Congregationalism

Informacje ogólne

Congregationalism, forma kościoła protestanckiego organizacja oparta na autonomii każdej społeczności, pojawiły się w ramach liberalnego skrzydła Puritanism w Angielski Reformacji.

Do 1600 wiele clergymen były wzywające do reformy Kościoła w Anglii, twierdząc, że kluczem do odpowiednich zmian został do przyznania autonomii lokalnej kongregacji.

Te congregationalists przeciwieństwie Presbyterians, którzy chcieli zarządzać kościoły poprzez powiat zespołów, a Anglicans, którzy chcieli biskupów w tym samym celu.

Ci, którzy uzgodnili zasady demokratycznego congregational samorządu terytorialnego, jednak różniły się między sobą o tym, co zrobić.

Niektóre były nazywane Separatyści, ponieważ odmówił skojarzyć z krajowymi kościoła; chlubnym przykładem był pielgrzyma grupy, która ustanowiła (1620) z Plymouth kolonii w Ameryce Północnej.

Chociaż inni, nie Separatyści nie jawnie złamać z Kościołem Anglii, zwiększając prześladowania doprowadziły wielu do emigracji do Nowej Anglii pod auspicjami Massachusetts Bay Company.

Separatystów którzy pozostał w Anglii, gdzie były one nazywane Niezależnych, osiągnięto znaczne wpływy polityczne w okresie następującym po Angielski Civil War (Commonwealth i Protektorat).

Przywrócenie w 1660 przyniósł odnowione represji, ale tolerowały ustawy z 1689 dozwolone wolności kultu.

Uwierzyć
Religijny
Informacja
źródłowy
stronie internetowej
Uwierzyć Religijny Informacja Źródło
Nasze lista 2.300 religijna Przedmioty
E-mail
W Nowej Anglii, Congregationalist kościoły tak ściśle współpracował z rządami cywilnej w każdym z wyjątkiem kolonii Rhode Island, że żaden inny rodzaj kościół był dozwolony w obszarze aż do 1690, kiedy Angielski władze zmuszone do tolerowania innych grup wyznaniowych.

Związek ten jest często nazywany theocracy, sytuacji, w których ministrowie interpretować biblijne odnoszące się do ogólnego prawa człowieka i miasta postępowania urzędników egzekwowane przez policję ich moc.

Państwo wsparcia rządowego na Congregationalist kościoły nie do końca 1818 w Connecticut, a nie do 1834 w Massachusetts.

W 1790, Congregationalists tworzą największą, najsilniejszą kościoła w Ameryce.

W 19 wieku, jednak, Kościół nie rośnie proporcjonalnie z krajowymi ekspansji.

W 20. wieku, Congregationalist kościołów w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i innych przyczyniły się do ruchu ekumenicznego.

W 1957 roku USA Congregationalists połączone z Kościoła Ewangelickiego i Reformatów do postaci jednego nominału, Zjednoczonego Kościoła Chrystusa, który pod koniec lat 1980 miał 1,67 milionów użytkowników.

Henry Warner Bowden

Bibliografia


P Miller Usunięte na pustyni (1956); G Nuttall, widoczne Świętych: congregational Way 1640 - 1660 (1957); E Routley, The Story of Congregationalism (1961); O Stout, The New England Soul (1988).

Kongregacja - (stary sens)

Zaawansowane Informacje

Zgromadzenia, (Heb. Kahal), Hebrajski ludzi zbiorowo jako wspólnoty świętych (Num. 15:15).

Każdy obrzezany Hebrajski od dwudziestu lat wzwyż był członkiem zgromadzenia.

Strangers miejsce zamieszkania w kraju, jeśli obrzezani, zostały, z pewnymi wyjątkami (np. 12:19; Num. 9:14; Deut. 23:1-3), przyznał uprawnienia do obywatelstwa, i zna jako członkowie tego społeczności (np. 12:19; Num. 9:14, 15:15).

