Inkwizycja

Informacje ogólne

W Inkwizycja była średniowiecznego kościoła sąd na poszukiwanie i ściganie heretyków.

Termin ten jest stosowany do samej instytucji, która została episkopatów lub papieskiego, regionalnym lub lokalnym; do personelu sądu i do procedury sądowej przez sąd.

Notorycznie w trudnych procedur, Inkwizycja została obroniona w średniowieczu przez odwołanie się do biblijnej praktyk i do kościoła ojciec Augustyn, którzy mieli interpretować jako Luke 14:23 zatwierdzając użycia siły wobec heretyków.

Rozwój i Instytucja

Problemy z sekty jak Albigenses (Cathari) i Waldenses w 12 wieku po raz pierwszy doprowadziły do episkopatów Inkwizycja.

Często za namową świeckich władców, biskupów zostały wezwane do zbadania i zajęcia lokalnie z heretyków, ponieważ były one postrzegane jako zagrożenie zarówno kościelnych i porządku społecznego.

Papieski dokumentów, jak również drugiego, trzeciego i czwartego Lateranie Rad (1139, 1179, 1215) wyznaczonym więzienia i konfiskatę mienia, jak kara za herezję i zagroził excommunicate książąt którzy nie karać heretyków.

Inkwizycja papieski został formalnie powołany przez papież Grzegorz IX w 1231.

Po prawie Habsburg Frederick II, uchwalone w Lombardii w 1224 i rozszerzone na całego imperium w 1232, Grzegorz zarządził skazany heretyków być zajęte przez władze świeckie i spalił.

Podobnie jak Fryderyk, Gregory również upoważnione heretyków, że należy poszukiwać i próbował przed kościołem sądu.

W tym celu, po raz pierwszy mianowany specjalnym inquisitors (na przykład, Konrada z Marburga w Niemcy i Robert le Bougre w Burgundia), a później powierzono zadanie członków do nowo utworzonego dominikanów i franciszkanów Zamówienia braci.

Niezależny organ o inquisitors był przyczyną częstych konfliktów z lokalną duchownych i biskupów.

Uwierzyć
Religijny
Informacja
źródłowy
stronie internetowej
Uwierzyć Religijny Informacja Źródło
Nasze lista 2.300 religijna Przedmioty
E-mail

Procedury

W 13. wieku, typowe procedury rozpoczął z przyjazdem do inquisitors w określonej miejscowości.

Okres karencji została ogłoszona penitentowi dla heretyków, po którym to czasie wypowiedzenia zostały przyjęte od nikogo, nawet przestępców i innych heretyków.

Dwa informatorów, których tożsamość była nieznana do ofiary były zazwyczaj wystarczające za opłatą.

Sąd następnie wezwać podejrzanego, przeprowadził przesłuchania, i chciał uzyskać spowiedzi, które były niezbędne do skazania.

W tym celu wspomaganie władz świeckich często stosowane tortury fizyczne.

Taka praktyka rozpoczęła się prawdopodobnie w Włochy pod wpływem odnaleziony Roman prawa cywilnego i korzystania z takich procedur, jak bolesna rozciągający się z kończyn w obudowie, spalających węgiel z żywymi, squeezing palców i palce, lub Strappado, pionowej obudowie.

Na początku tego przesłuchania, które zostało zarejestrowane w summarily łacina przez urzędnika, podejrzanych i świadków musiała pod przysięgą przysięgać, że ujawnią wszystko.

Niechęć do podjęcia przysięgą była interpretowana jako znak przynależności do herezji.

Jeżeli osoba wyznał, a nie był skłonny do przedstawienia, w wyznaczonym sędziów drobne penances jak chłosty, postów, modlitwy, pielgrzymki, lub grzywny.

W ciężkich przypadkach bardziej noszenie żółty "krzyża infamy", wynikającą z jego ostracyzm społeczny, lub pozbawienia wolności mogą zostać nałożone.

Denial of opłat bez counterproof, uporczywą odmowę wyznać, i wytrwałości w herezja w wyniku najbardziej surowe kary: dożywotniego pozbawienia wolności lub wykonania towarzyszyć całkowitej konfiskaty mienia.

Ponieważ Kościół nie został dopuszczony do rozlewu krwi, heretic skazana została przekazana do władz świeckich o wykonanie, zwykle przez spalenie na stosie.

Gdy Inkwizycja zakończyły przez niego dochodzeniach, ich zdania były wyraźne w uroczystej ceremonii, znany jako mówienie generalis ( "Ogólny adres") lub, Hiszpania, jak auto-da-fe ( "akt wiary"), z udziałem lokalnych dostojników, duchownych i townspeople.

Tutaj penitentów abjured ich błędy i otrzymali kary; uporczywą heretyków zostały uroczyście niech i przekazany zostanie natychmiast spalony w miejscach publicznych.

Kilka inquisitors "podręczniki mają przeżyli, wśród nich te Bernard Gui oraz Mikołaja Eymeric.

Inne źródła obejmują standardowe pytania kontrolne oraz licznych oficjalnych minut lokalnych inquisitions.

Niektóre z tych materiałów zostały opublikowane, ale najczęściej występują tylko w rękopisie.

Pierwszy inquisitors pracował w centralnej Europa (Niemcy, północne Włochy, wschodnia Francja).

Później w centrach Inkwizycja zostały ustalone w basenie Morza Śródziemnego regionów, zwłaszcza południowej Francja, Włochy, Portugalia i Hiszpania.

Trybunał był używany w Anglii w celu powstrzymania Lollards (naśladowcami 14 w. reformator John Wycliffe).

Królowa Maria I Tudor (R. 1553-58) używane do trybunału w jej starań w celu odwrócenia reformacji protestanckiej.

W Inkwizycja jest długi czas przeżycia mogą być przypisane do wczesnego włączenia wykroczenia inne niż herezja: czary, alchemia, bluźnierstwo, aberracji seksualnych, i dzieciobójstwa. Liczby czarownic i czarownicy spalił po późnym 15 wieku wydaje się być znacznie większy niż w heretyków.

Hiszpański Inkwizycja

W Inkwizycja przeszli specjalne rozwoju Portugalia i Hiszpania oraz ich kolonie.

Pod naciskiem Ferdinand II Aragoński i Izabela I Kastylijska, Sykstus IV zatwierdził (1483) utworzenie niezależnego Hiszpański Inkwizycja przewodniczy wysokiej rady i wielkim inquisitor.

Legenda dokonał pierwszego wielkiego inquisitor, Tomas de Torquemada, symbolem ostatecznego okrucieństwa, zajadłość, nietolerancji i fanatyzmu religijnego.

Prawda jest taka, że Hiszpański Inkwizycja była szczególnie poważne, ostre i wydajne ze względu na jej silne więzi z koroną.

Jej główne cele to Marranos (konwertuje z judaizmem) i Moriscos (konwersja z islamu), z których wielu było podejrzenie, potajemnie przylegającą do ich pierwotnego wyznań.

W 16 wieku, protestanci i Alumbrados (Hiszpański mistyków) wydawało się poważne niebezpieczeństwo.

Często służą celom politycznym, inquisitors wykonywane również ich funkcje dreaded wśród indyjskich przeliczone ludności w Hiszpański kolonie w Ameryce.

W Inkwizycja ostatecznie zniesione w 1834 w Hiszpania i Portugalia w 1821.

Roman Inkwizycja

W czasie reformacji, Pope Paul III stworzył kardynałów "Komisja na curia jako ostateczny sąd apelacyjny w sprawach o herezję.

Tę Roman Inkwizycja była zestalone (1588) przez Sykstus V do Kongregacji Rzymskiej i Powszechnej Inkwizycja, znany także jako Święty Office, którego zadaniem było obejrzeć ponad poprawną naukę wiary i moralności dla całego Kościoła Rzymsko-Katolickiego.

Zreorganizowane w 1908 roku pod tytułem prostsze Kongregacji Świętego, że Urząd został na nowo przez Pope Paul VI w 1965 roku jako Kongregacja Nauki Wiary, z bardziej pozytywne zadanie wspieranie prawo doktryny niż censuring herezja.

Wnioski

Wśród niezliczonych ofiar z Inkwizycja była sławnych ludzi takich jak filozof Giordano Bruno, Galileo, Joan of Arc, i rycerzy zakonu templariuszy nazwie.

Instytucja i jej nadmiernych były embarrassment do wielu nowoczesnych chrześcijan.

W anty-katolickich i polemiki antireligious od Oświecenia (na przykład, Voltaire, Candide), Inkwizycja została wymieniona jako bardzo dobry przykład to, co uważano za barbarzyństwa w średniowieczu.

W dzień nie było popularnych sympatii dla Inkwizycja.

Niektórzy uznali go jako narzędzie polityczne i gospodarcze, inne, jako konieczne dla obrony wyznania.

Niemniej jednak, mimo wszelkich wysiłków w zrozumieniu instytucji, w świetle społecznych, politycznych, religijnych, ideologicznych i czynników, dzisiaj Inkwizycja jest generalnie przyznał się do przynależności do ciemniejsze strony chrześcijańskiej historii.

Karlfried Froehlich

Bibliografia


Coulton George G., Inkwizycja (1929; repr. 1974); Hauben, Paul J., ed., Hiszpański Inkwizycja (1969); Kamen, Henry A., Hiszpański Inkwizycja i społeczeństwa w Hiszpania w XVI i XVII Wiekowe (1985); Langdon-Davies, John, Hiszpański Inkwizycja (1938; repr. 1964); Lea, Henry C., A History of the Inkwizycja w średniowieczu, 3 vols.

(1888; repr. 1988); Le Roy Ladurie, Emmanuel, Montaillou: Ziemia obiecana błędu, trans.

Barbara Bray (1978).

Monter, William, z granic Heresy (1990); O'Brien, John A., Inkwizycja (1973); Peters, Edward, Inkwizycja (1988; repr. 1989); Roth, Cecil, Hiszpański Inkwizycja (1938; repr. 1987); Wakefield, Walter L., Heresy, wyprawa krzyżowa, a Inkwizycja w południowej Francja, 1100-1250 (1974).

Inkwizycja

Informacje Katolicki

(Łacina inquirere, patrzeć).

Przez termin ten jest zazwyczaj oznaczało specjalne kościelnych instytucji do walki lub ukrywanie herezja.

Jego znak charakterystyczny wydaje się być bestowal w sprawie specjalnych uprawnień sędziów sądowych w sprawach wiary, i to przez najwyższe władze kościelne, do czasowego lub indywidualnych przypadkach, ale jako uniwersalnego i stałą siedzibę.

Nowoczesne trudności w zrozumieniu tej instytucji, ponieważ mają one, nie małym stopniu, stracił wzrok z dwóch faktów.

Z jednej strony, które zakończyły się uchwycić religijnych jako cel, jako dar Boga, a więc poza sferę wolnego prywatnego wyroku; na inne ich nie zobaczyć w Kościele i społeczeństwie idealnym suwerenne, w znacznym stopniu opiera się na czystym i autentyczne Objawienia, którego pierwszym najważniejszym obowiązkiem musi być naturalnie zachować unsullied tego pierwotnego depozytu wiary.

Przed rewolucją religijną w XVI wieku tych poglądów były jeszcze wspólne dla wszystkich chrześcijan; prawowierność, że powinny być utrzymane za wszelką cenę wydawało się oczywiste.

Jednakże, podczas gdy pozytywne likwidacji herezji przez władze kościelne i cywilne w chrześcijańskim społeczeństwie jest tak stara jak Kościół, Inkwizycja jako odrębny trybunał kościelny jest o wiele później pochodzenia.

Historycznie jest to etap w rozwoju prawodawstwa kościelnego, którego charakterystyczne cechy mogą być w pełni zrozumiane tylko przez wnikliwej analizy warunków, wśród których dorastał.

Nasze zastrzeżeniem, co może być traktowane jako wygodny sposób następujący:

I. zwalczaniu Heresy podczas pierwszych dwunastu wieków chrześcijańskich;

II. Zniesienia Heresy przez Instytucja znany jako Inkwizycja pod jego różne formy:

(A) Inkwizycja w średniowieczu;

(B) Inkwizycja w Hiszpania;

(C) Urząd Świętego na Rzym.

I. zniesienia HERESY podczas pierwszych dwunastu WIEKU

(1) Pomimo tego, że Apostołowie byli głęboko nasycony przekonanie, że muszą one przekazywać do depozytu wiary potomstwa undefiled, że jakiekolwiek nauczanie w sprzeczności z ich własnymi, nawet jeśli ogłoszona przez anioła nieba, byłoby winnego wykroczenia, Pawła jeszcze nie, w przypadku na heretyków i Alexander Hymeneus, powrót do Starego Przymierza kary śmierci lub scourging (Powtórzonego 13:6 sqq.; 17:1 sqq.), ale uważa wyłączenie z komunii Kościół wystarczające (1 Tymoteusza 1:20; Tytusa 3:10).

W rzeczywistości do chrześcijan z pierwszych trzech wieków może słabo doszło do podjęcia jakiejkolwiek innej postawy wobec tych, którzy błędnie w sprawach wiary.

Tertulian (Ad. Scapulam, c. ii) ustanawia zasady:

Humani iuris et potestatis Naturalis, unicuique i putaverit colere, gdzie indziej niesklasyfikowana alii obest obaj prodest alterius religio.

Sed, gdzie indziej niesklasyfikowana religionis jest religionem colere, quae sponte suscipi debeat, non vi.

Innymi słowy, on mówi nam, że naturalne prawo człowieka upoważnionego się tylko głosem sumienia w indywidualnych praktyk religijnych, od momentu przyjęcia religii jest sprawą wolnej woli, a nie z przymusu.

Odpowiadając na oskarżenia o Celsus, oparta na Starym Testamencie, że chrześcijan prześladowanych dysydentów ze śmiercią, pieczenie i tortur, Orygenes (C. cels., VII, 26) jest zadowolona z wyjaśnieniem, że należy odróżnić prawa, które Mojżesz otrzymał od Żydów i że ze względu na chrześcijan przez Jezusa; byłego było wiążące dla Żydów, w ostatnim dniu chrześcijan.

Żydowskich chrześcijan, jeśli szczere, nie mógł dłużej spełniać wszystkie Mozaika z prawem; stąd nie były one już na wolności zabijać swoich wrogów lub nagrać i kamień violators ustawy o chrześcijańskiej.

St Cypriana z Kartaginy, jako otoczony był przez liczne schismatics i undutiful chrześcijan, również odłożenie materiału sankcji ze Starego Testamentu, który karze śmierci, bunt przeciw kapłaństwa i sędziowie.

