinensischen Aramäisch", pp.

27-29). Jest prawdopodobne, ponadto, że kompletny Aramejski tłumaczenia Mądrość Syracha, gdy istnieją (ib. s. 29).

Na widok dominował na wczesnym etapie, że amora Joseph b.

Ḥama, którzy mieli reputacja jest dokładnie zaznajomionych w Targumim do proroków, był autorem tego Targumim do theHagiographa.

W Masseket Soferim (LC) cytat z Targum Sheni do Esth.

iii. 1 są wprowadzane przez wyrazy "Tirgem Rab Yosef" (Rab Józefa ma przetłumaczone) i rękopisu 1238 w bibliotece miejskiej w Breslau, dołącza do "Dream Mardocheusza" oświadczenie: "To jest koniec tej książki z Targum na Hagiographa, przekład Rab Józefa ".

Rękopis, z którego copyist w kodeksie miały Breslau "Dream Mardocheusza," wraz z tym Colophon, ujęte w związku z tym wszystkie Targumim do Hagiographa, z wyjątkiem, że do Kroniki, jednej z ostatnich Esther stałego (patrz "Monatsschrift" xviii . 343).

W swoim komentarzu na Ex.

xv. 2 i Lew.

xx. 17, ponadto, Samuel ben Meïr, pisanie w XII wieku, cytowane fragmenty targumic w pracy i społeczności w imię Joseph R..

Do przekonania, że Józef był tłumaczem z Hagiographa został ze względu na fakt, że wyrażenie często znaleźć w Talmud, "Rab Joseph przetłumaczyła", został skierowany do Targum do Hagiographa, mimo że wystąpił tylko w korytarzach z proroków oraz, zgodnie z jednym czytaniu (Soṭah 48b), w jednym przejście Pentateuch.

Palestyńskich cechy charakterystyczne hagiographic Targumim, oraz fakt, że tłumaczenia kilku książek są zróżnicowane w zależności od grupy wspomniano powyżej, udowodnić, że widok jest historycznie baseless.

W Tosafot (Shab. 115a, poniżej), ponieważ są one przypisane jeden tannaitic pochodzenia do Targum do Hagiographa (Comp. TOS. Z Meg. 21b), oczywiście odmówił przyjęcia teorii autorstwa Józefa.

Bibliografia:


Edycje-Targum do Pentateuch: Onḳelos, editio princeps, Bolonia, 1482; Sabbionetta, 1557 (przedrukowany przez Berliner, Targum Onkelos, Berlin, 1884); pseudo-Jonatan, Wenecja, 1591; Fragment-Targum, Biblia Rabbinica dodatku, Ib.

1518. Targum do proroków: editio princeps, Leiria, 1494, Wenecja, 1518;

Lagarde, Prophetœ Chaldaice, Leipsic, 1872.

Prætorius ma redakcją Jozue i sędziowie na podstawie rękopisów z Jemen superlinear z interpunkcji (1900, 1901; patrz Theologische Literaturzeitung, XXV. 164, XXVI. 131); Alfr.

Levy, Ḳohelet, Breslau, 1905.

Targum do Hagiographa: Wenecja, 1517; Lagarde, Hagiographa Chaldaice, Leipsic, 1873.

W edycji z Targum do Kroniki patrz wyżej.

Targum Sheni, ed.

L. Munka, Berlin, 1876.

W polyglot i rabinicznych bibles (patrz Berliner, dz. cyt. ii. 187-190), jak również wielu innych wydaniach.

Trzy Targumim do Pentateuch zostały przetłumaczone na język Angielski przez JW Etheridge (Londyn, 1862, 1865);

Niemiecki tłumaczenia i znaczną długość podane są przez zimowe i Wünsche, Die Jüdische Literatura, i.

63-79. Na Targum w ogóle: różne wprowadzenia do Biblii; Zunz, GV pp.

61-83; Z. Frankel, Einiges zu den Targumim, w Religiösen Zeitschrift für die Interessen des Judenthums, 1846, III.

110-111; Geiger, Urschrift, pp.

162-167; idem, Nachgelassene Schriften, IV.

98-116; G. Dalman, Grammatik des Jüdisch-Palästinensischen Aramäisch, pp.

21-27;

Hamburger, RBT ii.

1167-1195; E. Nestle, w Bibeltext und Bibelübertragungen, pp.

163-170, Leipsic, 1897; Buhl, Kanon und Text des Alten Testament, 1891, pp.

168-184. Na Targumim do Pentateuch: Luzzatto, Oheb Ger, Wiedeń, 1830 (patrz Kraków wyd. 1895); Levy, ueber Onkelos, itp., w Geiger's Wiss.

Zeit. Jüd. Theol. 1844, tom.

v.; Fürst, orient, Lit.

1845; A. Geiger, Das Nach Onkelos Benannte Babylonische Targum, w jego Jüd.

Zeit. ix. 85-194; Berliner A., Das Targum Onkelos II. Berlin, 1884; Gniew, De Onkelo Chaldaico, Leipsic, 1846; M. Friedmann, Onkelos und Akylas, Wiedeń, 1896; Schönfelder, Onkelos und Peschitta, Monachium, 1864 ; Maybaum, Die Anthropomorphien und Anthropopathien bei Onkelos, itp., Breslau, 1870; S. Singer, Onkelos und das Verhältniss Niewody Targum zur Halacha, Frankfort-on-the-Main, 1881; H. Barnstein, Targum z Onkelos do Genesis , Londyn, 1896; E. Kautzsch, Mittheilungen über eine alte Handschrift des Targum Onkelos, Halle, 1893; Merx A., Anmerkungen über die Vocalisation der Targume, w Verhandlungen des Fünften Orientalistencongresses II.