Spotkania były summonded wspólnie przez dwa srebrne dźwięk trąb, a one spełnione przy wejściu do namiotu (Num. 10:3]) te zespoły zostały zwołane w celu angażowania się w uroczystym religijnych (np. 12:27; Num. 25:6; Joel 2:15), lub od otrzymania nowego przykazania (np. 19:7, 8).

W starszych, którzy byli summonded przez jeden dźwięk trąby (Num. 10:4), reprezentowana na różne okazje całej społeczności (np. 3:16, 12:21, 17:5, 24:1).

Po podboju Kanaanu, ludzie zebrali się tylko na okazje na najwyższym znaczeniu krajowym (Judg. 20; 2 Chr. 30:5, 34:29; 1 Sam. 10:17, 2 Sam. 5:1-5; 1 Królów 12:20; 2 Kings 11:19, 21:24, 23:30).

W kolejnych razy zgromadzenia była reprezentowana przez Sanhedryn, a nazwa synagogi, stosowane w wersji Septuaginta wyłącznie do Zgromadzenia, skierował być używany do określenia miejsca kultu ustanowiony przez Żydów.

(Patrz Kościoła.) Dz 13:43, gdzie występuje on sam w Nowym Testamencie, jest tym samym słowem, że świadczone "synagoga" (zob.) w ver.

42, i tak jest świadczone w ver.

43 w RV

(Easton Illustrated Dictionary)


Congregationalism

Informacje Katolicki

Zatrzymywanie przez Państwo Anglican Church prelatical w postaci rządu i wielu katolickich obrzędów i ceremonii obraźliwe dla prawdziwego protestantów doprowadziły do tworzenia niezliczonych puritan frakcje, z różnym stopniem radykalizmu.

W brutalnych środków przyjętych przez Elżbietę i Stuarts do egzekwowania zgodności spowodował więcej Ostrożna i umiarkowany z Puritans pozostać w komunii z Kościołem członkowskim, mimo prowadzenia do dnia dzisiejszego jeden nieustanne protestu przeciwko "popish tendencje", lecz bardziej zaawansowany śmiałe i ich liderzy zaczęli postrzegać, że nie było dla nich miejsca w Kościele regulowane przez hierarchię i zniewolonego do elektrowni cywilnych.

Dla wielu z nich, Genewa była realizacja królestwo Chrystusa na ziemi, i pod wpływem na przykład sąsiednich Szkocji, zaczęli do formularza kościoły na wzór Prezbiterianizm.

Wiele jednak, którzy wycofał z "tyranii" w biskupstwie, zostały loath do przedłożenia królestwo presbyteries i tworzy się do wspólnot religijnych stwierdzając, "bez głowy, Kapłana, Proroka lub zapisać króla Chrystusa".

Dissenters te były znane jako "Niezależnych" i pomimo kar, aresztowań i wykonywania co najmniej pięć z ich liderów, wzrastała w liczbach i wpływ, dopóki nie zagrał dobrze udział w rewolucji, że koszt Charles I jego koronie i życia.

Najwcześniejsze literackie wykładnik Niepodległości był Robert Brown, z którego zostały dissenters nazywany Brownists.

Brown urodził się w 1550, o dobrej rodziny, w Rutlandshire, studiował w Cambridge.

Około 1580 roku rozpoczął się w ulotki, w których państwo Kościół został wypowiedziany w niezmierzonej warunki i cła inculcated oderwania od komunii z nim.

The godly nie patrzeć państwa na rzecz reformy Kościoła, muszą ustawić się na ten temat na wzór apostolski.

Brown określa Kościół jako "spółki lub numer lub wiernych chrześcijan, którzy, przez gotowość przymierza się z ich Bogiem, są w ramach rządowego Boga i Chrystusa, i zachować jego prawa w komunii świętej".

Ta nowa Ewangelii przyciąga licznych wyrażających.

A zgromadzenie powstał w Norwich, który wzrósł gwałtownie.

Wezwana przed sąd biskupa, Brown uciekł konsekwencje jego zapał poprzez interwencję jego potężnym związku z Pana Burghley, a z jego zwolenników, przeniesione do Holandii, do wspólnej ucieczki z wszystkich prześladowanych reformatorów Europa.