"Nunc autem, quia circumcisio spiritalis apud fideles esse servos Dei coepit, spiritali gladio superbi et contumaces necantur, chwila ejiciuntur de Ecclesia" (Ep. LXX, reklamy Pompon., N. 4) religii jest teraz duchową, jego sankcji podejmuje na tym samym charakter i excommunication zastępuje śmierci ciała.

Lactantius został jeszcze smarting na plagę krwawych prześladowaniach, gdy pisał ten Bożego Instytutów w 308 AD.

Oczywiście, w związku z tym, on stanął w większości absolutnej wolności religii.

Pisze:

Religia jest kwestią woli, nie może być zmuszony na nikogo; w tej kwestii korzystniej jest zastosować słowa niż ciosy [verbis melius jak verberibus porządku rzeczy jest].

Z tego, co jest wykorzystanie okrucieństwo?

Co ma zrobić regał z pobożności?

Na pewno nie ma związku między prawdą i przemocy, między sprawiedliwości i okrucieństwo.

. . . Prawdą jest, że nic nie jest tak ważne, jak religia, a jeden musi bronić go za wszelką cenę [summâ vi].

. . Prawdą jest, że musi być chronione, ale dla umierających, nie przez zabijanie innych, przez długie, cierpienia, nie przez przemoc, przez wiarę, przez nie przestępstwa.

Jeśli próba obrony religii z krwi i tortur, co robisz nie jest obrona, ale desecration i zniewagę.

Na nic nie jest tak nierozerwalnie kwestia woli, religia.

(Divine Institutes V: 20)

Christian nauczycieli z trzech pierwszych wieków nalegał, jak to było naturalne dla nich, na pełnej wolności religijnej; ponadto, że nie tylko wezwał zasadę, że religia nie może być zmuszony na innych - zawsze zasady przestrzegane przez Kościół w jej kontaktach z unbaptised - ale, porównując Mozaika Prawo i religii chrześcijańskiej, nauczał, że ta ostatnia była z treścią duchową karania heretyków (tj. z excommunication), podczas gdy judaizm niekoniecznie przetargu przed jego dysydentów z tortur i śmierci.

(2) Jednakże, imperialnej następców Konstantyna szybko zaczął widzieć w sobie Divinely powołania "biskupów z zewnątrz", czyli mistrzów w czasie i materialnych warunków Kościoła.

Jednocześnie zachowane tradycyjne organ "Pontifex Maximus", i w ten sposób władze cywilne nachylony, często w lidze z prelates z Arian tendencje, prześladują ortodoksyjnej biskupów przez więzienia i wygnania.

Jednak te ostatnie, szczególnie Święty Hilary z Poitiers (Liber contra Auxentium, c. iv), energicznie protestowali przeciwko jakimkolwiek użycia siły w prowincji religii, czy dla rozprzestrzeniania się chrześcijaństwa lub dla zachowania wiary.

Oni wielokrotnie nalegał, że w tym względzie poważne dekrety z Starego Testamentu zostały uchylone przez łagodne i delikatne prawa Chrystusa.

Jednakże, następców Konstantyna kiedykolwiek były przekonane, że najważniejszą kwestią władzy cesarskiej (Teodozjusz II, "Novellae", tit. III, AD 438) został ochrony religii i dlatego, ze strasznym regularności, wydane wiele karnego przeciwko edicts heretyków.

W przestrzeni pięćdziesiąt siedem lat sześćdziesiąt osiem enactments zostały ogłoszone w ten sposób.

Wszystkie sposób zostały naruszone przez heretyków tego ustawodawstwa, i na różne sposoby, przez wygnanie, konfiskata majątku, lub śmierci.

A prawie 407, mających na celu traitorous Donatists, twierdzi, po raz pierwszy w tych heretyków, że powinny być wprowadzane na tej samej płaszczyźnie jako przestępców przed świętym majestat cesarza, koncepcji, do której został zarezerwowany w czasach późniejszych bardzo przełomowe znaczenie .

Kara śmierci była jednak tylko dla niektórych rodzajów herezja; w ich prześladowania heretyków chrześcijańskich cesarzy daleko jeszcze do tej powagi Dioklecjana, którzy w 287 skazanych do udziału liderów w Manichæans, zada i ich zwolenników częściowo karę śmierci przez beheading, a częściowo robotników pracujących w kopalniach rządowych.

Do tej pory były związane z ustawodawstwem tego państwa Christianized.

W postawa przedstawicieli Kościoła wobec tego prawodawstwa niektórych niepewności jest już zauważalne.

Na zamknięciu czwartym wieku, w trakcie i po piąte, Manicheizm, Donatism i Priscillianism były herezje najbardziej.

Wydalony z Rzym i Mediolan, Manicheizm szukać schronienia w Afryka.

Chociaż stwierdzono, że są one winne abominable nauki i misdeeds (św. Augustyn, De haeresibus ", nie. 46), Kościół odmówił powoływać się na mocy cywilnego przeciwko nim; rzeczywiście, wielki Biskup Hippony wyraźnie odrzucił użycie siły. Chciał ich zwrot tylko za pośrednictwem publicznych i prywatnych aktów złożenia, a jego wysiłki wydają się mieć spotkała się z sukcesu. Rzeczywiście, uczymy się od niego, że Donatists same były pierwsze odwołania do władzy cywilnej do ochrony przed Kościołem. Jednakże, fared Daniel's accusers jak: lwy się na nich. interwencji państwa, nie odpowiadając na ich życzenia, i brutalne przestepstwa z Circumcellions jest condignly karane, Donatists gorzko skarżył administracyjnych okrucieństwa. St Optatus z Mileve obronie cywilnej władzy (De Schismate Donatistarum , III, cc. 6-7) w następujący sposób:

. . . tak jakby nie były dopuszczone do zaproponowania jako avengers Boga, i do wymówienia zdanie śmierci!

. . . Ale, powiadam wam, państwo nie może karać w imię Boga.

Jednak nie było to w imię Boga, że Mojżesz i Phineas wysyłanych do śmierci wiernych o Złoty cielec i tych, którzy gardzą prawdziwej religii?

To był pierwszy raz, że biskup katolicki championed decydujący współpracy z Państwem w kwestiach religijnych, a jego prawo do zadawania śmierci na heretyków.

Po raz pierwszy również w Starym Testamencie było odwołać, choć takich odwołań zostało wcześniej odrzucone przez chrześcijańskich nauczycieli.

Święty Augustyn, wręcz przeciwnie, jeszcze przeciwieństwie do użycia siły, i starał się doprowadzić z powrotem erring za pomocą instrukcji, w większości przyznał mu nałożenie grzywny na umiarkowanym ogniotrwałych osób.

W końcu jednak zmienił on swoich poglądów, czy przeniósł się do niego przez niesamowite przestepstwa z Circumcellions lub dobre wyniki osiągnięte przez użycie siły, favoring życie lub poprzez inne rodzaje biskupów.

Apropos jego oczywista niezgodność jest również, aby pamiętać dokładnie kogo jest zajęcie.

On zdaje się mówić w jeden sposób, aby urzędnicy rządowi, którzy chcieli w istniejących przepisach ustawowych przeprowadzane z ich pełnym zakresie, aw innym na Donatists, którzy do odmowy Państwo wszelkie prawa do ukarania dissenters.

W swojej korespondencji z urzędników państwowych On mieszka w chrześcijańskiej miłości i tolerowały i reprezentuje jako heretyków straying jagniąt, które mają być poszukiwane i może, jeśli uchylającymi chastised z prętów żyjących w nędzy z zagrożeniami severer ale nie można wyjechać z powrotem do składany przez środków Rack i miecz.

Z drugiej strony, w swoich pismach skierowanych przeciwko Donatists on stoi na straży praw państwa: czasami mówi, zbawienną surowość byłoby w interesie przemysłu erring te same i tak samo ochronne prawdziwej wspólnoty wierzących i na dużych (Vacandard , 1. C., pp. 17-26).

W Priscillianism, a nie kilka punktów pozostają jeszcze ukrywać, że pomimo ostatnich cenne badania.

Wydaje się pewne, że Pryscylian, biskupa w Avila Hiszpania, został oskarżony o herezję i czary, i uznany za winnego przez kilka rad.

Święty Ambroży i św Mediolan na Damaszek w Rzym Wydaje się, że odmówiono mu przesłuchanie.

Na długości on odwołać się do cesarza Maximus w Trewirze, ale na jego niekorzyść, bo był tam skazany na karę śmierci.

Pryscylian sam, bez wątpienia w pełnej świadomości własnej niewinności, miał wcześniej wzywał do represji z Manichæans przez miecz.

Ale przede wszystkim chrześcijańskich nauczycieli nie akcje te uczucia, a jego własne wykonanie dał im okazję do uroczystego protestu przeciwko okrutnemu traktowaniu meted do niego przez rząd imperialnej.

St Martin z Tours, a następnie w Trewirze, wywierana się uzyskać od władzy kościelnej rezygnację z oskarżenia, a wywołane przez cesarza do obietnicy, że na konto nie musiałby rzucić krwi Pryscylian, ponieważ odkładanie kościelnych przez biskupów będzie wystarczy kara, i rozlewu krwi byłoby przeciwieństwie do Prawa Bożego (Sulpicjusz Sewer, "Chron.", II, PL, XX, 155 sqq. oraz tamże. "Dialogi", III, col.217).

Po wykonaniu Zdecydowanie upatruje zarówno accusers i cesarz, i przez długi czas utrzymywania odmówił komunii z biskupami, takich jak były w żaden sposób odpowiedzialna za Pryscylian śmierci.

Wielki biskup Mediolan, Święty Ambroży, że wykonanie opisanych jako przestępstwo.

Priscillianism, jednak nie znika z jego śmierci inicjatora, wręcz przeciwnie, szybko się z nadzwyczajnym, a poprzez swoją otwartą przyjęcia Manicheizm, stało się więcej o publicznej zagrożenia niż kiedykolwiek.

W ten sposób surowe wyroki Święty Augustyn i św Jerome przeciwko Priscillianism się interesująco.

W 447 Leon Wielki musiał nagana z Priscillianists z rozluźnienia więzi świętego małżeństwa, obrócisz wszystkich przyzwoitości pod stopy, a deriding wszystkie prawa ludzkie i Boskie.

Wydawało mu się dziwić, że czasowy należy karać takich władców sacrilegious szaleństwa, i powinny ukarany śmiercią założyciela sekty i niektórych jego zwolenników.

Posuwa się on do tego, że redounded na korzyść Kościoła: "quae ETSI sacerdotali treść iudicio, cruentas refugit ultiones, oprócz severis Christianorum principum constitutionibus adiuratur, chwila reklam spiritale recurrunt Remedium, qui timent corporale supplicium" - choć Kościół został treści z duchowego zdanie na jej część biskupów i averse do rozlania krwi, jednak było wspomagane przez imperialnych powagi, ponieważ strach przed kar cielesnych pojechaliśmy na winni starać się o duchowe naprawienia (Ep. ad xv Turribium; PL, LIV, 679 sq).

Kościelnych pomysły w pierwszych pięciu wiekach może być podsumowany w następujący sposób:

Kościół nie powinien powodować rozlewu krwi (św. Augustyn, święty Ambroży, św Leon I, i inni); innych nauczycieli, jednak, jak Optatus z Mileve i Pryscylian, uwierzył, że państwo może wypowiedzieć kary śmierci na heretyków w przypadku opieki zażądał publicznych; większość uznała, że kara śmierci za herezję, gdy nie cywilnej karnego, był do pogodzenia z duchem chrześcijaństwa.

Święty Augustyn (Ep. c, n. 1), niemal w imię Kościoła zachodniego, mówi: "Corrigi eos volumus, non necari, gdzie indziej niesklasyfikowana disciplinam około eos negligi volumus, gdzie indziej niesklasyfikowana suppliciis quibus digni sunt exerceri" - chcemy je sprostowanie, nie zabity, ale pragnienie triumf (kościelnego) dyscypliny, a nie kary śmierci, że zasługują.

Święty Jan Chryzostom mówi zasadniczo takie same w imię Kościoła wschodniego (Hom., XLVI, C.): "Aby przesyłać jeden heretic do śmierci jest do popełnienia przestępstwa poza obrzędu", a w następnym rozdziale mówi, że Bóg zabrania ich realizacji, tak jak On nas do zabrania uproot cockle, ale On nie zabrania nam odpychają je, aby pozbawiać ich wolności słowa, lub zakazać ich zespołów.

Pomocy "świeckie ramię" nie był całkowicie odrzucony, wręcz przeciwnie, tak często, jak chrześcijańskiej opieki, ogólne lub krajowe, wymagane, chrześcijańskiego władcy starali się powstrzymać zło, poprzez odpowiednie środki.

W późnych siódmego wieku św Izydor z Sewilla wyraża podobne uczucia (Sententiarum, III, IV, nn. 4-6).

Jak mało mamy zaufanie do bezstronności vaunted Henry Charles Lee, amerykański historyk z Inkwizycja, możemy tutaj, by zilustrować na przykładzie.

W jego "History of the Inkwizycja w średniowieczu" (Nowy Jork, 1888, I, 215), zamyka ten okres z tymi słowami:

To był tylko sześćdziesiąt dwa lata po uboju Pryscylian i jego zwolenników miał tyle horror podekscytowany, że Leo I kiedy wydawało się herezji ożywienia w 447, nie tylko uzasadnione aktu, lecz oświadczył, że jeśli zwolenników na herezja tak damnable mogli żyć, nie byłoby do końca człowieka i prawa Bożego.

Ostatnim krokiem były podejmowane i kościół został ostatecznie zobowiązała się do zniesienia herezja za wszelką cenę.

To nie jest niemożliwe do atrybutu do kościelnych wpływ na kolejne edicts przez który, od czasu Teodozjusz Wielki, wytrwałości w herezji było karane śmiercią.

W tych linii Lee przeniósł się do papieża słowami zatrudniony przez cesarza.

Ponadto, jest to po prostu dokładnie naprzeciwko historycznej prawdy, aby imperialnych twierdzić, że karanie edicts herezja była śmierć z powodu wpływów kościelnych, ponieważ musimy wykazać, że w tym okresie bardziej wpływowym kościelnych władz oświadczył, że kara śmierci była sprzeczna z duchem z Ewangelii, i sprzeciwia się jego realizacji.

Przez wieki było to kościelnych postawa zarówno w teorii iw praktyce.