1, 145-188; GB Winer, De Jonathanis w Pentateuchum Paraphrasi Chaldaica, Erlangen, 1823; H. Petermann, De indolilooctowy Paraphraseos Quem Jonathanis Treść Dicitur, Berlin, 1831; S. Baer, Geist des Yerushalmi, w Monatsschrift, 1851-52 , I.

235-242; Seligsohn i Traub, ueber den Geist der Uebersetzung des Jonathan b.

Usiel zum Pentateuch, Ib.

1857, VI.

69-114; Seligsohn, De Duabus Hierosolymitamis Pentateuchi Paraphrasibus, Breslau, 1858; Gronemann S., Die Jonathan'sche Pentateuchübersetzung w Ihrem Verhältnisse zur Halacha, Leipsic, 1879; W. Bacher, ueber das Gegenseitige Verhältniss der Pentateuch-Targumim, w ZDMG 1874, XXVIII.

59-72; Bassfreund J., Das Fragmenten-Targum zum Pentateuch, w Monatsschrift, 1896, XL.

1-14, 49, 67, 97-109, 145-163, 241-252, 352-365, 396-405; M. Neumark, Lexikalische Untersuchungen zur Sprache des Jerusalemischen Pentateuch-Targum, Berlin, 1905.

Na Targum do proroków: Z. Frankel, Zu dem Targum der Propheten, Breslau, 1872; HS Levy, Targum do Izajasza i., Commentary, Londyn, 1889; Cornill, Das Targum zu den Propheten, i., w Stade's Zeitschrift, VII.

731-767; idem, Das Buch des Propheten Ezechiel, 1886, pp.

110-136; H. Weiss, Die Peschitha zu Deutero-Jesaja Ihr und zum Verhältniss.

. . Targum, Halle, 1893; M. Sebök (Schönberger), Die zwölf Syrische Uebersetzung der Kleinen und Propheten Ihr zum Verhältniss.

. . Targum, Breslau, 1887.

Na Targum do Hagiographa: W. Bacher, Das Targum zu den Psalmen, w Monatsschrift, 1872, XXI.

408-416, 462-673, idem, Das Targum zu hiob, Ib.

1871, xx.

208-223, 283 i nast. Maybaum S., ueber die Sprache des Targum zu den Sprüchen und dessen Verhältniss zum syrer, w Merx's Archiv II.

66-93; T. Nöldeke, Das Targum zu den Sprüchen, Ib.

pp. 246-249; Pinkusz H., Die Syrische Uebersetzung der Proverbien.

. . Ihr Verhältniss und zum Targum, w Stade w Zeitschrift, 1894, XIV.

65-141, 161-162; Abelesz A., Die Syrische Uebersetzung der Klagelieder Ihr Verhältniss und zum Targum, Giessen, 1896; A. Weiss, De Książka Praca Paraphrasi Chaldaica, Breslau, 1873; A. Posner, Das Targum Rischon zu dem Biblischen Buche Esther, Ib.

1896; Gelbhaus S., Das Targum Sheni zum Buche Esther, Frankfort-on-the-Main, 1893; J. Reis, Das Targum Sheni zu dem Buche Esther, w Monatsschrift, 1876, XXV.; 1881, XXX.; P. Cassel, zweites Targum zum Buche Esther, Leipsic, 1885; Rosenberg M. i K. Kohler, Das Targum zur Chronik, w Geiger's Jüd.

Zeit. 1870, VIII.

72-80, 135-163, 263-278.

Hebrajski działa na Targum: komentarzach Patshegen z trzynastego wieku, drukowany w edycji z Wilna Pentateuch, 1874; N. Adler, Netinah la-ger, w tym samym ostateczna; SB Scheftel, Bi'ure Onḳelos, ed.

I. Perles, Monachium, 1888; Abraham ben Eliasz z Wilna, Targum Abrahama, Jerozolima, 1896.

Hebrajski Inne prace: Isaiah Berlin, Kopalnia Targima, Breslau, 1831; Wilna, 1836; H. Chajes, Imre bina, Zolkiev, 1849; B. Berkowitz, Oṭeh Albo, Wilna, 1843; idem, Leḥem my-Simlah, Ib.

1850; idem, Ḥalifot i-Semalot, Ib.

1874; idem, Abne Ḥiyyon, Ib.

1877; J. Reifmann, Sedeh Aram, Berlin, 1875; idem, Ma'amar Darke ha-Targumim, Sankt Petersburgu, 1891.WB Wilhelm Bacher


Jewish Encyclopedia, opublikowanych między 1901-1906.


Także, zobaczyć:


Biblia

Romanized Tekst Biblii


Dosłowne tłumaczenie


Septuaginta i wczesnego Rękopisy


Tłumaczenie Biblii


Transliteracji Hebrajski


Szczegółowej prezentacji żydowskiej Genesis 1 tekst

Ta prezentacja tematu w oryginalnym języku angielskim


Wyślij e-mail pytanie lub komentarz do nas: E-mail

Głównym BELIEVE stronie internetowej (i tematy do indeksu) jest