W Holandia zostały szybko z zalanych uchodźców z Anglii, i duże zgromadzenia zostały ustalone w głównych miastach.

Najbardziej kwitnący Niezależne Kościoła była Lejda pod kierunkiem Johna Robinsona.

To było do tej społeczności, że "Pilgrim Fathers" należał, którzy w 1620 płyniemy na Mayflower w Nowym Świat.

Pomyślne utworzenie Nowej Anglii kolonii był przypadku pierwszorzędne znaczenie w rozwoju Congregationalism, termin preferowany przez amerykański Puritans na niezależność i stopniowo przyjęty przez ich coreligionists w Wielkiej Brytanii.

Nie tylko był bezpieczną przystanią teraz otwarte dla uchodźcy z prześladowaniem, ale na przykład uporządkowany w całości oparte na zasadach congregational ", bez papieża, prałat, prezbiterium, księcia lub parlament", był kompletny odrzucenia opłaty i zaawansowanych przez Anglicans Presbyterians, że niezależność oznacza anarchii i chaosu, cywilnych i religijnych.

W Massachusetts osiedli, "New England sposób", jak to było nazwać, rozwiniętych, a nie rzeczywiście bez strifes i dissensions, ale bez zewnętrznych molestation.

Oni tworzą, z punktu widzenia puritan, prawdziwymi królestwo świętych, a najmniejszym stopniu wyrazem niezgody z Ewangelii był karany przez ministrów było karane z scourging, wygnania, a nawet śmierć.

Znaczenie likwidacja nonconformity w amerykańskich kolonii nie uciec czujność Arcybiskup Laud; miał uzgodnione środki z Charles I do episcopacy nakładające na nich, kiedy wybuchu wojny między królem a Parlamentem.

Podczas wojny domowej w Anglii, chociaż niewiele w porównaniu z liczbą Presbyterians, które dorastało w znaczenie poprzez możliwość ich liderów, zwłaszcza Oliver Cromwell którzy zdobyte na nich ascendency w armii i Wspólnoty.

W Westminster Zgromadzenie zwołane przez Parlament w 1643 Long, ably niezależność była reprezentowana przez pięciu ministrów, Thomas Goodwin, Philip Nye, Jeremiasz Burroughs, William Bridge i Sidrach Simpson, znany jako "The Five Odrębne braci", i dziesięć lub jedenaście laymen.

Wszystkie one istotną część w debatach na Zgromadzeniu, silnie przemawiających za tolerowały na ręce z Presbyterian większością głosów.

Oni przyjęli doktrynalnych artykułów z Westminster Spowiedź z niewielkimi zmianami, ale jak tam nie mogą być podstawą do porozumienia między nimi a rządem Presbyterians dotyczące kościoła, spotkanie z "starsi i posłańcy" "congregational kościołów" odbyła się w Savoy w 1658 i zwrócił się do słynnej "Deklaracji Savoy", która została przyjęta również w Nowej Anglii i długo pozostał jako autorytatywne, jak taki dokument może być w nominałach, które teoretycznie, odrzucił wszystkie władze.

Od tej deklaracji otrzymujemy jasne wyobrażenie o Congregationalist pojęcie Kościoła.

Wybranych nazywane są indywidualnie przez Pana, ale "tych, co nazywane (poprzez posługę słowa przez Jego Ducha) commandeth on chodzić razem w szczególności Stowarzyszeń i Kościołów, ich wzajemne edification i ze względu na wydajność, że kult publiczny, który On requireth z nich w ten świat ".

Każdy z tych Kościołów partykularnych z Kościołem jest w pełnym tego słowa znaczeniu i nie podlega żadnym poza jurysdykcją.

Funkcjonariusze z kościoła, duszpasterze, nauczyciele, starsi i diakoni, są "wybranym przez wspólne wyborach do kościoła sam, i uroczyście ustawiona osobno przez post i modlitwę z nałożeniem rąk na eldership tego kościoła, jeśli nie zostanie dowolnym składzie przed nim "; istota polega na wezwanie wyborów przez Kościół.