Tak więc, zgodnie z prawem cywilnym, niektóre Manichæans zostały wykonane w 556 na Ravenna.

Z drugiej strony.

Elipandus Toledo i Feliksa z Urgel, naczelnicy szczepów i Adopcjanizm Predestinationism, zostały potępione przez rady, ale inaczej unmolested lewo.

Możemy jednak pamiętać, że mnich Gothescalch, po potępieniu jego fałszywych doktryn, że Chrystus nie umarł za wszystkich ludzi, został przez Synodów Moguncji w 848 i 849 w Quiercy skazany na chłostę i więzienie, a następnie wspólnej kary w klasztorach dla różnych naruszenie przepisu.

(3) O Manichæans od 1000 roku Bułgaria, pod różnymi nazwami, rozłożone Europa Zachodnia.

Zostały one w wielu Włochy, Hiszpania, Galia i Niemcy.

Christian wybieranych wkrótce pokazał się niekorzystne dla tych niebezpiecznych sectaries, w wyniku sporadycznych lokalnych prześladowaniach, naturalnie w formach ekspresji w duchu wieku.

W 1122 król Robert Pobożnego (regis iussu et universae plebis consensu), "bo obawiali się o bezpieczeństwo królestwa i zbawienia dusz" miał trzynaście wybitnych obywateli, ecclesiastic i świeckich, spalono żywcem w Orlean.

Poza tym podobnych czynności były popularne ze względu na wyrzuty.

Kilka lat później biskup Châlons zauważyć, że sekty został w jego diecezji rozprzestrzenia, i poprosił o Wazo, Biskup Liege, doradztwo co do użycia siły: "terrenae potestatis gladio w eos siedzieć animadvertendum albo nie" ( "Życie Wasonis ", Cc. Xxv, xxvi, PL, CXLII, 752;" Wazo reklamy Roger. II, episc. Catalaunens ", oraz" Gesta Anselmi episc. Leod "." Pon. Germ. SS. ", VII, 227 m² .).

Wazo odpowiedział, że było to sprzeczne z duchem Kościoła, a słowa jego założyciela, który ordynowany chwast, że powinny być dopuszczone do pszenicy rosną z dnia aż do żniwa, bo pszenicy jest wysiedlonych z chwast; tych, którzy dziś były chwast na jutro może być konwertowany, a następnie skręć w pszenicy, niech więc żyć, i niech wystarczy zwykłe excommunication.

St Chryzostom, jak widzieliśmy, miał podobne nauczał doktryny.

Zasada ta nie może być zawsze.

Tak więc w Goslar, w Boże Narodzenie sezonu 1051, oraz w 1052, kilka zostało powieszonych heretyków, ponieważ Henry III cesarz chciał, aby zapobiec dalszemu rozprzestrzenianiu się "heretical trądu".

Kilka lat później, w 1076 lub 1077, Catharist został skazany na grę przez biskupa Cambrai i jego rozdziału.

Inne Catharists, pomimo interwencji arcybiskupa, dano im wyboru przez sędziów w sposób hołd między Mediolan do Krzyża i montażu pyre.

Dzięki zdecydowanie większej liczby wybrał ten ostatni.

W 1114 przez biskupa Soissons przechowywane różne heretyków w Durance w jego biskupiego miasta.

Ale jednocześnie był poszedł do Beauvais, poprosić o radę biskupi zebrani tam na Synod "wierząc, folk, obawiając się zwykłego miękkiego serca z ecclesiastics (clericalem verens mollitiem), szturm na więzienie miało oskarżonego poza miasto i spalił im.

Osoby, lubił to, co im było skrajne dilatoriness z duchownych w realizacji heretyków.

W 1144 Adalerbo II Liège nadzieję wnieść część uwięzionych Catharists do lepszej znajomości poprzez działanie łaski Bożej, ale ludzie, mniej badanie, w assailed niezadowolony stwory i tylko z największym problem nie biskup sukces w ratowanie niektóre z nich od śmierci przez ogień.

A jak fabuła została uchwalona więcej w tym samym czasie w Kolonia, podczas gdy arcybiskup i kapłanom usilnie starał się doprowadzić do źle rozdzielanej powrót do Kościoła, te ostatnie zostały brutalnie podjęte przez mob (populis nimio zelo abreptis) z opieką duchowieństwa i spalono na stosie.

Do najbardziej znanych heresiarchs tego czasu, Piotra z Bruys i Arnold z Brescia, spotkał podobny los - najpierw na pyre jako ofiara popularnych wściekłość, i ten ostatni w ramach Poplecznik siekiery, jako ofiara z jego wrogów politycznych.

W skrócie, nie przywiązuje się do winy Kościoła na jej zachowanie wobec herezji w te rude dni.

Spośród wszystkich biskupów w okresie, o ile można ustalić, Theodwin w Liège, następca wyżej Wazo i poprzednika Adalbero II, samodzielnie odwołać się do władzy cywilnej do karania heretyków, a nawet nie wezwanie do kary śmierci, która została odrzucona przez wszystkich.

którzy byli bardziej szanowane w XII wieku niż Peter Canter, najwięcej nauczyłem się człowiek swego czasu, a St Bernard z Clairvaux?

Były mówi ( "Verbum abbreviatum", c. LXXVI, PL, CCV, 231):

Niezależnie od tego, czy są one skazane za błąd, lub dowolnie wyznać swoje winy, Catharists nie są wprowadzane do śmierci, przynajmniej gdy nie powstrzymują się od zbrojnej napaści na Kościół.

Dla choć Apostoł powiedział, że człowiek jest heretic po trzecie napomnienie, uniknąć, z pewnością nie znaczy, Zabij go.

Throw ich do więzienia, jeśli będą, ale nie włożył je do śmierci (por. Geroch von Reichersberg, "De investigatione Antichristi III", 42).

Do tej pory był Bernardyn ze zgadzając się z metodami ludzi Kolonia, że ustanowione w Axiom: Fides suadenda, nie imponenda (Na perswazji, a nie przez przemoc, są ludzie się zdobył na wierze).

A gdy krytykuje się niedbalstwa z książąt, którzy byli do winy, ponieważ mało zdewastowany lisy winnicy, ale dodaje, że te ostatnie nie mogą być uwzględniane przez życie, ale przez argumenty (capiantur non armis, sed argumentis); uporczywą miały być excommunicated, oraz, w razie konieczności przechowywane w nim za bezpieczeństwo innych osób (obaj corrigendi sunt ne pereant, obaj, ne perimant, coercendi).

(Patrz Vacandard, 1. W., 53 sqq.) Synody z okresu znacznie zatrudniać na takich samych warunkach, np. Synod w Reims w 1049 na mocy Leon IX, że w Tuluzie w 1119, na którym przewodniczył Callistus II, i wreszcie Rada Lateranie 1139.

W związku z tym, okazyjnie egzekucji heretyków w tym okresie musi być częściowo przypisane do arbitralnych działań poszczególnych władców, częściowo z uwagi na ogniska overzealous populacji, a nie jego prawa lub kościelnych władz kościelnych.

Było już, prawdą jest, canonists którzy przyznał się do Kościoła prawo do wymówienia wyrok śmierci na heretyków, ale pytanie było traktowane jako czysto akademickim, oraz teorii wykonywane praktycznie żadnego wpływu na realne życie.

Excommunication, zakazania, więzienia itd., rzeczywiście zostały zadane, są przeznaczone raczej jako formy obrzędu niż rzeczywistych kara, ale nigdy nie kapitału zdanie.

W haśle Piotra Kantor został jeszcze zrealizowany: "Catharists, chociaż divinely skazany w przeprawą, nie podlegają karze śmierci."

W drugiej połowie XII wieku, jednak herezja w formie Catharism się w alarmujący sposób prawdziwie, a nie tylko menaced istnienia Kościoła, ale bardzo osłabione fundamenty chrześcijańskiego społeczeństwa.

W opozycji do tej propagandy nie dorastał rodzaj nakazowy prawo - przynajmniej w całej Niemcy, Francja i Hiszpania - herezja, które odwiedził z śmierci przez płomienie.

Anglia na cały pozostały untainted przez herezja.

Kiedy w 1166, około trzydziestu sectaries w drodze tam, Henry II zarządził, że jest spalony na ich czołach z czerwono-gorące żelazo, rózgami w publicznym placu, a następnie napędzane off.

Ponadto, każdy zabranialiśmy mu dać im schronienie lub w inny sposób pomóc im tak, że zmarł z głodu i częściowo częściowo z zimna zimy.

Książę Filip z Flandrii, wspomaganych przez Williama w Białej Ręki, arcybiskup Reims, jest szczególnie dotkliwe wobec heretyków.

One spowodowane ich obywateli w wielu dziedzinach, szlachta i Commons, duchownych, rycerzy, chłopów, spinsters, wdowy, i w związku małżeńskim kobiety, które mają być spalono żywcem, skonfiskowanego majątku, i podzielić go między nimi.

Stało się to w 1183.

W latach 1183 i 1206 Hugo Biskup z Auxerre działał podobnie do neo-Mainchaeans.

Niektóre despoiled on, ani inni on zesłany lub przesyłać do udziału.

Króla Filipa Augusta z Francja miało osiem Catharists spalony w Troyes w 1200, jeden w Nevers w 1201, na kilka Braisne-sur-Vesle w 1204, i wielu w Paryżu - "kapłanów, duchownych, laymen, i kobiet należących do sekty" .

Raymund V Tuluza (1148-94) promulgacji prawa, które karze śmierci na zwolenników sekty i ich favourers.

Simon de Montfort's Men-at-arms uwierzyli, że w 1211 byli realizacji tego prawa, gdy dysponowało jak oni spalono żywcem wielu, i będzie nadal to robić (prze multos combussimus et adhuc cum idem invenimus facere non cessamus).

W 1197 Peter II, król Aragonii i hrabiego Barcelony, wydał bulli w posłuszeństwie, do którego Waldensi i wszystkich innych schismatics zostali wydaleni z kraju, kto z tej sekty był jeszcze znaleźć w jego królestwo lub jego okręgu po Niedziela Palmowa w w przyszłym roku było ponieść śmierć w wyniku pożaru, również konfiskaty towarów.

Ustawodawstwo kościelne był daleki od tej powagi.

Alexander III na Lateranie Rady 1179 odnowionej decyzji już podjętych w celu schismatics w południowej Francja, władców świeckich i zwróciła się do milczenia tych disturbers porządku publicznego, w razie potrzeby przez życie, do osiągnięcia których obiektem były na pozbawienia wolności do grzeszników ( servituti subicere, subdere) oraz odpowiednie ich posiadłości.

Zgodnie z postanowieniami umowy zawartej przez Lucjusz III i cesarz Fryderyk Barbarossa w Weronie (1148), heretyków każdej wspólnoty miały być pozyskiwane, wniesiona do sądu biskupiego, excommunicated, oraz biorąc pod uwagę, aż do elektrowni cywilnych do niego odpowiednio karane (debita animadversione puniendus).

W odpowiedniej kary (debita animadversio, ultio), nie oznacza jeszcze, jak kara śmierci, ale proscriptive zakaz, nawet pomimo tego, prawdą jest, związane wygnania, wywłaszczenia, niszczenia sami winowajcy do lokalu mieszkalnego, infamy, debarment z urzędu publicznego , I tym podobne.

"Continuatio Zwellensis altera, ad ann. 1184" (pon Germ. Hist.: SS., IX, 542) dokładnie opisuje stan heretyków w tej chwili, kiedy mówi, że papież excommunicated nich, a cesarz umieścić je w ramach obywatelskiego zakaz, a on ich skonfiskowanych towarów (papa eos excomunicavit imperator jednakże też sprawa jak personas ipsorum Imperiali Banno subiecit).

Zgodnie Innocenty III nie został sporządzony w celu zintensyfikowania lub dodać do statutu, istniejące przed herezja, choć ten papież dał im szerszy zakres działania przez jego legates i dzięki czwartej Rady Laterański (1215).

Ale czynność ta była rzeczywiście usługi w stosunku do heretyków, do regularnego kanoniczna procedura wprowadzona w ten sposób nie wiele do uchylenia arbitralności, pasja i niesprawiedliwości w sądach cywilnych w Hiszpania, Francja i Niemcy.

O ile, i tak długo, jak jego recept pozostał w życie, nie streszczenie condemnations lub egzekucji masowo wystąpiły, ani zagrożone, ani regałów zostały utworzone, a jeśli, z jednej okazji w pierwszym roku swego pontyfikatu, aby uzasadnić konfiskaty, on odwołać się do prawa rzymskiego i kar za przestępstwa przeciwko suwerennej władzy, ale on nie wyciągać wniosku, że w skrajnych heretyków zasłużył się spalił.

Jego panowania daje wiele przykładów pokazujących, w jaki sposób znaczna część energicznie wziął się w praktyce z istniejących kodeksu karnego.

II. Zniesienia HERESY PRZEZ INSTYTUCJĘ znany jako Inkwizycja

A. Inkwizycja The Middle Ages

(1) pochodzenia

Podczas pierwszych trzech lat z trzynastego wieku Inkwizycja, jako instytucja, nie istnieją.

Ale ostatecznie chrześcijańska Europa była tak zagrożona przez herezja, a prawa karnego dotyczące Catharism miał poszedł tak daleko, że Inkwizycja wydawała się być polityczną koniecznością.

Że te sekty były zagrożeniem dla chrześcijańskiego społeczeństwa zostały uznane przez długi bizantyjskiego władcy.

Już w dziesiątym wieku Cesarzowa Teodora miał ukarany śmiercią wielu Paulicians, aw 1118 cesarz Alexius Comnenus w Bogomili traktowane z równą powagą, ale nie uniemożliwia im odlewania nad wszystkimi Europa Zachodnia.

Ponadto tych sekt byli w najwyższym stopniu agresywne, wrogie sobie do chrześcijaństwa, do Mszy, sakramentów, hierarchii kościelnej i organizacji; wrogiej również feudalne rząd przez ich stosunek do przysiegi, które zadeklarowane w żadnym wypadku nie dopuszczalne.

Nie było ich poglądy mniej krytyczny do kontynuacji ludzkiego społeczeństwa, z jednej strony ich małżeństwa i zakazała rozmnażania rodzaju ludzkiego, az drugiej strony te wykonane obowiązek samobójstwa przez instytucję w Endura (patrz CATHARI) .

Został on powiedział, że zginął przez Endura (Catharist samobójstwo code) niż poprzez Inkwizycja.

Uznano więc, wystarczy naturalne dla opiekunów z istniejących w celu Europa, zwłaszcza z religii chrześcijańskiej, do przyjęcia środków represyjnych wobec takich rewolucyjne nauki.