Aby zachować harmonię, osoba nie powinna być dodana do Kościoła bez zgody Kościoła.

Kościół ma prawo upomnieć administratora i użytkowników excommunicate nieuporządkowany, ale moc naganę "ma być wykonywane tylko w kierunku szczególności członków każdego Kościoła jako takiego".

"W przypadku trudności lub różnice, zarówno w punkcie doktryny lub administracji, w którym albo są kościoły w ogóle, lub jednego Kościoła, w swoim pokoju, związków zawodowych i edification, lub jakiegokolwiek członka lub członków jakiejkolwiek rannych w kościele są lub jakiegokolwiek postępowania w krytykuje nie zgodzi się do prawdy i porządku, to zgodnie z myślą Chrystusa, że wiele kościołów posiadania komunii razem nie spełniają ich poslancy w Synodu lub Radę do rozważenia i dać swoje porady lub o sprawę, że w różnice, które mogą być zgłaszane do wszystkich kościołów: Lecz te montowane są tak Synodów nie powierzono władzy właściwie żadnych kościoła tzw lub z jakiejkolwiek jurysdykcji nad sobą kościoły, do wykonywania wszelkich krytykuje, albo przez kościoły lub jakiejkolwiek osoby, lub narzucić swoją determinację w kościołach lub funkcjonariuszy. "

Jeśli każda osoba, dla określonych powodów, być niezadowolony ze swego Kościoła ",, konsulting z kościoła, lub oficera lub oficerów, maj pokój odejść od wspólnoty Kościoła, którymi on chodził, tak, aby przyłączyć się do innych Kościół ".

Wreszcie stwierdzono, że "Kościoły i chodziki zebranych zgodnie z umysłu Chrystusa, sądząc innych kościołów (choć mniej czysty) być prawdziwe kościoły, może otrzymać aż okazyjnie komunii z nimi członkowie tych kościołów są jako wiarygodny zeznał się i godly żyć bez obrazy ".

Takie są główne zasady dotyczące Congregationalism konstytucję Kościoła; w doktrynie w congregational nauczycieli były w przeważającej części, ściśle Calvinistic.

Niezależne ascendency doszło do gwałtownych zamknąć na śmierć Cromwell i przywrócenie Charles II.

W Presbyterians, którzy mieli z siedzibą w Stuart na jego tronie, może nadzieję na jego rzecz, nie było niewielkie szanse, że będzie tolerować demokratycznych założenia Congregationalism.

W rzeczywistości Karol i jego servile parlamentu obu form prześladowanych dysydentów.

W kolejnych ciężkich edicts, Corporation Act, 1661, Akt Jednolitość, 1662, Conventicle Act, 1663, odnowiona, 1670, pięć mil Act, 1665, Test Act, 1673, dokonane istnienie prawie niemożliwe do Nonconformists wszystkich odcieni wiary.

Jednak mimo prześladowań, która odbyła się obecnie aż do XVIII w. przyniósł tolerowały i wreszcie wolność.

Jest to charakterystyczne dla Puritans, że pomimo cierpień, które przeszły one spurned odpustu oferowanych przez James II, ponieważ jest tolerowane popery, w rzeczywistości byli bardziej gorliwi niż reszta narodu w kierowaniu James z tronu.

Wyłączenie Dissenters z brytyjskich uniwersytetów stworzyło poważny problem dla Congregationalists jak również dla katolików, do których ofiary tych i innych wyznań w komunii z Kościołem się Państwo na utrzymanie uczelni i kolegiów prowadzonych zgodnie z ich odpowiednimi zasady, Anglii, podobnie jak Ameryka, zawdzięcza boon tak wielkie, że zasadnicze znaczenie dla dobrego samopoczucia cywilizowanych narodów, wolności edukacji.

W XVIII wieku, podczas gdy duchowni z ustaloną Kościoła, wykształconych i utrzymywane przez państwo, były zdolne i notorycznie znaczenia, niezależnie tam duchowej energii w kraju pochodziły z religi kolegiów.