W Francja Louis VIII ogłoszone w 1226 roku, że osoby excommunicated przez biskupa diecezjalnego, lub osobę przez niego upoważnioną, powinien otrzymywać "spotkać kara" (debita animadversio).

W 1249 Louis IX zarządził baronów do czynienia z heretyków zgodnie z dyktuje cła (de ipsis faciant i debebant).

Dekret z dnia Tuluza (1229) sprawia, że wydaje się prawdopodobne, że w Francja śmierci w grę wchodzą już comprehended, zgodnie z wyżej debita animadversio.

Aby starać się te środki w ślad wpływu imperialnej lub nakazy papieskim jest daremne, ponieważ palenie heretyków już zaczęło być traktowane jako nakazowy.

Mówi się w "Etablissements de St Louis et coutumes de Beauvaisis", rozdz.

CXIII (Ordonnances des Roys de Francja, I, 211): "Quand le juge [ecclésiastique] laurait examiné [le podejrzanego] z se trouvait, quil feust bougres, jeśli devrait faire le envoier à la sprawiedliwości Laie, et la sprawiedliwości Laie le dolt prawie ardoir ".

"Coutumes de Beauvaisis" odpowiadają na Niemiecki "Zwierciadło saskie", lub "Zwierciadło Saxon prawa", o skompilowane 1235, który również reprezentuje jako usankcjonowane przez prawo niestandardowe wykonanie niewiernych na grę (SAL człowiek uf der hurt burnen) .

W Włochy Emperor Frederick II, już jako 22 listopada 1220 (pon Germ., II, 243), wydała rescript wobec heretyków, którego jednak zupełnie w duchu Innocenty III, Honoriusz III zleciła jego legates, aby zobaczyć do egzekwowania Włoski w miastach zarówno kanoniczne dekretów z 1215 i 1220 imperialnej ustawodawstwa.

Od powyższego nie może być wątpliwości, że do 1224 nie było imperialne prawo nakazujące, zakłada lub prawnej, palenia heretyków.

W rescript do Lombardii z 1224 (pon Germ., II, 252; cf. Ibidem., 288) jest pierwszym z prawem, w którym śmierć jest rozważane przez ogień (por. Ficker, op. Cit.., 196).

To Honoriusz III, został w jakikolwiek sposób w opracowywaniu niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać utrzymane; rzeczywiście był cesarz wszystkie mniej wymagające papieskiej inspiracji jak spalanie w heretyków Niemcy potem nie było już rzadkie; jego legists, ponadto, z pewnością przeznaczyły cesarzy uwagę na starożytne prawa rzymskiego, że karane wysoką zdrady ze śmierci, i Manicheizm w szczególności z zainteresowanymi stronami.

Imperial rescripts z 1220 i 1224 zostały przyjęte do kościelnego prawa karnego w 1231 i zostały szybko zastosowane na Rzym.

To było wtedy, że Inkwizycja w średniowieczu powstała.

Jaka była natychmiastowa prowokacją?

Współczesne źródła nie dają pozytywną odpowiedź.

Biskup Douais, którzy być może poleceń oryginalne współczesne materiały lepiej niż ktokolwiek, próbował w swoich najnowszych prac (L'Inkwizycja. Ses Origines. Sa procedury, Paryż, 1906) w celu wyjaśnienia jej wygląd przez lęk o rzekomej Grzegorza IX, aby zapobiec w encroachments z Frederick II w ściśle prowincji kościelnej doktryny.

W tym celu wydaje się konieczne dla papieża do ustanowienia odrębnego i konkretnie sąd kościelny.

Z tego punktu widzenia, choć hipoteza nie może być w pełni udowodnione, że dużo jest zrozumiałym inaczej pozostaje niejasny.

Nie było niewątpliwie powodem do obaw, takich imperialnych encroachments w wieku jeszcze napełnieni angry contentions z Imperium i Sacerdotium.

Musimy tylko przypomnieć trickery do cesarza i jego pretended appetites dla czystości wiary, jego coraz bardziej rygorystycznego prawodawstwa w dziedzinie zwalczania heretyków, liczne egzekucje swoich osobistych rywali na pretekstem herezji, dziedziczna z pasją Hohenstaufen na najwyższym kontrolę nad Kościół i państwo, ich roszczenia Boga-biorąc pod uwagę zarówno przez władze, odpowiedzialne w obu domen do Boga i Bogiem było jedynie itp. Co więcej, niż naturalne, że Kościół powinien ściśle do siebie rezerwy własnym zakresie, jednocześnie starając się uniknąć popełnienia dając do cesarza?

A czysto duchowych lub religijnych trybunał papieski będzie bezpieczny wolności i władzy kościelnej dla tego sądu może być w tajemnicy, aby ludzie z wiedzy specjalistycznej i nieskalani reputację, a przede wszystkim do niezależnych mężczyzn w ręce których Kościół mógłby bezpiecznie zaufania decyzji co do prawowierność lub heterodoxy w danym nauczania.

Z drugiej strony, w celu spełnienia cesarza życzenia w miarę dopuszczalne, kodeksu karnego z imperium mogłyby być przejęte, ponieważ stała (por. Audray, "Regist. Grégoire de IX", n. 535).

(2) Nowa Publicznej

(a) jego zasadniczą cechą

Papież nie ustala Inkwizycja jako odrębne i niezależne trybunał; co uczynił było powołać specjalnego, ale stały sędziów, którzy ich doktryny funkcje wykonywane w imieniu papieża.

Gdy oni siedzieli, nie była Inkwizycja.

Musi on dokładnie zauważyć, że cechą charakterystyczną tego Inkwizycja nie była jego osobliwe procedury, ani tajnego przesłuchania świadków i stąd oficjalne oskarżenia: Ta procedura była wspólna dla wszystkich sądów z czasów Innocentego III.

Nie było dążenie do heretyków we wszystkich miejscach: w tym było regułą, ponieważ Imperial Synod w Weronie w ramach Lucjusz III i Fryderyk Barbarossa.

Nie było go ponownie tortur, który nie był przewidziany lub nawet dziesięcioleci po rozpoczęciu się Inkwizycja, ani wreszcie, różne sankcje, więzienia, konfiskaty, udziałów itp., z których wszystkie kary były zwykle długo przed Inkwizycja.

W Inquisitor, ściśle rzecz biorąc, był specjalnym, ale stały sędzia, działając w imieniu papieża i odziany przez niego z prawa i obowiązku do czynienia z prawem wykroczeń przeciwko wierze; miał jednak, aby przestrzegać zasad ustanowionych z kanoniczną procedurą wymówienia i zwyczajowych kar.

Wiele uznać go, jak providential, że tylko w tej chwili sprang się dwa nowe zlecenia, dominikanów i franciszkanów, którego członkowie, by ich najwyższej teologicznych szkoleń i innych cech, wydawało się wybitnie wyposażony do wykonywania zadań inquisitorial z całego sukcesu.

To było bezpiecznie przyjąć, że były one nie tylko wyposażony w niezbędną wiedzę, ale także, całkiem i bezinteresownego obcowania uninfluenced przez motywy swiata, to tylko to, co wydawało się ich obowiązku dla dobra Kościoła.

Ponadto, nie było powodów do nadziei, że ze względu na ich wielką popularność, nie napotykają one zbyt wiele sprzeciwu.

Wydaje się więc, że nie nienaturalnych inquisitors powinna zostały wybrane przez papieży prevailingly z tych zamówień, zwłaszcza od tego w Dominikanie.

To jest on jednak zauważyć, że inquisitors nie zostały wybrane wyłącznie z mendicant zleceń, chociaż senatora Rzym nie rozumie takich wątpliwości, kiedy w jego biurze przysięgi (1231) mówił o inquisitores datos ab ecclesia.

W jego dekret z 1232 Frederick II wzywa ich inquisitores ab Apostolica sede datos.

The Dominican Alberic, w listopadzie 1232, poszedł za pośrednictwem Lombardia jak inquisitor haereticae pravitatis.

Wcześniejsze i sub-uprzedniej w Dominikanie na Friesbach otrzymały podobny komisji tak wcześnie, jak 27 listopada 1231, na 2 grudnia 1232, klasztor w Strasburgu, a nieco później w zakonach z Würzburg, Ratisbon, Brema, również otrzymanych przez Komisję.

W 1233 jeden z rescript Grzegorza IX, dotykając tych spraw, został wysłany jednocześnie do biskupów południowej Francja i do priors z Zakonu Dominikanów.

Wiemy, że zostały wysłane w Dominikanie w 1232 do inquisitors Niemcy wzdłuż Renu, do diecezji w Tarragona Hiszpania i Lombardii, aw 1233 do Francja, na terytorium Auxerre, w prowincji kościelnych Bourges, Bordeaux, Narbonne, Auch I Burgundia, w 1235 do prowincji kościelnej Sens. in fine, około 1255 znajduje się Inkwizycja w całości działalności we wszystkich krajach Europy Środkowej i Europa Zachodnia - w hrabstwie Tuluzy, na Sycylii, Aragonii, Lombardia, Francja , Burgundia, Holland, Niemcy (por. Douais, op.. Cit., str. 36, i Fredericq, "Corpus documentorum inquisitionis haereticae pravitatis Neerlandicae, 1025-1520", 2 vols., Gandawa, 1884-96).

To Grzegorza IX, poprzez jego powołania franciszkanów i dominikanów, jak inquisitors, wycofał się z likwidacji herezji właściwego sądu (tj. od biskupów), jest na pohańbienie, że w tak ogólnej formie, nie może być trwałe.

Tak niewiele było mu myśleć o wypieraniu władzę biskupią, że wręcz przeciwnie, pod warunkiem, że wyraźnie nie inquisitional trybunał został do pracy w dowolnym miejscu bez biskupa diecezjalnego na współpracę.

A jeśli, na siłę ich jurysdykcji papieskiej, inquisitors niekiedy objawia się zbyt wielkie pochylenia się działać niezależnie od władzy biskupiej, był on dokładnie papieży którzy na bieżąco je w granicach prawa.

Już w 1254 Innocenty IV zabronione nowo wieczystą więzienia lub śmierci na grę bez zgody biskupa.

Podobne nakazy zostały wydane przez Urban IV w 1262, Klemens IV w 1265, i Grzegorza X w 1273, aż w końcu Bonifacego VIII i Klemensa V uroczyście uznane za nieważne wszystkich wyroków wydanych w badaniach dotyczących wiary, o ile nie wydał zgody i współpracy działania biskupów.

Papieży zawsze uwzględniony w gorliwość o władzę biskupią, i starał się uwolnić od sądów inquisitional wszelkiego rodzaju arbitralności i caprice.

To był ciężki ciężar odpowiedzialności - niemal zbyt ciężkie dla wspólnej śmiertelne - które spadły na barkach na inquisitor, którzy była zobowiązana, przynajmniej pośrednio, do decydowania między życiem i śmiercią.

Kościół był zobowiązany do nalegać, że powinien on posiadać, w pre-eminant stopnia, cechy dobrego sędziego, że powinien on być animowana z gorliwością pomyślna dla wiary, zbawienie dusz, i do wytępienia herezji; wśród wszystkich trudności i niebezpieczeństwa, powinien on nigdy nie ulegajcie gniew lub pasją, że powinien on spełniać fearlessly wrogości, ale nie powinien on sąd, że nie powinno się plon wniosek lub groźby, i jeszcze nie jest heartless;, że w sytuacji, gdy dozwolone, Należy obserwować w miłosierdzie allotting kary; że powinien posłuchać rady innych, a nie zbyt dużo zaufania do własnej opinii lub pozorów, ponieważ często prawdopodobne jest nieprawdziwe, i prawda nieprawdopodobne.

Raczej tak zrobił Bernard Gui (lub Guldonis) i Eymeric, jak z nich inquisitors lat, opisują idealne inquisitor.

Takiego inquisitor również był Grzegorz IX doubtlessly myślenia, kiedy wezwał Konrada z Marburga: "wobec puniatur tak temeritas perversorum i innocentiae puritas nie laedatur" - czyli "nie do karania złoczyńców, aby skrzywdzić niewinnych".

Historia pokazuje nam, jak daleko inquisitors odpowiedział na taki idealny.

Daleki od nieludzkiego, byli z reguły ludzie z spotless charakter i czasami prawdziwie podziwu świętości, a nie kilka z nich zostało kanonizowanych przez Kościół.

Nie ma absolutnie żadnego powodu, aby spojrzeć na średniowiecznych kościelnych sędziego jako intelektualnie i moralnie gorszy do nowoczesnych sędzia.

Nikt nie byłoby zaprzeczyć, że sędziowie dziś, mimo sporadycznych trudnych decyzji i kilka błędów, wykonywania zawodu bardzo honorowy.

Podobnie, średniowieczne inquisitors powinny być oceniane jako całość.

Poza tym, historia nie uzasadnia hipotezę, że średniowieczne heretyków były prodigies cnoty, zasługujące na naszą sympatię w góry.

(b) Procedura

Ten zaczął regularnie w miesiącu "czas łaski", ogłoszona przez inquisitor, gdy wrócił do herezja-ridden powiat.

Mieszkańcy zostali wezwani do stawienia się przed inquisitor.

Na tych, którzy wyznał z własnej inicjatywy odpowiedniej pokuty (np. pielgrzymki) została nałożona, ale nie surowe kary jak bojowników lub zrzeczenia się do elektrowni cywilnych.

Jednakże, te stosunki z mieszkańcami często urządzone miejsce ważne wskazania, wskazał na kwartał do właściwego postępowania, a czasami wiele dowodów uzyskanych w ten sposób wobec osób fizycznych.

Zostały one następnie cytowane przez sędziów - zwykle przez księdza parafii, chociaż czasami przez władze świeckie - i rozpoczęła próbną.

Jeśli oskarżony jednocześnie w pełni wolne i spowiedź, sprawa została szybko zakończona, a nie na niekorzyść oskarżonego.

Jednak w większości przypadków oskarżony wszedł nawet po odmowę przysięgi na cztery Ewangelie, i to odmowa była uparta w środek, że zeznania obciążające było.

David Augsburg (por. Preger, "Der traktat des David von Augshurg produkt Waldenser umrzeć", Monachium, 1878 pp. 43 sqq.) Wskazał na inquisitor czterech metod wyodrębniania otwarte potwierdzenia:

lęku przed śmiercią, tj. poprzez nadanie oskarżonego do zrozumienia, że w grę wchodzi oczekiwany, jeśli go nie chciał przyznać, mniej lub bardziej bliski zamknięcia, ewentualnie podkreślana przez ograniczenie żywności; wizyt chciał ludzi, którzy będą próbować wywołać wolne spowiedzi poprzez przyjazne perswazji ; Tortur, które zostaną omówione poniżej.

(c) Świadkowie

Kiedy nie było dopuszczenie dobrowolne, dowodów na to argumenty.

Legalnie, nie musiał być co najmniej dwóch świadków, choć rzadko sumienia sędziów przyjemność z siebie z tej liczby.

Zasada miał dotychczas posiadanych przez Kościół, że zeznania o heretic, excommunicated osoby, perjurer, w skrócie, "niesławnym", było bezwartościowe przed sądami.

Ale w jego miejsce niewiary Kościoła podjęła kolejny krok na zniesienie tego długo ustaloną praktyką, i przyjmując heretic's dowodów na niemal pełną wartość w badaniach dotyczących wiary.

To wydaje się już w XII wieku w "Decretum Gratiani".

Chociaż łatwo Frederick II assented do tego nowego wyjścia, inquisitors wydawało się na pierwszy niepewny co do wartości dowodów "niesławnym" osoba.

Dopiero w 1261, po Aleksander IV miał silenced ich tienen escrúpulos, że nowe zasady były ogólnie przyjęte zarówno w teorii iw praktyce.

To poważne zmiany, wydaje się bronić na ziemi, że heretical conventicles odbyła się potajemnie, i były owiana wielką nieprzejrzystych, tak aby mogły być wiarygodne informacje uzyskane od siebie, ale nie.

Nawet przed ustanowienia w Inkwizycja nazwiska świadków zostały wstrzymane z czasem oskarżony, a użycie tego było zalegalizowane przez Grzegorza IX, Innocenty IV, Aleksander IV.

Bonifacy VIII, jednak ustawić go przesuwać jego Bull "Wobec commissi ty officii" (dekret Sext.., 1. V, tit. Ii); i polecił, aby na wszystkich prób, nawet inquisitorial, świadków muszą być nazwane, aby oskarżony .

Nie było osobowych konfrontacji świadków, nie było tam żadnych cross-examination.

Świadkowie o obronę nigdy nie ukazał się, gdyż prawie infallibly się podejrzenie, że są korzystne dla heretyków lub herezji.

Z tego samego powodu tych impeached rzadko zabezpieczone radców prawnych, i dlatego zostały zobowiązane do odpowiedzi na główne punkty opłat.

Ten jednak, nie był również innowacji, w 1205 Innocenty III, przez byka "Jeśli ty adversus" zakazała wszelkich pomocy prawnej dla heretyków: "Jesteśmy absolutnie zabronić Ci, prawników i notariuszy, z pomocy w jakikolwiek sposób, przez Radę lub wsparcia , Wszystkich heretyków i jak wierzę w nich, stosować się do nich: Oddajcie im wszelkiej pomocy lub bronić ich w jakikolwiek sposób. "

Ale tylko dotkliwość tego złagodzone, a nawet w Eymeric dzień wydaje się być uniwersalne niestandardowe udzielenia heretyków radcą prawnym, którzy jednak musiał zostać w każdy sposób, poza podejrzeniem ", w pozycji pionowej, bezsprzeczne lojalności, wykwalifikowanych w sprawach cywilnych i prawo kanoniczne, a gorliwi w wierze. "

Tymczasem, nawet w te trudne czasy, takie prawnych stopnie były odczuwalne są zbyt wysokie, a próby były dokonywane w celu złagodzenia ich na różne sposoby, tak aby chronić naturalnych praw oskarżonych.

Po pierwsze mógł się do sędziego znane nazwiska swoich wrogów: opłata powinna pochodzić z nimi, oni być unieważniony bez dalszego nagłaśniania.

Ponadto, był on niewątpliwie na korzyść oskarżonego, że fałszywych świadków były karane bez litości.

Wymieniona inquisitor, Bernard Gui, odnosi instancji ojca fałszywie oskarżając jego syn herezja.

Syna niewinności szybko przybywających do światła, fałszywe accuser został zatrzymany i skazany na więzienie za życia (nie solam vitam ex łasce relinquentes).

Ponadto był pilloried przez pięć kolejnych niedzielę przed kościołem w trakcie świadczenia usług, z odkrytymi głowy i związane ręce.

Fałszywych zeznań w tych dniach był stanowiły ogromne przestępstwo, w szczególności jeżeli zostały popełnione przez fałszywych świadków.

Ponadto, oskarżony miał znaczną przewagę w inquisitor fakt, że miał do prowadzenia badania klinicznego we współpracy z biskup diecezjalny lub jego przedstawicieli, do których wszystkie dokumenty odnoszące się do procesu miał do niego umorzona.

Obie razem, inquisitor i biskupa, zostały również wprowadzone do wezwania i skonsultować się liczba pozycji pionowej i doświadczonych ludzi (boni viri), i podjąć decyzję w porozumieniu z ich decyzji (vota).

Innocenty IV (11 lipiec, 1254), Aleksander IV (15 kwietnia 1255, 27 kwietnia, 1260), a Urban IV (2 sierpnia, 1264) ściśle wyznaczonym tej instytucji z boni viri - tj. konsultacji w trudnych przypadkach ludzi doświadczonych, dobrze zaznajomionych w teologię i prawo kanoniczne, i pod każdym względem bez zarzutu.

Dokumenty z procesu albo zostały w całości wydane do nich, lub przynajmniej streszczenie sporządzone przez notariusza został dostarczony; byli również zapoznać się ze świadkami "nazwy, a ich pierwszym obowiązkiem było zdecydować, czy też nie świadków były wiarygodne.

W boni viri były bardzo często wzywał.

Trzydzieści, pięćdziesiąt, osiemdziesiąt lub więcej osób - laymen i kapłanów, świeckich i regularne - mogłyby być wezwani wszyscy bardzo szanowana i niezależnych ludzi, pojedynczo i zaprzysiężone do werdykt po wypadkach przed nimi odpowiednio do najlepszych w swojej wiedzy i przekonania.

Znaczna były one zawsze wzywała do podjęcia decyzji dwa pytania: czy i jakie winy leżał pod ręką, i jakie kary miała zostać zadane.

, Które mogą mieć wpływ nie względy osobiste, sprawy będą przedstawiane w nich nieco abstrakcyjny, tj. nazwisko osoby inculpated nie została podana.

Chociaż, prawdę mówiąc, boni viri mieli prawo tylko do głosu doradczego, ostatecznego orzeczenia było zazwyczaj zgodnie z ich poglądów, a także, czy ich decyzja została zweryfikowana, był on zawsze w kierunku łaski, łagodzenie ustalenia są rzeczywiście z częstym zjawiskiem.

Sędziowie byli również wspomagana przez permanens propozycje, rady lub stałego, składający się z innymi zaprzysiężone sędziów.

In these dispositions surely lay the most valuable guarantees for all objective, impartial, and just operation of the inquisition courts. Apart from the conduct of his own defence the accused disposed of other legal means for safeguarding his rights: he could reject a judge who had shown prejudice, and at any stage of the trial could appeal to Rome. Eymeric leads one to infer that in Aragon appeals to the Holy See were not rare. He himself as inquisitor had on one occasion to go to Rome to defend in person his own position, but he advises other inquisitors against that step, as it simply meant the loss of much time and money; it were wiser, he says, to try a case in such a manner that no fault could be found. In the event of an appeal the documents of the case were to be sent to Rome under seal, and Rome not only scrutinized them, but itself gave the final verdict. Seemingly, appeals to Rome were in great favour; a milder sentence, it was hoped, would be forthcoming, or at least some time would be gained.

(d) Punishments

The present writer can find nothing to suggest that the accused were imprisoned during the period of inquiry. It was certainly customary to grant the accused person his freedom until the sermo generalis, were he ever so strongly inculpated through witnesses or confession; he was not yet supposed guilty, though he was compelled to promise under oath always to be ready to come before the inquisitor, and in the end to accept with good grace his sentence, whatever its tenor. The oath was assuredly a terrible weapon in the hands of the medieval judge. If the accused person kept it, the judge was favourably inclined; on the other hand, if the accused violated it, his credit grew worse. Many sects, it was known, repudiated oaths on principle; hence the violation of an oath caused the guilty party easily to incur suspicion of heresy. Besides the oath, the inquisitor might secure himself by demanding a sum of money as bail, or reliable bondsmen who would stand surety for the accused. It happened, too, that bondsmen undertook upon oath to deliver the accused "dead or alive" It was perhaps unpleasant to live under the burden of such an obligation, but, at any rate, it was more endurable than to await a final verdict in rigid confinement for months or longer.

Curiously enough, torture was not regarded as a mode of punishment, but purely as a means of eliciting the truth. It was not of ecclesiastical origin, and was long prohibited in the ecclesiastical courts. Nor was it originally an important factor in the inquisitional procedure, being unauthorized until twenty years after the Inquisition had begun. It was first authorized by Innocent IV in his Bull "Ad exstirpanda" of 15 May, 1252, which was confirmed by Alexander IV on 30 November, 1259, and by Clement IV on 3 November, 1265. The limit placed upon torture was citra membri diminutionem et mortis periculum -- ie, it was not to cause the loss of life or limb or imperil life. Torture was to applied only once, and not then unless the accused were uncertain in his statements, and seemed already virtually convicted by manifold and weighty proofs. In general, this violent testimony (quaestio) was to be deferred as long as possible, and recourse to it was permitted in only when all other expedients were exhausted. Conscientious and sensible judges quite properly attached no great importance to confessions extracted by torture. After long experience Eymeric declared: Quaestiones sunt fallaces et inefficaces -- ie the torture is deceptive and ineffectual.

Gdyby tego papieskiego ustawodawstwa zostały przestrzegane w praktyce, historyk z Inkwizycja miałyby mniej trudności do spełnienia.

Na początku, tortur odbyło się tak, że odious duchownych zostały zakazane na mocy być obecny ból nieprawidłowości.

Czasami musiała zostać przerwana w celu umożliwienia inquisitor, aby kontynuować swoje badania, które, oczywiście, wzięło udział liczne niedogodności.

Dlatego na 27 kwietnia 1260, Aleksander IV upoważniony do inquisitors zwalnia się wzajemnie o tym nieprawidłowości.

Urban IV w dniu 2 sierpnia 1262, odnowione pozwolenie, a było to tylko formalne interpretowane jako pozwolenie na dalsze badania w Sala tortur.

W inquisitors wiernie zauważyć, podręczniki i zatwierdzone w tym użytkowania.

Ogólna zasada, że prowadził do tortur został być realizowana tylko raz.

Ale to było obchodzone czasem - po pierwsze, przy założeniu, że z każdego nowego kawałka materiału dowodowego bagażnika może być wykorzystana na nowo, a po drugie, poprzez nałożenie na świeżym torments ubogich ofiary (często w różnych dniach), a nie w drodze powtarzania, ale jako ciąg dalszy (bez reklam modum iterationis sed continuationis), jak bronić Eymeric; "quia, iterari non debent [tormenta], nisi novis supervenitibus indiciis, continuari non prohibentur".

Ale to, co zostało do zrobienia, gdy oskarżony, zwolniony z bagażnika, zaprzeczył, co miał tylko wyznał?

Niektóre z posiadanych Eymeric, że oskarżony powinien zostać ustalony na wolności, inne jednak, jak autor "Sacro Arsenale", która odbyła się tortury, że powinny być kontynuowane, ponieważ oskarżony miał zbyt poważnie obciążone przez siebie jego poprzednich spowiedzi.

Kiedy Klemens V sformułował swoje regulacje dotyczące zatrudnienia tortur, nigdy nie wyobrazić sobie, że w końcu nawet świadków byłoby umieścić na obudowie, choć nie ich winy, ale z oskarżonych, był w pytanie.

Od papieża ciszy stwierdzono, że świadek może być wprowadzony na obudowie w gestii z inquisitor.

Ponadto, jeśli oskarżony został skazany przez świadków, albo miał się do winy, tortury może on w dalszym ciągu stosowane w celu zmuszenia go do złożenia zeznań przed jego przyjaciół i kolegów, sami winowajcy.

Byłoby przeciwieństwie do wszystkich Bożego i ludzkiego kapitału - tak brzmi jeden z "Sacro Arsenale, ovvero Pratica dell Officio della Santa Inquisizione" (Bolonia, 1665) - do zadawania tortur, chyba że sędzia byli osobiście przekonany o winie z oskarżonego.

Ale jedną z trudności związanych z procedurą jest, dlaczego tortury zostały wykorzystane jako środek nauczania prawdy.

Z jednej strony, tortur była kontynuowana aż do oskarżonego lub intimated wyznał, że był skłonny przyznać.

Z drugiej strony, nie było pożądane, gdyż w rzeczywistości nie było to możliwe, chodzi swobodnie, jak się spowiedzi wrung przez tortury.

Jest to widoczne od razu, jak niewiele polegać mogą być wprowadzane na twierdzeniu, tak często powtarzane w protokole z prób, "confessionem esse veram, nie factam vi tormentorum" (spowiedź była prawda i wolne), nawet jeśli jeden nie czasami w poprzednich stron, że po podejmowanych w dół od Rack (postquam depositus fuit de tormento), swobodnie wyznał, że ten lub.

Nie jest jednak większe znaczenie powiedzieć, że tortury są rzadko, o których mowa w ewidencji Inkwizycja prób - ale raz, na przykład w 636 condemnations między 1309 i 1323; nie udowodnić, że tortury były rzadko stosowane.

Od tortur była pierwotnie poza zadane przez sąd pokoju świeckich urzędników, ponieważ tylko dobrowolne spowiedź była ważna przed sędziami, nie było okazji wspomnieć w ewidencji fakt tortur.

Z drugiej strony, jest prawdą, że historycznie nie tylko papieże zawsze stwierdzić, że stosowanie tortur nie może zagrozić życiu lub próbował, ale także do zniesienia szczególnie ciężkie nadużycia, kiedy stał się znany z takich im.

Tak Klemens V święceń inquisitors, że nie powinno stosować tortury bez zgody biskupa diecezjalnego.

Od połowy XIII w., nie disavow zasadzie sama, a jako ich ograniczenia do jego wykorzystania nie zawsze były echa, jego powagi, choć powiedzieć przesadzone, było w wielu przypadkach skrajnych.