Congregational Zawodowych

The congregational kościoły były w ich najlepiej, gdy ciśnienie prześladowania serwowane do nich cementu; usunięte, brak organizacji w lewo nich łatwy do drapieżnych odeprzeć racjonalizmu i niewierności.

Przed końcem XVIII wieku wielu z nich upadły w Unitarianizm, zarówno w Anglii i Ameryce.

Nowy problem został więc zmuszony do nich, a mianowicie.

sposób, aby utrzymać jedność bez nazwy świadomie narusza ich podstawowe doktryny całego niezależności każdego Kościoła partykularnego.

"A congregational Unii Anglii i Walii", utworzona w 1833 i zrewidowane w 1871, wydało "Deklarację Wiary, Kościoła kolejności i Dyscypliny w congregational lub niezależnych Dissenters", przewidziane dla corocznych spotkań i prezesem którzy powinni posiadać biura do roku.

American Congregationalism zawsze charakter bardziej organiczny.

Mimo utrzymujących się w podkreślając pełną niezależność Kościołów partykularnych, poczyniła wiele przepis, na koszt spójność, do posiadania nazwy razem.

Nie jest minister przyznał, z wyjątkiem zgody na pisarskiego "stowarzyszenie", do którego muszą należeć.

Aby zostać uznana za Congregationalist, nowa wspólnota musi zostać dostarczona do stypendium przez kościoły z jego okręgu.

Czy kościół należą do poważnego błędu, lub tolerują i utrzymania notorycznie skandali, inne kościoły mogą wycofać swoje stypendium, i to przestaje być uznane za Congregationalist.

Jeśli minister jest uznany za winnego poważnego herezji lub zło życia, rady wezwana do zbadania jego przypadku może, w razie potrzeby, wycofać się z niego na stypendium w kościołach.

Oświadczenia Dexter Henry M., dd, historyk z jego sekty ( "American Encyclopedia", SV "Congregationalism"), udowodnić, że istnieje kontrast między oznaczone congregational teorii i praktyki.

W Congregationalists były bardzo aktywne w domu i misji zagranicznych i posiada osiem prac teologicznych seminariach w Stanach Zjednoczonych, a mianowicie.

Andover, Massachusetts, Atlanta, Gruzja, Bangor, Maine, New Haven i Hartford, Connecticut, Oberlin, Chicago, Illinois; i Pacyfiku, Berkeley, Kalifornia.

Od roku 1871 krajowym, składający się z delegatów ze wszystkich państw Unii, są zwoływane co trzy lata.

"Podręcznik dla congregational 1907" zawiera następujące dane statystyczne z nazwy w Ameryce: Kościoły 5931; ministrowie 5933; 668736 użytkowników.

Wliczone w tym liczyć się z 6 ministrów Kuba i 636 członków i Porto Rico, 3 ministrów i 50 posłów.

W Anglii i Walii statystyki dla 1907 były: 1801447 posiedzeń; communicants 498953; ministrowie 3197; lokalnych preachers 5603.

Wysiłki podejmowane w ostatnich latach, aby znaleźć podstawę do pewnego rodzaju korporacji zawodowych między Congregationalists, Metodystyczny protestanci, a Wielka Bracia w Chrystusie nie były udane.

Publikacja informacji w formie pisemnej przez JF Loughlin.

Przepisywane przez Roberta H. Sarkissian.

W Encyklopedii Katolickiej, Tom IV.

Opublikowany 1908.

New York: Robert Appleton Company.

NIHIL OBSTAT.

Remy Lafort, cenzor.

Imprimatur. + John M. Farley, Archbishop of New York

Bibliografia

Walker, A History of the congregational Kościołów w Stanach Zjednoczonych (Nowy Jork, 1894); Tamże, wyznanie i platform Congregationalism (tamże, 1893); Dexter, Congregationalism z ostatnich 300 lat, co widać w jego Literatura ( jw., 1880).

Każdy z tych utworów zawiera dobrej bibliografii.

Ta prezentacja tematu w oryginalnym języku angielskim


Wyślij e-mail pytanie lub komentarz do nas: E-mail

Głównym BELIEVE stronie internetowej (i tematy do indeksu) jest