W konsulów z Carcassonne w 1286 skargę do papieża, król Francja i vicars z lokalnym biskupem przeciwko inquisitor Jean Garland, których za spowodowanie tortur w sposób absolutnie nieludzkie, a opłata ta nie jest odosobnionym.

W przypadku Savonarola nigdy nie zostały całkowicie wyjaśnione w tym zakresie.

Oficjalny raport mówi, że musiał cierpieć trzy i pół tratti da fune (rodzaj Strappado).

Kiedy Aleksander VI wykazał niezadowolenie z powodu opóźnień w badaniu, florenckim rząd zwolnił się przez nakłaniając Savonarola, że był człowiekiem o niezwykłej sturdiness i wytrwałość, i że był torturowany energicznie na wiele dni (assidua quaestione multis diebus, papieski prothonotary, Burchard, mówi siedem razy), ale z niewielkim skutkiem.

Należy zauważyć, że tortury stosowane były najbardziej okrutnie, gdy inquisitors były najbardziej narażone na presję na władze cywilne.

Frederick II, choć zawsze chluba jego gorliwość o czystość wiary, nadużywane zarówno w obudowie i Inkwizycja umieścić na sposób jego osobistego wroga.

The tragical ruiny w templariuszy jest przypisane do nadużywania tortur przez Philipa sprawiedliwego i jego popleczników.

W Paryżu, na przykład, trzydzieści sześć, w Sens i dwadzieścia pięć, templariuszy zmarł w wyniku tortur.

Błogosławiony Joan of Arc nie zostały wysłane do udziału w heretic i uchylającymi się, jeżeli jej sędziów nie zostały narzędzia Angielski polityki.

A przestepstwa z Hiszpański Inkwizycja są w dużej mierze ze względu na fakt, że w jego administracji celów cywilnych przysłonięte kościelnych.

Każdy czytelnik z "Cautio criminalis" Jezuitów Ojciec Friedricha Spee wie, na której konto musi być przede wszystkim określone w okropności z witchcraft prób.

Większość z kar, które były właściwie mówiąc inquisitional nie były nieludzkie, albo ze względu na swój charakter lub sposób ich infliction.

Najczęściej niektórych dobrej roboty zostały zamówione, np. budowy kościoła, nawiedzenia kościoła, pielgrzymki mniej lub bardziej odległych, oferując na świecy lub kielich, udział w krucjacie, i tym podobne.

Inne prace uczestnikiem więcej charakter rzeczywisty i do pewnego stopnia poniżające kary, np. kary pieniężne, których dochody były przeznaczone na cele publiczne, takie jak kościół-budynek, drogi, co, i jak; whipping z prętów podczas religijnych służby; pillory; noszenie kolorowych krzyże, i tak dalej.

Najtrudniejszą kary pozbawienia wolności były w różnym stopniu, wykluczenie z komunii z Kościołem, i stąd zwykle poddaje się władzy cywilnej.

"Cum ecclesia" pobiegł do wyrażenia regularne, "ultra non habeat i faciat pro suis demeritis contra ipsum, idcirco, eundum reliquimus brachio et iudicio saeculari" - czyli od Kościoła nie może dalej karać jego misdeeds, że opuszcza go do władzy cywilnej .

Oczywiście, kara jako sankcję prawną jest zawsze trudne i bolesne rzeczy, czy dekret w sprawach cywilnych i kościelnych sprawiedliwości.

Jest, jednak zawsze istotne rozróżnienie między cywilnych i kościelnych kara.

Choć kara zadane przez świecka władza ma przede wszystkim na karaniu naruszeniem prawa, Kościół ma przede wszystkim korekty z zaległej; rzeczywiście jego opieki duchowej często tyle, że kara jest elementem niemal całkowicie stracił wzrok.

Polecenia, aby wysłuchać Mszy Świętej w niedziele i święta, do częstych religijnych, do powstrzymania się od pracy ręcznej, aby otrzymywać Komunii na festiwalach naczelnym tego roku, z forbear soothsaying i lichwy, itp., mogą być skuteczne, jak pomaga w kierunku wypełnienia chrześcijańskich obowiązków.

To jest ponadto spoczywających na inquisitor rozważyć nie tylko zewnętrznych sankcji, ale także wewnętrzne zmiany serca, stracił swoje zdanie na quasi-mechanicznej sztywności tak często charakterystyczne cywilnego potępienie.

Co więcej, kary zostały poniesione na numberless okazjach umorzeniu, złagodzić, lub commuted.

W zapisach na Inkwizycja nas bardzo często przeczytać, że z powodu starości, choroby, ubóstwa lub w rodzinie, z powodu kary została obniżona istotny ze względu na to sama inquisitor Szkoda, lub petycji o dobrej katolickiej.

Więzienia za życia został zmieniony na grzywny, i to na jałmużnę; udział w krucjacie był commuted w pielgrzymce, podczas gdy odległe i kosztowne pielgrzymka stała się wizyta w sąsiedniej świątyni lub kościoła, i tak dalej.

Jeśli inquisitor na złagodzenie były nadużywane, był upoważniony do ożywienia w pełni oryginalny kara.

Na całość, Inkwizycja była prowadzona humanitarny.

Czytamy bowiem, że uzyskane syna swego ojca jedynie z prośbą o dopuszczenie do niego, bez wprowadzania żadnych szczególnych powodów do przodu.

Licencja do urlopu wzrosła do trzech tygodni, trzy miesiące, lub czas nieokreślony - mówią do odzysku lub śmierci chorych rodziców - nie było rzadko.

Rzym się censured inquisitioners lub złożono je, ponieważ były zbyt surowe, ale nie dlatego, że sam zbyt miłosierny.

Pozbawienie wolności nie było zawsze stanowiła kara we właściwym znaczeniu: był on patrzył raczej jako okazję do nawrócenia, zapobiegawcze przeciwko backsliding lub zakażenia innych osób.

Był znany jako immuration (z łacina murus, ściany), lub więzienia pacjentów, i była spowodowana przez określony czas lub na całe życie.

Immuration za życia był dużo tych którzy nie do zysku przez powyższy okres karencji, lub miała być tylko komunikat od lęku przed śmiercią, lub gdy miał przed abjured herezja.

W murus strictus seu arctus, lub carcer strictissimus, dorozumiany i zamknąć odosobnieniem, czasami pogarsza czczo lub łańcuchów.

W praktyce jednak, regulacje te nie zawsze były wykonywane dosłownie.

Czytamy w immured osób otrzymujących odwiedzin raczej swobodnie, gier, lub jadalnia z ich jailors.

Z drugiej strony, odosobnieniem był czasem uznane za niewystarczające, a następnie zostały wprowadzone w immured żelazka lub łańcuchowego na ścianie więzienia.

Członkowie religijnego porządku, gdy skazany za życia, były immured we własnym klasztorze, nie wolno nigdy mówić o jakiejkolwiek ich braterstwa.

W lochu lub komórki euphemistically był nazywany "Pace"; było, rzeczywiście, grób mężczyzny pochowany żywcem.

To była traktowana jako rzecz niezwykłą, gdy w 1330, poprzez dobre biura arcybiskupa Tuluzy, Francuski król dozwolone dignitary jeden z pewnym celu odwiedź "Pace" dwa razy w miesiącu i komfort swoich uwięzionych braci, przed Dominikanów, który za wniesiony z Klemens VI bezowocne protestu.

Choć w więzieniu komórki zostały skierowane muszą być przechowywane w taki sposób, aby nie zagrażać życiu ani zdrowiu mieszkańców, ich stan był prawdziwy czasami godne ubolewania, jak widzimy z dokumentów opublikowanych przez JB Vidal (Annales de Saint-Louis des Francais , 1905 P. 362):

W niektórych komórek unfortunates były związane z zapasami lub łańcuchów, nie można się poruszać, a zmuszeni do snu na ziemi.

. . . Mało było odniesieniu do czystości.

W niektórych przypadkach nie było światła i wentylacji, a jedzenie było bardzo skromnych i ubogich.

Wyjątkowo Papieży miała położyć kres ich poprzez legates podobnie do potwornej warunki.

Po kontroli w Carcassonne i Albi więzienia w 1306, legates Pierre de la Chapelle de Béranger Frédol i oddalił warden, usunąć łańcuchy z jeńców, a niektóre z ich ratowały podziemne lochy.

Tutejszy biskup był oczekiwany w celu zapewnienia żywności z skonfiskowanego mienia do więzień.

Dla tych z góry skazane na bliski zamknięcia, było wystarczająco niewielkie, rzadko więcej niż chleb i woda.

Było, nie długo jednak, zanim zostały dopuszczone innych więźniów żywności, wina i pieniądze również z zewnątrz, a to był tylko ogólnie tolerowany.

Oficjalnie nie było Kościoła unrepenting heretyków, że skazany na karę śmierci, zwłaszcza na grę.

Jako legata z Kościoła rzymskiego, nawet Gregory IV nigdy nie wyszedł poza nakazy karne z Innocenty III wymagane, ani kiedykolwiek zada kary bardziej surowe niż excommunication.

Dopiero cztery lata po rozpoczęciu jego pontyfikatu nie toleruje on opinię, a następnie dominują wśród legists, że herezja powinna być karane śmiercią, widząc, że confessedly nie mniej poważne przestępstwa, niż wysokie zdradę.

On jednak w dalszym ciągu nalega na wyłączne prawo do decydowania o Kościele w sposób autentyczny w sprawach herezji; w tym samym czasie nie było jej biura do wymówienia zdanie śmierci.

Kościół, thenceforth, wydalony z jej łonie w impenitent Heretic, po czym stan przejęła obowiązek jego czasowego kara.

Frederick II był tego samego zdania; w jego Konstytucji z 1224 roku mówi, że heretyków skazana przez sąd kościelny, w imperialnej władzy, poniósł śmierć w wyniku pożaru (auctoritate nostra ignis iudicio concremandos), i podobnie jak w 1233 "praesentis nostrae legis edicto damnatos pati decernimus mortem ".

W ten sposób Grzegorz IX mogą być traktowane jako akcja nie miała bezpośrednio lub pośrednio na śmierć skazany heretyków.

Nie tak kolejnych papieży.

W Bulla "Ad exstirpanda" (1252) Innocenty IV mówi:

Po tych dostosowana do ustalonego poziomu winni herezji zostały podane do elektrowni cywilnych przez biskupa lub jego przedstawiciela, lub Inkwizycja, Podestà lub szef magistratu miasta podejmują je na raz, oraz, w ciągu pięciu dni na większości, wykonanie prawa dokonane wobec nich.

Poza tym, że kieruje tym Bull i odpowiadającymi im Regulaminami Frederick II zostać wpisane w każdym mieście wśród miejskich statucie pod rygorem excommunication, który był również na tych, którzy odwiedzili nie wykonuje zarówno papieskiej i cesarskiej dekrety.

Nie może pozostać jakiekolwiek wątpliwości co do tego, co były oznaczała cywilnego regulacji, na fragmenty, które nakazał palenie heretyków impenitent zostały zamieszczone w papieskim decretals z imperialnej konstytucji "Commissis nobis" i "Inconsutibilem tunicam".

Wymieniona Bulla "Ad exstirpanda" pozostał thenceforth podstawowym dokument z Inkwizycja, odnowione lub wzmocniona przez kilku papieży, Aleksandra IV (1254-61), Klemensa IV (1265-68), Mikołaja IV (1288-02), Bonifacego VIII ( 1294-1303), i inni.

W sprawach cywilnych władz, w związku z tym, zostały zabronione przez papieży, pod rygorem excommunication do wykonania prawnych zdania, że skazany impenitent heretyków na grę.

Jest on do excommunication zauważyć, że sama nie była drobnostka, jeżeli osoba nie excommunicated wolne od excommunication się w ciągu roku, był przetrzymywany przez ustawodawstwo tego okresu jest Heretic, a wszystkie poniesione kary, jakie dotknęły herezja .

Od liczby poszkodowanych.

Jak wiele ofiar były przekazywane do władzy cywilnej nie może być podany z dokładnością nawet w przybliżeniu.

Mamy jednak kilka cennych informacji na temat kilku z Inkwizycja trybunałów i ich statystyki nie są bez odsetek.

Na Pamiers, od 1318 do 1324, obecnie dwadzieścia cztery osoby skazanej, ale pięć dostarczane do elektrowni cywilnych, a w Tuluzie od 1308 do 1323, tylko czterdzieści dwa obecnie dziewięćset trzydzieści ponosi bardzo złowróżbne pamiętać "relictus culiae saeculari ".

Tak, na jeden Pamiers w trzynastu, w Tuluzie i jeden w czterdzieści dwa wydają się zostały spalone na herezja, choć tych miejscach były hotbeds z herezji, a więc głównych ośrodków w Inkwizycja.

Możemy dodać także, iż był to okres najbardziej aktywnych instytucji.

Te i inne dane tego samego rodzaju pokrywa się twierdzenie, że Inkwizycja znaki znacznej zaliczki w współczesnej administracji wymiaru sprawiedliwości, a zatem w ogólnym cywilizacji ludzkości.

Bardziej oczekiwany straszliwym losem The Heretic, gdy orzekane przez sąd świecki.

W 1249 Hrabia Raymund VII Toulouse spowodowane osiemdziesiąt wyznał heretyków, które mają być spalone w jego obecności bez pozwolenia na recant.

To jest niemożliwe, aby wyobrazić sobie wszelkie takie próby przed sądami Inkwizycja.

W dużej liczby płomieni szczegółowe w różnych historii są całkowicie nieuwierzytelniony, albo są świadome Wynalazek pamphleteers, lub są w oparciu o materiały, które odnoszą się do Hiszpański Inkwizycja w późniejszym czasie lub do prób Niemiecki witchcraft (Vacandard, op. Cit.., 237 sqq.).

Gdy Roman ustawy dotykając crimen laesae majestatis zostało dokonane w celu pokrycia przypadku herezji, było tylko naturalne, że w skarbcu królewskim lub imperialnej powinien naśladować rzymskie fiscus, świeckich i roszczenia do własności osób potępiony.

To było szczęście, choć z pewnością nie niespójne i ścisłe sprawiedliwości, że kary nie wpływa na osobę, co potępił, ale tylko tych skazanych na wieczną zamknięcia lub udziałów.

Nawet tak, to okoliczność nie dodaje trochę do kary, zwłaszcza w związku z tym niewinnych ludzi, winowajcą żony i dzieci, były szef cierpiących.

Konfiskata został również przyznany wobec osób zmarłych, i jest stosunkowo wysoka liczba takich wyroków.

Spośród sześćset trzydzieści sześć przypadków, że przyszli przed inquisitor Bernard Gui, osiemdziesiąt osiem należało do martwych ludzi.

(e) Wersja werdykcie sądowym

Ostateczna decyzja była zazwyczaj wymawiane z uroczystym obrzędowych na mówienie generalis - lub auto-da-fe (akt wiary), gdyż był nazywany później.

Jeden lub dwa dni przed tym wszystkim, których dotyczy postępowanie, mówienie opłat przeczytać go ponownie na krótko, i w vernacular; wieczorem przed był powiedział, gdzie i kiedy pojawiają się usłyszeć wyrok.

Na mówienie, krótki dyskurs lub wezwanie, rozpoczęła się bardzo wcześnie rano, następnie po przysięgi w świeckiej z urzędnikami, którzy zostały dokonane na ślub posłuszeństwa na inquisitor we wszystkich rzeczy odnoszących się do likwidacji herezji.

Potem regularnie po tzw dekrety miłosierdzia "(tzn. commutations, zmniejszania zagrożenia oraz umorzenie kary nałożone wcześniej), i wreszcie z powodu kary zostały przypisane do winy, po ich przestępstwa zostały wyliczone ponownie.

Niniejsze ogłoszenie rozpoczął z drobnych kar, i udał się na najbardziej poważne, tzn. wieczystą więzienia lub śmierci.

Następnie grzeszników zostały włączone do obywatelskiego ponad siły, z tej ustawy, mówienie generalis zamknięte, a inquisitional postępowania zostały na końcu.

(3) Główny sceny z działalności Inkwizycja była środkowa i południowa Europa.

W krajach skandynawskich były całkiem oszczędził.

Wydaje się, w Anglii tylko przy okazji procesu z templariuszy, ani nie była znana w Kastylii i Portugalia do przystąpienia Ferdynand i Izabela.

Został on wprowadzony do Holandia z Hiszpański dominacji, podczas gdy w Północnej Francja była stosunkowo mało znany.

Z drugiej strony, Inkwizycja, czy ze względu na szczególnie perilous sectarianism istnieje powszechne lub poważniejsze kościelnych i władców cywilnych, waży mocno na Włochy (szczególnie Lombardia), na południowych Francja (w szczególności w kraju i na Langwedocja Toulouse ) I na końcu Królestwo Aragonii i Niemcy.

Honoriusz IV (1285-87) wprowadził go na Sardynii, aw XV wieku wyświetlane nadmiernego zapału we Flandrii i Czechy.

W inquisitors były z reguły bez zarzutu, nie tylko w prowadzeniu osobistego, ale w zarządzanie ich biura.

Niektórzy jednak, jak Robert le Bougre, Bułgarski (Catharist) konwersji na chrześcijaństwo, a następnie jeden Dominikany, wydaje się, przyniosły do niewidomych fanatyzm i świadomie prowokował do egzekucji en masse.

W dniu 29 maja 1239, godz Montwimer w Champagne, Robert wysyłanych do płomieni jednocześnie o sto osiemdziesiąt osób, których proces rozpoczął i zakończył się w jeden tydzień.

Później, gdy Rzym uznał, że skargi przeciwko niemu były uzasadnione, był pierwszym, a następnie złożono więzieniu do końca życia.

(4) Jak jesteśmy do wyjaśnienia Inkwizycja w świetle własnych okres?

Dla prawdziwego urzędu przez historyka jest nie do obrony fakty i warunki, ale do analizy i zrozumieć ich naturalny bieg i połączenia.

Jest to bezsprzeczne, że w przeszłości praktycznie żadnych społeczności lub narodu vouchsafed toleration idealne dla tych którzy ustanawiają creed różni się od tego z ogółu.

Rodzaj żelaza prawa wydają się dysponować ludzi do nietolerancji religijnej.

Nawet długo przed Roman Państwo chciał sprawdzić z przemocą szybkiego encroachments chrześcijaństwa, Platona zadeklarowały go jednym z najwyższych organów obowiązki władzy rządowej, w jego idealny stan, aby pokazać nie tolerowały w kierunku "godless" - to jest do tych którzy odmówiono stanu religii - nawet jeśli zostały one treści żyć spokojnie i bez proselytizing; ich bardzo przykład, rzekł mogłoby być niebezpieczne.

Miały być one trzymane w areszcie, w miejscu gdzie jeden dorastał mędrców "(sophronisterion), jako miejsce bojowników był nazywany euphemistically; powinny one być degradowała tam na pięć lat, i w tym czasie słuchać religijne codziennie.

Im bardziej aktywne i proselytizing przeciwników religii państwowej miały być dla życia uwięzionych w straszne lochy, a po śmierci, które mają być pozbawieni pogrzebu.

Jest więc oczywiste, co niewiele ma uzasadnienie w odniesieniu do nietolerancji jako produktu w średniowieczu.

Wszędzie i zawsze w przeszłości ludzie wierzyli, że nic nie zakłócony wspólnego dobra publicznego i pokoju tak jak dissensions religijnych i konfliktów, i że z drugiej strony, jednolity publicznych wiara była pewnym gwarancji państwa dla stabilności i dobrobytu.

Im bardziej dokładnie religii stał się częścią narodowego życia, a tym bardziej ogólne przekonanie o jej nienaruszalność i Boskiego pochodzenia, tym więcej ludzi będzie usuwane są do rozważenia, co atak na niego jako niedopuszczalnej zbrodni przeciwko Diety i bardzo karnego zagrożenia dla publicznych pokoju.

Pierwszy chrześcijańskich cesarzy uwierzył, że jednym z głównych obowiązków na imperialne władcy było miejsce jego miecz w służbie Kościoła i prawowierność, zwłaszcza w ich tytuły "Pontifex Maximus" i "Biskup z zewnątrz" twierdzą, wydawało się w nich Divinely powołania agentów nieba.

Niemniej jednak głównym nauczycieli Kościoła, która odbyła się z powrotem na wieki od przyjmowania w tych sprawach praktyki obywatelskiego władców; shrank one szczególnie od takich rufie środków przeciwko herezji jako kary, które są uznane za niezgodne z duchem chrześcijaństwa.

Ale w średniowieczu, Katolicy sam stał się dominującym, i dobrostanu skierował do Wspólnoty jest ściśle związana z przyczyn religijnych jedności.

Piotr Król Aragonii, w związku z tym, ale wyraziły powszechne przekonanie, kiedy mówił: "wrogowie krzyża Chrystusa i chrześcijańskiej violators z prawem są również naszych wrogów i nieprzyjaciół naszego królestwa, i dlatego powinna być traktowane jako takie ".

Emperor Frederick II podkreślał ten widok bardziej energicznie niż jakiegokolwiek innego księcia, a wykonywane w jego Draconian enactments wobec heretyków.

Przedstawiciel Kościoła były również dzieci z ich własnych czas, w sprzeczności z ich pomocą herezja Przyjmujemy, że ich wiek oferowanych im swobodnie, a nawet często zmuszeni na nich.

Teologów i canonists, najwyższego i saintliest, stanął w ich kod dni, i starał się wyjaśnić i uzasadnić.

W doświadczeń i święte Raymund z Pennafort, wysoko cenionych przez Grzegorza IX, został treści z kar, że od dnia Innocenty III, a mianowicie., Zakaz imperium, konfiskata mienia, zamknięcia w więzieniu, itp. Ale przed końcem tego wieku, St Thomas Aquinas (Summa Theol. II-II: 11:3 i II-II: 11:4>) zalecał już kary śmierci za herezję choć nie można powiedzieć, że jego argumenty zupełnie zmusić przekonanie.

The Angelic doktor, mówi jednak tylko w sposób ogólny przez kara śmierci, oraz nie określa w sposób bardziej prawie jej infliction.

To nie do prawników w pozytywny sposób, aby była naprawdę straszna.

W obchodzi Henryk Segusia (Susa), po jego nazwie Hostiensis episkopatów Zobacz w Ostia (zm. 1271), oraz nie mniej wybitnych Joannes Andreae (zm. 1345), przy interpretacji dekretu "Ad abolendam" Lucjusz III, podejmować debita animadversio (z powodu kary) jako równoznaczny z crematio ignis (śmierć w wyniku pożaru), co oznacza, które z pewnością nie przywiązują do oryginalnej wypowiedzi z 1184.

Teologów i prawników opiera swoje nastawienie do pewnego stopnia na podobieństwo między herezji i zdrady wysoki (crimen laesae maiestatis), sugestię, że należne prawa Starożytny Rzym.

Twierdzili oni ponadto, że jeżeli kara śmierci może być słusznie zadane na złodziei i forgers, którzy okradać nas tylko dobra tego świata, o ileż bardziej sprawiedliwie na tych, którzy oszukują nas obecnie nadprzyrodzonego towarów - z wiary, sakramentów, życia duchowego.

W surowe prawodawstwo w Starym Testamencie (Powtórzonego Prawa 13:6-9, 17:1-6) znaleźli kolejny argument.

A bo niektórzy powinni wzywać, że nakazy te zostały uchylone przez chrześcijaństwo, słowa Chrystusa zostały przypomnieć: "Ja nie dojść do zniszczenia, lecz do spełnienia" (Mateusza 5:17); Jego również inne powiedzenie (Jana 15:6): "Jeśli ktoś we Mnie trwać nie, jest on wyrzucony jak winna latorośl, i tymi, które zbiera mu się i oddać go do ognia, i on burneth" (w ignem mittent, że ardet).

Jest dobrze wiadomo, że wiara w sprawiedliwość ukarania herezja ze śmierci był tak powszechne wśród reformatorów XVI w. - Luter, Zwingli, Kalwin, a ich wyrażających - że możemy powiedzieć, gdzie zaczął ich tolerowały ich moc zakończony.

Zreformowanej teolog, Hieronim Zanchi, zadeklarowane w wykład wydana na Heidleberg Uniwersytetu:

Nie teraz zapytać, czy władze mogą wymawiać wyrok śmierci na heretyków, na które nie może być żadnych wątpliwości, i wszyscy zdaliśmy sobie prawo myślącymi i mężczyzn potwierdzić.

Jedyne pytanie brzmi, czy władze są zobowiązane do wykonywania tego obowiązku.

A ten drugi Zanchi odpowiedzi twierdzącej na pytanie, w szczególności na władzy "wszystkich pobożnych i dowiedziałem się mężczyzn którzy mają napisane na ten temat w naszych czasach" [historisch-politische Blatter, CXL, (1907), str.

364]. Może się okazać, że we współczesnych czasach mężczyźni sędzia więcej złagodzenie poglądów innych, ale robi to niezwłocznie przedstawić swoje opinie obiektywnie bardziej poprawne niż ich poprzednicy?

Czy nie ma już żadnych pochylenia do prześladowania?

Dopiero w 1871 profesor Friedberg napisał w Holtzendorff "Jahrbuch fur Gesetzebung": "Jeśli nowe religijne społeczeństwa, które mają być ustalone zostały w dniu dzisiejszym z takich zasad, jak te, które w zależności od Soboru Watykańskiego, Kościół oświadcza, kwestia wiary, będziemy niewątpliwie uznać za obowiązek państwa do powstrzymania, zniszczyć, a uproot przez życie "(Kölnische Volkszeitung, nie. 782, 15 września 1909).

Czy te uczucia wskazują na możliwość ocenia sprawiedliwie instytucji i opinie byłego stulecia, a nie według nowoczesnych uczuć, lecz do standardów ich życia?

W tworząc prognozę na Inkwizycja, konieczne jest wyraźne rozróżnienie pomiędzy zasadami i historyczny fakt z jednej strony, az drugiej te exaggerations lub deklamacja opisy, które ujawniają oczywista stronniczość i determinację, aby szkodzić katolicyzm, zamiast zachęcać do ducha tolerancji i dalszego jej wykonywania.

Niezbędne jest również pamiętać, że Inkwizycja w swoim zakładzie i procedury, nie odnosiły się do sfery wiary, ale do tej dyscypliny.

W dogmatyczne nauczanie Kościoła nie jest w żaden sposób naruszone przez pytanie, czy Inkwizycja była uzasadniona w jego zakres, bądź mądry w jego metody, lub w ekstremalnych praktyk.

Kościół ustanowiony przez Chrystusa, jako idealne społeczeństwo, jest uprawniona do dokonywania ustawowych i zadawać kar za ich naruszenie.

Heresy nie tylko narusza jej prawa, ale uderza w jej życiu bardzo, jedności wiary i od początku The Heretic poniesionych wszystkich kar kościelnych sądów.

Kiedy chrześcijaństwo stało się religią w Imperium, a jeszcze bardziej, gdy narody Europa Północna stała się narodów chrześcijańskich, w ścisłej sojusz Kościoła i państwa w jedności wiary niezbędne nie tylko do organizacji kościelnej, ale także do społeczeństwa obywatelskiego.

Heresy, w konsekwencji, było przestępstwem władców świeckich, które były związane z obowiązku ukarania.

To było traktowane jako gorsze, niż jakiegokolwiek innego przestępstwa, nawet, że wysokiej zdrady; było dla społeczeństwa w tamtych czasach tzw anarchii.

Stąd surowość, z jaką heretyków były traktowane przez świeckiej władzy długo przed Inkwizycja powstała.

Jeśli chodzi o charakter tych kar, należy uznać, że są one naturalnym wyrazem nie tylko do władzy ustawodawczej, ale również z popularnych nienawiści do herezji, że w wieku traktowane jak energicznie i mniej więcej z przestępcami, z każdego rodzaju.

The Heretic, w słowie, było po prostu przestępstwo, którego outlaw, w myśl popularnej, oraz zasłużonym czasem otrzymał jako kara za podsumowanie tego, co jest często traktowane w naszej epoce przez rozwścieczony ludność do autorów słusznie detested zbrodni.

Że takie nietolerancji nie było charakterystyczne dla katolicyzmu, ale naturalne towarzyszeniem głęboko religijne przekonanie, w tym także, którzy porzucili Kościół, jest oczywiste od środków podjętych przez niektóre z tych, którzy przed reformatorów różnił się od nich w sprawach wiary.

Jak dowiedział się dr Schaff deklaruje w jego "History of the Christian Church" (t. V, New York, 1907, str. 524),

W wielkim upokorzeniem z kościołów protestanckich, nietolerancji religijnej, a nawet prześladowania aż do śmierci były kontynuowane przez długi czas po reformacji.

W Genewa na szkodliwe teoria była w praktyce przez państwa i kościoła, nawet do stosowania tortur oraz przyjmowanie zeznań dzieci przed ich rodzicami oraz z sankcji z Calvin.

Bullinger, w drugim helvetic Spowiedź, ogłosił zasady, że herezja może być karane jak morderstwo czy zdradę.

Ponadto, w całej historii prawa karnego wobec katolików w Anglii i Irlandia, i ducha nietolerancji powszechnie w wielu amerykańskich kolonii w XVII i XVIII wieku mogą być cytowane w dowód.

Jest to oczywiście absurd, aby być w religii protestanckiej, takich jak odpowiedzialnym za te praktyki.

Ale ustanowił zasadę prywatnego orzeczenie, które, logicznie stosowana, dokonane herezja niemożliwe, na początku reformatorów przystąpił do leczenia dysydentów jak średniowieczne heretyków zostały poddane obróbce.

To suggest that this was inconsistent is trivial in view of the deeper insight it affords into the meaning of a tolerance which is often only theoretical and the source of that intolerance which men rightly show towards error, and which they naturally though not rightly, transfer to the erring.

B. Inkwizycja w Hiszpania

(1) faktów historycznych

Religijne warunki podobne do tych w południowej Francja związanych z tworzeniem Inkwizycja w sąsiednich Królestwo Aragonii.

Już w 1226 król James I było zakazane w Catharists jego królestwo, w 1228 miał zakazanych, jak i ich przyjaciół.

Nieco później, za radą swego spowiednika, Raymund z Pennafort, zapytał Grzegorza IX do ustalenia Inkwizycja w Aragonii.

Na byka "Declinante jam mundi" z 26 maja 1232, arcybiskup Esparrago i jego suffragans byli pouczeni do wyszukiwania, albo osobiście lub przez poznanie usług Dominikanów lub inne odpowiednie czynniki, condignly i karania heretyków w swoich diecezjach.

W Radzie w 1237 w Lérida Inkwizycja była formalnie w tajemnicy do dominikanów i franciszkanów.

Podczas Synodu w 1242 Tarragona, Raymund z Pennafort określone warunki haereticus, receptor, Pomyślny, defensor, itp., i nakreślone kar, które mają być zadane.

Chociaż z aktami Innocenty IV, Urban IV, VI i Klemens zostały również przyjęte i wykonane z wymagań przez Dominikanów Zakonu, nie spowodowało wielkim powodzeniem.

The Fray Inquisitor Pence de Planes był zatruty, i Bernardo Travasser zdobył koronę męczeństwa w ręce z heretyków.

Aragon najbardziej znanych inquisitor jest Dominikańska Nicolas Eymeric (Quétif-Echard, "Scriptores Ord. Pr.", I, 709 sqq.).

Jego "Dyrektorium Inquisitionis" (napisany w 1376 Aragonii; drukowane w 1587 Rzym, Wenecja 1595 i 1607), oparty na czterdzieści cztery lata doświadczenia, jest źródłem pierwotnym, a dokument o najwyższej wartości historycznej.

W Hiszpański Inkwizycja, jednak właściwie zaczyna się od panowania Ferdynanda Katolickiego i Isabella.

Wiary katolickiej wówczas zagrożone przez pseudo-konwertuje z judaizmu (Marranos) i Mohammedanism (Moriscos).

W dniu 1 listopada 1478, Sykstus IV uprawnionej Katolickiego władców do utworzenia Inkwizycja.

Sędziowie mieli być co najmniej czterdzieści lat stary, unimpeachable reputacji, na podstawie wybitnych i mądrość, mistrzów teologii, lub lekarze lub licentiates Prawa Kanonicznego, i muszą się do zwykłych reguł i przepisów kościelnych.

W dniu 17 września 1480, Ich Katolickiego Majesties mianowany na pierwszy w Sewilla, dwóch dominikanów Miguel de Morillo i Juan de San Martin, inquisitors z dwóch świeckich duchownych asystentów.

Przed długi skarg na nadużycia bolesna osiągnął Rzym, i były tylko za zasadny.

W krótkim Sykstus IV z dnia 29 stycznia 1482, byli obwiniani za, przy rzekomej władzy papieskiej skrócie, niesprawiedliwie uwięzionych wielu ludzi, poddany okrutnym torturom do nich, zadeklarowane ich fałszywych wiernych, sekwestru i majątku realizowane.

Zostały one w pierwszym napominani do działania jedynie w porozumieniu z biskupami, a ostatecznie zostały zagrożone z osadów, i faktycznie zostały złożone nie Ich Majesties interceded dla nich.

Fray Torquemada Tomás (ur. w 1420 w Valladolid, d. w Avila, 16 września, 1498) był organizatorem z prawdą Hiszpański Inkwizycja.

Na namawianie do kupna ich Hiszpański Majesties (Paramo, II, tit. Ii, c, III, n. 9) Sykstus IV przyznany na Torquemada urzędu grand inquisitor, instytucję, która podjęła decyzję o wcześniejszym wskazuje na rozwój przemysłu Hiszpański Inkwizycja .

Innocenty VIII zatwierdził akt jego poprzednika, a pod datą 11 lutego 1486, a 6 lutego 1487, Torquemada otrzymał godność Wielkiego inquisitor do królestwa Kastylii, Leónu, Aragonii, Walencji, itp. Instytucja szybko ramified z Do Kordowa Sewilla, Jaén, Villareal, Toledo, o 1538 roku dziewiętnaście sądy, do których trzy zostały potem dodaje Hiszpański w Ameryce (Meksyk, Lima, Cartagena).

Próby na wprowadzenie go do Włochy nie, i wysiłki zmierzające do ustanowienia go w Holandia związane katastrofalne skutki dla matki.

W Hiszpania, jednak pozostał operacyjny w XIX wieku.

Pierwotnie nazywany jest w tajemnicy przed judaizmu i islamu tajne, służył do odpierania protestantyzm w XVI wieku, ale nie był w stanie wydalić Francuski racjonalizm i rozpusty z XVIII.

King Joseph Bonaparte uchylona w 1808 roku, ale została ona przywrócona przez Ferdynanda VII w 1814 i zatwierdzony przez Piusa VII w sprawie niektórych warunków, m.in. zniesienie tortur.

To był na pewno zniesione przez rewolucję 1820.

(2) Organizacja

Na czele z Inkwizycja, znany jako Święty Office, stał się wielkim inquisitor, mianowanych przez króla i potwierdzone przez papieża.

Na mocy jego papieskiego mandatu przysługuje mu uprawnienia do delegowania swoich uprawnień do innych odpowiednich osób, a do otrzymania odwołania od wszystkich Hiszpański sądów.

Był wspomaganych przez Wysoką Radę (Consejo Supremo) składający się z pięciu członków - tzw Apostolska inquisitors, dwóch sekretarzy, dwa relatores, jeden advocatus Fiscalis - i kilka consulters i qualificators.

W urzędników najwyższego trybunału zostali mianowani przez wielkiego inquisitor po konsultacji z królem.

Były również mogą swobodnie mianować, przenoszenia, usuwania z urzędu, wizyty i inspekcji lub zadzwoń do konta i wszystkich inquisitors urzędników do sądów niższej instancji.

Philip III, w dniu 16 grudnia 1618, wydał przywilej na Dominikanie o jeden z ich kolejność na stałe członkostwo w Consejo Supremo.

Wszystkie siły naprawdę były skoncentrowane w tym najwyższego trybunału.

To ważne, postanowiła lub spornych kwestii, usłyszał i odwołań; bez jego zgody nie kapłan, rycerz, szlachetny lub może być uwięziony, a nie auto-da-fe w posiadaniu; roczne sprawozdanie zostało skierowane do niego dotyczących całego Inkwizycja, i raz w miesiącu sprawozdanie finansowe.

Każdy był przedmiotem, nie wyłączając księży, biskupów, lub nawet suwerenne.

W Hiszpański Inkwizycja jest odróżnić od jego średniowiecznych monarchical konstytucji i większej konsekwencji centralizacja, jak również przez stałe i prawnie przewidziane na wpływy z koroną na wszystkie oficjalne nominacje i postępów prób.

(3) Procedura

Procedura, z drugiej strony, została zasadniczo taka sama, jak już opisane.

Tutaj również "czas łaski" trzydziestu do czterdziestu dni zawsze był przyznany, a często był długotrwały.

Pozbawienie następująco tylko wtedy, gdy została jednomyślnie przybył, czy przestępstwo zostało udowodnione.

Badanie oskarżony może mieć miejsce tylko w obecności dwóch bezinteresownej kapłanów, których obowiązkiem było hamować dowolnym działać w ich obecności protokół miał być czytany na dwa razy do oskarżonych.

Obrona zawsze leżał w rękach prawnika.

Świadków, choć nieznany do oskarżonych, zostały zaprzysiężone, i bardzo ciężkie kary, a nawet śmierć, oczekiwane fałszywych świadków, (por. IPN Leona X z 14 grudnia 1518).

Tortury były stosowane tylko zbyt często i zbyt okrutnie, ale z pewnością nie więcej niż okrutnie Charles V ramach systemu sądowego tortur w Niemcy.

(4) analiza historyczna

W Hiszpański Inkwizycja zasługuje na pochwałę ani przesadzone, ani równie często przesadzone vilification przyznany na nim.

Liczba ofiar nie mogą być obliczone z dokładnością nawet w przybliżeniu; znacznie maligned motoryzacyjny-da-fe w rzeczywistości były jednak ceremonia religijna (actus fidei); San Benito ma swój odpowiednik w innych podobnych garbs; okrucieństwa Peter Arbues , Do których nie jednym zdaniu śmierci może być z całą pewnością, należy do sfery fable.

Jednakże, dominujący charakter kościelnych instytucji może być trudno wątpić.

Stolica Apostolska nie sankcjonuje instytucję, przyznawanych w wielkim inquisitor instalacji i kanonicznej z tym organ sądowy w sprawach wiary, podczas gdy z wielkim inquisitor jurysdykcję przeszły do spółki zależnej trybunałów pod jego kontrolą.

Joseph de Maistre przedstawił tezę, że Inkwizycja była głównie Hiszpański cywilnego trybunał; dawniej, jednak teolodzy nigdy nie zakwestionowała jego kościelnego charakteru.

Tylko w ten sposób, rzeczywiście, można wyjaśnić, w jaki sposób Papieży zawsze dopuszczone odwołań od niego do Stolicy Apostolskiej, powołany do prób i całego siebie, że na każdym etapie postępowania, w całości zwolnione z zajęć wierzących jego jurysdykcji, interweniowała w ustawodawstwie, złożono grand inquisitors, i tak dalej.

(Patrz Tomás de Torquemada).

C. Biuro Świętego na Rzym

W wielkich apostazji z XVI wieku, filtracji herezji w katolickiej ziemie, i postępu nauki heterodox wszędzie, monit Pawła III w celu ustalenia "Sacra Congregatio Inquisitionis Universalis Romanae et sancti seu officii" Konstytucji "Licet ab initio" 21 lipca 1542.

Tę inquisitional trybunał, składający się z sześciu kardynałów, miała być jednocześnie ostateczny sąd apelacyjny dla badań dotyczących wiary, a sąd pierwszej instancji w sprawach zastrzeżonych do papieża.

W kolejnych papieży - w szczególności Pius IV (przez Konstytucje "Pastoralis Oficii" z 14 października 1562, "Romanus Pontifex" z 7 kwietnia 1563, "Cum my na" 1564, "Cum między crimina" z 27 sierpnia 1562 ) I Piusa V (na mocy dekretu z 1566, Konstytucja "Inter multiplices" z 21 grudnia 1566, "Cum felicis rekord." 1566) - dalsze przepisy dotyczące procedury i kompetencji tego sądu.

Na jego Konstytucji "Immensa aeterni" z 23 stycznia 1587, Sykstus V stał się rzeczywistym organizatorem, lub raczej reorganizer tego zgromadzenia.

The Holy Office jest pierwszym wśród rzymskich kongregacji.

Jej personel obejmuje sędziów, urzędników, konsultorów i qualificators.

Prawdziwe są kardynałowie sędziów mianowanych przez papieża, którego oryginalny numer sześć zostało podniesione przez Piusa IV do ośmiu i Sykstus V do trzynastu.

Ich rzeczywista liczba zależy od panującego papieża (Benedykta XIV Konstytucji "Sollicita et Provida", 1733).

To zgromadzenie różni się od innych, gdyż nie ma kardynała-prefekta: papieża zawsze przewodniczy osobiście przełomowe decyzje, kiedy mają zostać ogłoszone (Coram Sanctissimo).

W uroczystej sesji plenarnej w czwartki jest zawsze poprzedzone sesji z kardynałów w środę, w kościele Santa Maria sopra Minerva, a spotkanie z konsultorów w poniedziałki w pałacu Świętego Urzędu.

Najwyższy urzędnik jest w commissarius sancti oficii, Dominikanów w Lombard prowincji, do których dwóch coadjutors podane są z tego samego celu.

On działa jako właściwego sędziego w całej sprawy do wyłącznej sesji plenarnej, co prowadzi go do werdyktu.

W ocenie sancti officii, zawsze jeden z duchownych świeckich, przewodniczy na posiedzeniach plenarnych.

W promotora Fiscalis jest jednocześnie prokuratora i przedstawiciela fiskalnego, a advocatus reorum zobowiązuje się do obrony oskarżonego.

Cło na konsultorów ma stać się kardynałowie porad ekspertów.

Mogą one pochodzić z duchownych świeckich lub religijnych nakazów, ale generalny dominikanów, magister sacri palatii, a trzeci członek tego samego celu są zawsze ex officio konsultorów (Consultores Nati).

W qualificators są powoływani do życia, wyrażają swoje opinie, ale tylko wtedy, gdy wezwany.

The Holy Office ma jurysdykcji nad wszystkimi chrześcijanami, a według Pius IV, nawet ponad kardynałów.

W praktyce jednak, że te ostatnie są przechowywane zwolniony.

Ze swojej władzy, patrz wyżej Konstytucji Sykstus V "Immensa aeterni" (patrz ROMAN zgromadzenia).

Publikacja informacji w formie pisemnej przez Józefa Blötzer.

Matt przepisywane przez dziekana.

W Encyklopedii Katolickiej, Tom VIII.

Opublikowany 1910.

New York: Robert Appleton Company.

NIHIL OBSTAT, 1 października 1910.

Remy Lafort, STD, cenzor.

Imprimatur. + John Murphy Farley, Archbishop of New York

Ta prezentacja tematu w oryginalnym języku angielskim


Wyślij e-mail pytanie lub komentarz do nas: E-mail

Głównym BELIEVE stronie internetowej (i tematy do indeksu) jest